All Chapters of Shadow of Love เงาแห่งรัก: Chapter 51 - Chapter 60

97 Chapters

บทที่ 10.3

เซวียนลู่เบิกตากว้าง ไม่รู้ตัวว่ายื่นมือออกไปแย่งปืนในมือของชายหนุ่มได้ยังไงเสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกับเสียงปืนหนึ่งนัด ฟู่อวี๋เสียนถูกยิงที่ต้นแขนแต่กระสุนดูเหมือนเพียงแค่เฉี่ยวเท่านั้น เขายังคงยืนได้อย่างมั่นคงชายหนุ่มมองซูจื่อตงซึ่งผลักเซวียนลู่ล้มลงไป ขณะแย่งปืนกลับมาได้และเล็งมาที่เขาอีกครั้งมีเสียงปืนดังขึ้นอีกหนึ่งนัดแต่เป็นทิศทางตรงกันข้าม ปืนในมือของซูจื่อตงหล่นลงไป เขาร้องโอดโอยเพราะแขนถูกยิง ตอนที่กำลังจะก้มลงไปหยิบเสียงปืนก็ดังขึ้นอีกนัด ซูจื่อตงล้มลงเพราะถูกยิงอีกนัดที่ขาซูเว่ยหลันกรีดร้องด้วยความตกใจ “พี่!!”ซูเฉิงคว้าปืนขึ้นมาได้โดยใช้เซวียนลู่เป็นเกราะกำบัง เขาลากหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน แต่ตอนที่ก้มลงดึงหญิงสาวเสียงปืนก็ดังขึ้นอีกหนึ่งนัด เขาถูกยิงที่ไหล่จนปืนหลุดมือร่วงลงไปในน้ำ ซูเว่ยหลันกรีดร้องคล้ายกำลังเสียสติ มองเห็นฟู่อวี๋เสียนวิ่งตรงเข้ามาและสายตาจับจ้องอยู่แต่กับเซวียนลู่ไม่รู้ความโกรธเกลียดบ้าคลั่งนี้บดบังทุกสิ่งในใจของเธอหรืออะไรที่ทำให้เธอทำสิ่งนั้นลงไป เธอไม่รู้ ไม่ยั้งคิด“เพราะเธอ เป็นเพราะเธอ เธอพาพวกเขามา!” ซูเว่ยหลันกรีดร้องก่อนยื่นมือออกไปผลักเซวี
Read more

บทที่ 10.4

“เธอจะไปทำไม เธอเกือบตายเลยนะ คิดว่าเขาไม่รู้เลยหรือไงว่าเธอว่ายน้ำไม่เป็น? เขาผลักเธอลงทะเลเลยนะเซวียนลู่ตื่นได้แล้ว!!!”หวังมั่นโกรธจนพูดไม่ออก ตอนแรกได้ยินยังอยากเดินเข้าไปตบซูเว่ยหลันสักฉาดหนึ่ง!!!“ขอฉันพบเขาอีกสักครั้ง...นะคะ” เธอแค่จมน้ำไม่ได้เป็นอะไรมาก ไม่ต้องนอนโรงพยาบาลดังนั้นจึงลงจากเตียงทันที“เอาเถอะยังไงหมอก็บอกว่าไม่เป็นอะไรมากแล้ว พี่เอาเสื้อผ้ามาให้เธอด้วย ไปเปลี่ยนซะสิ ความจริงนี่เป็นเรื่องใหญ่เข้าไปยุ่งมากก็ไม่ดี ทางที่ดีรีบหลบออกไปก่อนนักข่าวจะมาก็ดีเหมือนกัน”แม้เซวียนลู่ไม่ได้มีชื่อเสียงมาก แต่ในฐานะจิตรกรก็พอจะเป็นที่รู้จักอยู่บ้าง เข้ามาพัวพันกับคดีใหญ่อย่างนี้ย่อมไม่เป็นผลดีแต่อย่างใดหน้าห้องฉุกเฉินมีตำรวจหลายนายคอยคุ้มกัน ซูเว่ยหลันถือได้ว่าเป็นผู้ต้องสงสัยว่าสมรู้ร่วมคิด ดังนั้นตำรวจจึงต้องกันตัวเอาไว้เพื่อสอบปากคำ หญิงสาวนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ส่วนพ่อกับพี่ชายอยู่ในห้องฉุกเฉินเพราะถูกยิงจนเสียเลือดทั้งคู่เซวียนลู่ขออนุญาตนายตำรวจที่ควบคุมตัวเพื่อคุยกับซูเว่ยหลัน พวกเขาเองก็พอรู้ว่าหญิงสาวทั้งสองเคยเป็นเพื่อนกัน แต่เกิดเรื่องที่อีกฝ่ายเคยผลักเซวียนลู่ตกน
Read more

