《พี่แทน แซ่บมาก!》全部章節：第 111 章 - 第 120 章

ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ในรถ เธอไม่พูดกับแทนไทเลย เขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ พอเขาจอดรถที่หน้าผับประจำของเธอ เธอก็ลงรถก้าวฉับๆ เข้าร้าน ความหงุดหงิดยังไม่จางหาย เมื่อแลหาเจ้าเด็กน้อยขวัญใจแล้วไม่เจอ พี่อธิปโทรสำรองโต๊ะให้เธอแล้ว และนาทีนี้ เจ้าขุนควรรีบออกมารับหน้าเธออย่างทุกคราวถึงจะถูก วันนี้วันหยุด คนเยอะ ถ้าไม่มีเจ้าขุน กว่าเธอจะเดินถึงห้อง VIP คงได้เดินเบียดกับชาวบ้านจนเป็นลม“น้องคะ เจ้าขุนอยู่ไหน” เธอร้องถามพนักงานเสิร์ฟรายหนึ่ง เจ้าหล่อนเอียงหูมาให้เธอเพราะไม่ได้ยินคำถาม เสียงเพลงวันนี้ดังเกินไปจนน่ารำคาญ เธอบอกพนักงานเสิร์ฟอีกครา เจ้าหล่อนชี้ไปยังมุมหนึ่งของร้าน เธอเห็นเจ้าขุนกำลังคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นเด็กใหม่ที่มาทำงานเป็น PR เมื่อเดือนที่แล้ว ท่าทางพวกเขาดูสนิทกันมากขึ้น คุยกันไปก็มีรอยยิ้มส่งให้กัน น่าหมั่นไส้!“เชอะ...เจอหญิงแล้วลืมพี่ยุเลยนะ เจ้าตัวแสบ” บ่นเขาแล้วเรียก PR อีกคนที่อยู่ใกล้ๆ ให้เขาพาไปยังห้อง VIP ที่เธอนัดลูกค้าไว้ การทะเลาะกับแทนไททำให้เธออารมณ์ไม่ดี ยิ่งมาได้ยินเสียงเพลงดังสนั่น กับเสียงจ้อก

........... ยุริญดามาถึงสถานที่นัดหมายในตอนใกล้บ่ายสามโมง ทว่าแทนไทไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว พอเธอโทรกลับไปหา ก็ปรากฏว่าเขาปิดเครื่องหรือไม่ก็บล็อกเบอร์โทรไว้ไม่ยอมให้เธอติดต่อ เธอไม่ได้ตั้งใจนะ เธอติดธุระและความผิดเดียวของเธอก็คือการไม่บอกกล่าวให้ชัดเจน ไม่เป็นไร คืนนี้ค่อยอธิบายให้เขาฟังอีกที เวลานี้เธอไม่แน่ใจนักว่ากังวลหรือว่าโล่งใจกันแน่ที่วันนี้ยังไม่มีการจดทะเบียนเกิดขึ้น น้องสาวของภากรกลับมาที่คอนโดฯ อาการของเธอเริ่มแย่ลง ศีรษะหนักอึ้ง เนื้อตัวรุมๆ คล้ายจะมีไข้ ท้องของเธอก็ร้องโครกคราก หิวจนแสบไส้ไปหมด แต่ร่างกายไม่มีแรงจะลุกมาหาอะไรรับประทาน เธอเลือกจะทิ้งร่างลงบนเตียงและหลับลงเสีย หลับให้สาแก่ใจร่างกายที่มันประท้วงมาทั้งวัน ........... บทที่ 20สายใยที่ตัดไม่ขาด ........... สองทุ่มเศษๆ ที่ผับ for Angel ปิ่นมุกกำลังทำทุกวิถีทางให้เจ้านายของเธอเลิกกระดกเหล้าเข้าปาก เขายังไม่เมาหรอกแต่มิได้มีสติเต็มร้อย เธอไม่ชอบที่เขาเงียบอย่างนี้ เขาดูเหมือนมี

ปัง!แล้วประตูห้องก็ปิดลงอย่างแรงด้วยมือของแทนไท ยุริญดาสะดุ้งโหยง ได้แต่หลับตาลงแน่นๆ เธอเพลียเกินกว่าจะรับเอาเรื่องราวทั้งหมดมาใส่ใจ ได้แต่นั่งนิ่งในตอนที่จิณณ์วิ่งหาอุปกรณ์มาทำแผลที่ฝ่าเท้าให้เธอ เขายังหาน้ำหาอะไรในตู้เย็นมาให้กิน ให้เธอพอมีแรงขึ้นมาบ้าง และพอแซนวิชคำเล็กๆ ตกถึงท้อง ร่างกายก็คล้ายว่าจะมีกำลังวังชา แผลที่ฝ่าเท้าถูกคุณหมอจำเป็นดูแลให้อย่างดิบดี เขายังเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่แสนดีเสมอ อย่างที่เธอรู้จักมาตลอด“ขอโทษนะ ที่ต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ”จิณณ์ส่ายหน้าระรัว “เราต่างหากที่ต้องขอโทษ ‘ขอโทษนะยุ’ ที่ทิ้งยุไป เรา...ไม่ได้ตั้งใจ แต่เรา...”เธอยิ้มเนือยๆ ให้เขา พยักหน้าให้คนที่ยังกลับมาขอโทษกันแม้ว่าวันเวลาผ่านไปนานมากแล้ว จิณณ์ยิ้มอย่างโล่งอกโล่งใจ ราวกับว่าได้ทำภารกิจอันใหญ่หลวงสำเร็จลุล่วง“ขอบใจที่อยู่ด้วยกันวันนี้ ถ้าไม่มีนาย ฉันคงได้เรียกรถพยาบาล” บอกเขาขำๆ แม้เป็นเพียงมุกตลกอันฝืดเฝือเต็มที “แล้วเมียไปไหนล่ะ ไม่เคยเห็นเลย มีลูกด้วยกันหรือเปล่า” เธอถามถึงภรรยาของเขา คนที่เขาท

