All Chapters of Shadow of Love เงาแห่งรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ภายในห้องเย็นฉ่ำจากแอร์คอนดิชั่น มือเรียวดึงพู่กันกลับพร้อมกับจุ่มลงบนถาดสีก่อนลากบนผืนผ้าใบด้วยรอยยิ้มไม่กี่ชั่วโมงก่อนภาพนี้ยังคงว่างเปล่าแต่บัดนี้ภาพทุ่งดอกทานตะวันกลับถูกเสกสรรค์ขึ้นใบหน้าพึงพอใจของเซวียนลู่ทำให้คนที่กำลังยืนมองอยู่ด้านหลังถอนหายใจ “ในที่สุด!!!”เซวียนลู่สะดุ้งเฮือก “พี่ยังไม่กลับไปอีกเหรอคะ! ตกใจหมดเลย”“ฉันจะกลับไปได้ยังไง กลับไปก็ไม่เห็นสิว่าเธอผลาญภาพวาดดีๆ ไปกี่ภาพ ดูสิ สวยๆ ทั้งนั้นแต่กลับโดนเธอย่ำยีจนขายไม่ได้แล้ว”หวังมั่นทำหน้าคล้ายอยากร้องไห้ ภาพทุ่งดอกทานตะวันกว่าเจ็ดแปดภาพก่อนหน้านี้ มีร่องรอยสีดำพาดผ่านเพราะไม่ได้ดังใจคนวาดครึ่งปีมานี้แกลเลอรี่ที่หญิงสาวเปิดร่วมกันกับเซวียนลู่ไปได้สวยกว่าที่คิด เธอบริหารส่วนเซวียนลู่เป็นจิตรกร เสียอย่างเดียวคือแม้ภาพที่จิตรกรสาววาดเสร็จแล้วจะดูสวยงามมีชีวิตชีวา แต่เจ้าตัวที่เป็นคนวาดกลับติโน่นไม่พอใจนี่ ยิ่งเป็นภาพที่มีลูกค้าสั่งทำ เซวียนลู่ก็ยิ่งเคร่งครัดกับตัวเองเป็นพิเศษ วาดไปห้าถึงหกภาพถึงจะยอมพยักหน้ายอมให้ปล่อยออกไปเดิมทีหวังมั่นเองก็เป็นจิตรกร อุบัติเหตุหลังทะเลาะกับแฟนทำให้หญิงสาวกลับมาวาดภาพแบบเดิมไม่ได้แล

“เขาบอกคุณหรือเปล่าครับว่าจะไปที่ไหน”“ไม่ได้บอกหรอกค่ะ ดูเหมือนเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าคุณอาจะพาไปที่ไหน แต่ก่อนไปเขาบอกว่าจะรีบติดต่อกลับมา เขาไม่เคยผิดคำพูด” เมื่อนึกขึ้นได้ก็มองหน้าเขา “คุณแม่ของคุณละคะไปด้วยกันกับคุณอามั้ย”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง “ครับ เพราะอย่างนี้ผมจึงต้องตามหาพวกเขาให้เจอ ผมติดต่อพวกเขาไม่ได้เลย”“อ๋ออย่างนี้นี่เอง” เซวียนลู่รู้สึกเห็นใจเขามาก “คุณพักอยู่แถวไหนเหรอคะ ทำไมมาเดินอยู่แถวนี้”“ผม...ไม่มีที่พักครับ”“เอ๋!!!”“ทุกอย่างฉุกละหุกเกินไป ตอนนั้นมีคนบุกเข้าไปในบ้านคุณอาแค่บอกให้รีบหนี”เซวียนลู่เงียบไปเพราะพอจะได้ยินมาจากซูเว่ยหลันอยู่บ้าง มองดูมือถือของเขากับเงินอีกแค่ไม่กี่ร้อยหยวนบนโต๊ะ เธอเป็นคนล้วงมันออกมาจากในกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขา เพราะตอนนี้ชุดเปียกชุ่มของเขาหมุนอยู่ในเครื่องซักผ้า“กินอะไรก่อนเถอะค่ะ บะหมี่ร้อนๆ คลายหนาว” หญิงสาวเลื่อนชามบะหมี่พร้อมยื่นตะเกียบให้เขาเห็นเขาก้มลงกินบะหมี่เงียบๆ ไม่พูดคุย เซวียนลู่เองก็ก้มลงกินบะหมี่เช่นกัน เพียงแต่ตอนที่สูดบะหมี่เข้าปากหญิงสาวกลับกำลังครุ่นคิดด้วยท่าทีเคร่งเครียด ไม่สังเกตสักนิดว่าสายตาคมของเขากำลังลอบแอบ