บทที่ 11.1

สามวันแล้วที่เซวียนลู่ไม่ก้าวออกจากห้อง หญิงสาวไม่รับโทรศัพท์ ไม่ออกไปพบใคร ไม่พูด ไม่ทำอะไรนอกจากทำความสะอาดบ้าน ซักผ้า เก็บกวาดทุกซอกทุกมุมจนสะอาด หวังมั่นเอาของสดมาส่งทุกวันโดยอ้างว่ากลัวเธออดตาย แต่หญิงสาวรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงหวังมั่นอยากเล่าเรื่องคดีความให้ฟัง แต่เซวียนลู่ส่ายหน้า “อย่าเล่าเลยนะคะ”“พี่ยังกลัวว่าเธอจะไปฟังข่าวมาผิดๆ เธอ...คงไม่ได้เป็นห่วงเว่ยหลันจนนอนไม่หลับอีก”เซวียนลู่ยิ้ม “ห่วงค่ะ แต่หลังผ่านเรื่องราวพวกนี้มาก็เลยอยากจะรักตัวเองให้มากหน่อย พี่พูดถูก ฉันควรรักตัวเองให้มากๆ ให้เวลาตัวเอง...อย่าไปสนใจคนอื่น”หวังมั่นหรี่ตามองแปลกๆ “คิดอย่างนั้นจริงๆ?”เซวียนลู่ไม่ได้ตอบรับ “ฉันรู้สึกสงสารตัวเองเลยไม่อยากแบกรับความรู้สึกผิดนี้เอาไว้ทั้งหมด เว่ยหลันเป็นเพื่อนรักของฉัน แต่ฉันทำให้พ่อกับพี่ชายเขาถูกจับฉันเองก็รู้สึกผิด แต่ขณะเดียวกันที่คิดแบบนั้น ฉันกลับรู้สึกสงสารคุณน้ากับน้องสาวของ...ฟู่อวี๋เสียน แต่พอคิดแบบนั้นฉันกลับรู้สึกสงสารตัวเองมากกว่าที่ถูกเขาหลอกใช้”อยู่ๆ ขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทั้งที่เธอไม่ร้องไห้ฟูมฟายนับจากกลับมาจากโรงพยาบาลวันนั้นหวังมั่นเอื้อมสองม
Read more

บทที่ 11.2

เซวียนลู่ไม่ได้พูดอะไรแค่ยืนมองภาพนั้นอยู่ข้างๆ อีกฝ่าย ทั้งสองคนยืนอยู่นานมาก กระทั่งซูเว่ยหลันเป็นคนเปิดปาก“เธอจะ...ไปลงบันทึกประจำวันมั้ย”ในที่สุดก็เข้าใจจุดประสงค์ของอีกฝ่าย เซวียนลู่ยิ้มจางๆ “เธอมาเพราะเรื่องนี้? ฉันเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากตำรวจเมื่อเช้า”ซูเว่ยหลันชะงักไปครู่หนึ่ง “ฉัน...”“เว่ยหลัน” เซวียนลู่หันมามองหญิงสาวตรงหน้าที่เคยเป็นเพื่อนรักซึ่งเธอคิดว่ารู้จักตัวเธอดีกว่าคนอื่น “จริงๆ แล้วเธอไม่รู้จักฉันเลย ไม่อย่างนั้นคงไม่มาเพียงเพื่อถามถึงเรื่องนี้”ซูเว่ยหลันเม้มปากในดวงตามีความรู้สึกผิดที่ปิดไม่มิด“ฉันให้อภัยเธอที่เธอผลักฉันลงทะเลทั้งที่รู้ดีว่าฉันว่ายน้ำไม่เป็น” เซวียนลู่ยิ้มให้อีกฝ่าย “ฉันไม่เคยคิดจะเอาเรื่องเพราะเธอคือเพื่อน แต่...” รอยยิ้มนั้นเจือจางลงมาก “เธออย่ามาที่นี่อีก”ซูเว่ยหลันเบิกตามองเซวียนลู่คล้ายมองคนแปลกหน้า อยากจะพูดอะไรก็พูดไม่ออก นานมากกว่าที่หญิงสาวจะเค้นคำพูดออกมาได้“แต่ฉันไม่ให้อภัยเธอที่เธอพาตำรวจไปคืนนั้น...”“นั่นเป็นเรื่องของเธอ” เซวียนลู่ตัดบท “ฉันไม่จำเป็นต้องแบกรับการกระทำของคนอื่น”ซูเว่ยหลันหน้าตึงขึ้นมาทันที ในที่สุดเซวียนลู่ก็เข
Read more