โป๊ก!“กรี๊ดดด!!!” ปิ่นมุกกรีดร้อง แทนไทรีบผลักเจ้าหล่อนออกเมื่อเห็นแม่ตัวร้ายวิ่งเข้ามาหา สีหน้าของยุริญดาเหมือนแม่เสือหิวโซพร้อมขย้ำเหยื่อ หล่อนตรงเข้าหาปิ่นมุก ใช้ฝ่ามือกระชากเอาพวงผมเจ้าหล่อนอย่างแรง ปิ่นมุกเซถลาตามแรงกระชาก ยุริญดายังไม่สาแก่ใจผลักปิ่นมุกจนล้มลง“โอ๊ยยย!!!”ปิ่นมุกล้มลงกับพื้น ฝ่ามือกระแทกถูกับกรวดคมๆ ที่ซ่อนอยู่ในผืนหญ้า มือเธอเจ็บ แต่คนข้างบนก็หาได้แยแส ยุริญดาตอนนี้น่ากลัวยิ่งกว่าผีเสียอีก หล่อนไม่พูดไม่จา ปีนขึ้นคร่อมร่างเธอแล้วเงื้อแขนเตรียมตบ“ยุ! หยุด! หยุดนะ!?”แทนไทห้ามปราม ทันได้จับแขนหล่อนที่เงื้อค้างกลางอากาศ ฝ่ามือน้อยเลยไม่ทันได้ตบเลขาของเขา เขารั้งเอวหล่อนขึ้นมา พาหล่อนออกห่างจากคนที่เลือดกำลังไหลลงจากหน้าผากเขากอดยุริญดาไว้ ไม่อย่างนั้นแม่คุณคงได้กระโจนใส่ปิ่นมุกอีกรอบ ผู้ชายอีกคนปีนข้ามรั้วแล้ววิ่งมาทางนี้ เลขาของยุริญดานั่นเอง“คุณยุ!? เกิดอะไรขึ้น”“ช่วยดูปิ่นหน่อยได้ไหม” แทนไทร้องขออธิปตรงเข้าไปหาปิ่นมุก เลือดกำลังจะไห

“คงดีกว่าถ้าคุณกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย อย่างน้อย ผมจะได้เป็นพยานได้ว่าฝีมือของเจ้านายผมไม่ได้ทำให้คุณถึงแก่ชีวิต”ปิ่นมุกเม้มปาก ปัดมือเขาออกอย่างสุภาพที่สุด “เพราะผลประโยชน์สินะ ช่างเป็นเลขาที่เลอค่าเหลือเกิน”“อือฮึ เชิญ...ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน”“ฉันกลับเองได้น่า”“ต้องให้อธิบายเหตุผลยาวๆ นั่นอีกครั้งเหรอ”“เอ๊ะลุงนี่! พูดไม่รู้เรื่อง”อธิปพยายามนับหนึ่งถึงล้าน ปะทะฝีปากกับเจ้าหล่อนไม่เท่าไร เขายังพอทนได้ แต่มาเรียกกันว่าลุงนี่มันเสียความรู้สึกจริงๆ เขาจับแขนหล่อน ลาก หล่อนไปยังรถที่จอดอยู่ ปกติเขาเป็นคนใจดี อ่อนโยนต่อเด็กและสุภาพสตรีมากนะ แต่สุภาพสตรีที่พูดไม่ดีกับเขานี่ ต้องใช้กำลังสักหน่อย“ปล่อยนะ! ปล่อยสิ!”หวืด...เสียงลมแทรกผ่านการกระทำของอธิป เขาอุ้มปิ่นมุกขึ้นสู่อ้อมแขน กลิ่นตัวหอมๆ ของแม่คนปากดี ได้ดอมดมแล้วชื่นใจนัก แน่นอนว่าหล่อนตาเบิกโตทีเดียวปิ่นมุกตื่นตระหนก หัวใจเต้นถี่เพียงเพราะถูกผู้ชายอุ้ม ก็ไม่ได้ค