หญิงสาวหน้าแดงเรื่อรู้สึกอายขึ้นมา ตอนที่เลือกก็เลือกแบบสุ่มๆ ยิ่งตอนจ่ายเงินยิ่งไม่ต้องพูดถึง...“คุณออกไปไม่ได้นี่คะ สวมไปก่อนไม่ใช่ของดีมากแต่ฉันจับดูแล้วน่าจะใส่สบาย แก้ขัดไปก่อน งั้นฉันไปทำงานแล้วนะคะน่าจะกลับก่อนสี่ทุ่ม”“เอ่อ ครับ” เขายังคงโบกมือตอนที่หญิงสาวปิดประตูห้องมองถุงผ้ามีตราสัญลักษณ์จากซุปเปอร์มาเก็ตที่จำได้ว่าอยู่ห่างออกไปสองช่วงตึก ที่นั่นมีทั้งของกิน ของใช้ที่จำเป็น เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงแต่กวาดของมาได้ขนาดนี้ดูเหมือนเซวียนลู่จะวิ่งไปและวิ่งกลับอย่างรีบร้อน...ฟู่อวี๋เสียนเดินไปยังระเบียงห้อง ทันได้เห็นแผ่นหลังของหญิงสาวเดินตรงไปยังป้ายรถเมล์ อพาร์ทเม้นของหญิงสาวอยู่ชั้นสองจึงเห็นด้านล่างค่อนข้างชัด เขามองจนมั่นใจว่าหญิงสาวขึ้นรถเมล์ออกไปแล้วจึงกลับเข้าด้านในเขาเดินไปยังหลังฉากกั้นหน้าเตียงที่ใช้หวายเทียมสานเป็นตารางถี่ๆ จากนั้นสำรวจไปรอบๆ แต่ยังไม่ทันได้จับต้องอะไรมือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน“ตรวจสอบเมล์ของซูเว่ยหลันทุกเมล์ว่าแกะรอยได้มั้ย...ใช่ ทุกเมล์...ให้คนของเราเช็คดูกล้องวงจรปิดแถวอพาร์ทเม้นของเซวียนลู่ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาด้วย ดูว่าเขามายังไง กับใคร ขึ้นรถอะไรออก

“ใช่ ภาพนั้นมีคนพยายามติดต่อมาขอซื้อหลายครั้ง เจ้าของภาพกลับไม่ยอมขาย ไม่ว่าจะให้ราคาเท่าไหร่เขาก็ไม่ยอมขาย” หวังมั่นมองไปยังเซวียนลู่ที่อยู่บนหลังเขา“ฉันถามแต่เขาก็ไม่เคยบอกว่าเจ้าปลาหยกคือใคร แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาเมามากเผลอพูดออกมาว่า ‘อวี๋เสียนคือเจ้าปลาหยก’ ฉันเลยมั่นใจว่านั่นคือชื่อเจ้าของแผ่นหลังในภาพ เมื่อตอนเย็นฉันกินข้าวกับเขา เขาดูหงอยๆ บอกว่าเพิ่งอกหัก”ฟู่อวี๋เสียนงุนงงอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้แสดงออกมากนัก ตอนแรกเขายังคิดว่าหวังมั่นจะปล่อยไปง่ายๆ แต่เขาคิดผิดเพราะอีกฝ่ายถึงกับตามมาส่งเซวียนลู่ถึงห้องชายหนุ่มวางหญิงสาวลงบนเตียง แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมปล่อยแขนที่รัดลำคอเขาเอาไว้“อย่าไป...เจ้าปลาหยก”???เขามองคนที่ยังหลับแต่ปากพึมพำและมือก็ยังไม่ปล่อย“เมื่อคืนนายอยู่ที่นี่?” หวังมั่นถามเพราะเห็นหมอนกับผ้าห่มพับอยู่ที่โซฟา“ครับ” เขายอมรับจากนั้นก็กระซิบบอกเซวียนลู่ “ผมไม่ไปไหนแค่จะไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้ คุณดื่มไปเยอะนอนทั้งแบบนี้จะไม่สบายตัวเอานะ”ในที่สุดหญิงสาวก็ยอมปล่อยมือ หวังมั่นมองชายหนุ่มเดินหยิบโน่นทำนี่อย่างคล่องแคล่ว กระทั่งเริ่มเช็ดหน้าให้เซวียนลู่ที่นอนนิ่งบนเ

มานึกๆ ดูสิ่งสุดท้ายที่จำได้คือเธอออกไปกินข้าวกับหวังมั่น จากนั้นเหมือนไปต่อที่คาราโอเกะ“คุณดื่มเหล้าแล้วจำอะไรไม่ได้แบบนี้เป็นประจำเหรอครับ” เขารินน้ำและเดินมาหาที่หน้าเตียงหญิงสาวกระหายจนแทบจะพูดไม่ออก เมื่อรับมาก็ดื่มจนหมดแก้วกระทั่งรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย พอก้มหน้าลงมองตัวเองก็ถอนหายใจออกมากลิ่นของคนไม่อาบน้ำก่อนเข้านอนทำเอาเธอแทบรับไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องบอกว่าตอนนี้คนที่เธอแอบชอบอยู่ด้วย...“ฉัน...ไปอาบน้ำก่อน” พูดจบก็รีบลงจากเตียงเดินสะโหลสะเหลไปคว้าผ้าขนหนูและเสื้อผ้า จากนั้นวิ่งเข้าห้องน้ำไปฟู่อวี๋เสียนมองตามหญิงสาวไป บอกไม่ถูกว่าโล่งอกหรือเสียดายที่หญิงสาวจำอะไรไม่ได้ “เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว...ดีแล้ว” เขาบอกตัวเองแบบนั้นแต่ในใจกลับเริ่มขัดแย้งเซวียนลู่ไม่ใช่คนสวยจนตะลึง แต่ด้วยนิสัยใจคอ ความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาที่ไม่มาจากการเสแสร้งปรุงแต่ง ทำให้ไม่ว่าใครเข้าใกล้ล้วนมองออกถึงความจริงใจคนแบบนี้เขามองไม่ออกว่าทำไมจึงไม่มีผู้ชายคนไหนมองเห็น แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เธอเอาแต่ตั้งใจเรียน ไม่สนเรื่องอื่นกระทั่งพบเขา...เขาไม่ได้จะเข้าข้างตัวเอง แต่ทุกอย่างชี้ไปในทิศทางนั้น ถึงอยากป