บทที่ 11.3

“ใช่คุณจริงๆด้วย! ผมยังคิดว่าจำคนผิด คุณมาทำอะไรที่นี่หรือว่าเรียนต่อป.เอก?”“เปล่าค่ะ ฉันแค่มาเดินเล่นรำลึกความหลัง คุณละคะ?”“ผมรับคำเชิญจากเพื่อนเก่าให้มาเป็นวิทยากรสองสามคลาส” เขาก้มลงมองนาฬิกา “กินมื้อเย็นกัน ผมยังอยากคุยกับคุณ”หญิงสาวยอมอยู่กินมื้อเย็นกับเขาเพราะไม่ได้เจอเขามาปีกว่า เขาเป็นคนหนึ่งที่เธอนับถือมาก คนที่น้อยนักจะประสบความสำเร็จในสายงานที่เธอเองก็อยากเดินตาม เพียงแต่ความกล้าไม่มีและรู้ขีดจำกัดของตัวเองดี“ความจริงผมมาครั้งนี้มีความหวังสองประการ”“อะไรหรือคะ”“ประการแรกผมยังอยากได้ภาพนั้นของคุณ” พูดจบเขาก็ยิ้มและยกมือขึ้นสองข้าง “ไม่ได้จะมาตามตื้อนะ ผมรู้ว่าคุณไม่อยากขายแต่ก็ยังอยากถามเผื่อคุณเปลี่ยนใจ ผมชอบมันมากจริงๆ อยากได้ไปเก็บไว้ในแกลเลอรี่ที่ฝรั่งเศส เรื่องราคายังคงยืนยันว่าตามความเหมาะสม”เซวียนลู่ถอนหายใจออกมา อยู่ๆ ในใจก็รู้สึกเศร้า ภาพเจ้าปลาหยกเคยเป็นความสุขของเธอทุกครั้งที่นึกถึง มาวันนี้มันกลับทำให้เธอรู้สึกเศร้าและเจ็บปวด“ประการที่สอง...ผมได้ยินมาว่าคุณกับเพื่อนร่วมกันลงทุนเปิดแกลเลอรี่ภาพสีน้ำมัน ผมอยากร่วมลงทุนด้วยเพียงแต่มีข้อแม้นิดหน่อย”“หืม” เซ
Read more

บทที่ 11.4

เธอหันมามองเขาด้วยรอยยิ้ม “คุณอยากจับตัวต้นเหตุที่ทำให้แม่ของคุณล้มป่วย ต้นเหตุที่ทำให้น้องสาวของคุณต้องเจ็บปวด” เธอคิดว่าตัวเองเข้มแข็งแต่ความจริงไม่เลย น้ำตายิ่งมาก็ยิ่งหลั่งริน“แต่ทุกครั้งที่ฉันเข้าใจคุณ มันก็จะทิ้งบาดแผลหนึ่งในใจของฉัน” เธอกุมอกพร้อมสบตากับเขาด้วยดวงตาเจ็บปวด“ฉันรู้สึกสงสารตัวเองทุกครั้งที่เข้าใจคุณ ฉันรู้สึกว่าตัวเองเหลือความเคารพในตัวเองน้อยลงทุกทีที่ให้อภัยคุณ คุณเข้าใจใช่มั้ยคะ”ความรักความจริงใจของเธอ สำหรับเขาแล้วมันกลับเริ่มต้นมาด้วยการหลอกลวง ไม่ว่าจะยังไงเรื่องนี้ก็ไม่เปลี่ยน...“ฟู่อวี๋เสียน ฉันอภัยให้คุณค่ะ” เธอบอกเขาด้วยรอยยิ้มแต่น้ำตากลับไหลลงมาจนหยดลงเปียกเสื้อเชิ้ตที่เธอสวมอยู่“แต่ว่า..." เธอสูดจมูก “คุณปล่อยฉันไปเถอะนะคะ อย่าทำร้ายฉันอีกเลย เพราะทุกครั้งที่ฉันเจอคุณ ฉันก็จะรู้สึกเจ็บปวดและสงสารตัวเอง”เหมือนทุกครั้งที่ก่อนหน้านี้ ‘เจ้าปลาหยก’ เคยเป็นความสุขของเธอ แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเรื่องเศร้าที่ยากจะลืมเลือนภายในห้องมืดมิดเสียงสะอื้นยังคงดังขึ้นไม่หยุด เซวียนลู่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวสั่นเทา เธอไม่เคยคิดว่าจะร้องได้ขนาดนี้ แต่ความเจ็บปวดก
Read more

บทที่ 12.1

ในร้านอาหารจีนช่องข่าวที่กำลังออกอากาศทำให้เซวียนลู่ตัวแข็งทื่อ ซูจื่อตงฆ่าตัวตายระหว่างฝากขังเพื่อดำเนินคดี รายละเอียดที่เหลือเซวียนลู่ไม่ได้ฟังเพราะมัวแต่ตกใจ ในใจเป็นห่วงซูเว่ยหลันขึ้นมาทันทีล่าสุดที่รู้มาก็คือหญิงสาวถูกปล่อยตัว หลังพิสูจน์แล้วว่าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีของพ่อและพี่ชาย ตอนนั้นเซวียนลู่ยังโล่งอกที่อย่างน้อยซูเฉิงและซูจื่อตงก็ยังมีความเป็นคน ทั้งสองให้การปกป้องซูเว่ยหลัน ดังนั้นหญิงสาวจึงถูกปล่อยตัวจากการควบคุมตัวถึงตอนนี้...ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นยังไงหลังรู้ข่าวของพี่ชายหวังมั่นเคยเล่าว่าเขาคงหนีไม่พ้นโทษ เพราะหลักฐานที่ฟู่อวี๋เสียนส่งให้ตำรวจ เป็นคลิปจากกล้องวงจรปิดซึ่งฟู่อวี๋จีแอบถ่ายไว้คลิปนั้นชี้ชัดว่าซูจื่อตงไม่เพียงแค่วางยาจนฟู่อวี๋จีแท้งลูก แต่เขายังวางยานอนหลับหญิงสาว ทำให้ฟู่อวี๋จีทั้งตกเลือดและรับยาเกินขนาดจนสิ้นใจบนที่นอนในแมนชั่นหรูของเธอเองเซวียนลู่ยืนนิ่งเมื่อลงจากรถแท็กซี่แล้วเห็นว่าฟู่อวี๋เสียนรออยู่ นึกถึงข่าวที่เพิ่งออกอากาศ หญิงสาวบอกไม่ถูกว่ารู้สักยังไง“คุณมาทำอะไรที่นี่คะ”“เซวียนเซียน คุณ...จะไปฝรั่งเศสเหรอครับ”เธอชะงักเมื่อได้ยินเพร
Read more

บทที่ 12.2

คืนเดียว...มันก็แค่คืนเดียว!เซวียนลู่รู้สึกคล้ายหมดแรง ผลตรวจออกมาแล้วและหมอกำลังแสดงความยินดีกับเธอพร้อมกับแนะนำวิธีดูแลตัวเอง เซวียนลู่ท้องได้แปดสัปดาห์แล้วหญิงสาวเดินออกมาจากโรงพยาบาล มือถือดังไม่หยุดแต่ตอนนี้ไม่อยากรับสายใครทั้งนั้น ที่อยากทำคือเดินเล่นสูดอากาศสักพักสวนสาธารณะไม่ไกลจากโรงพยาบาลนัก เซวียนลู่เดินไปนั่งลงที่ม้าหินอ่อน ได้ยินเสียงเด็กกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะของเด็กสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นพี่น้องกัน ด้านหลังมีพ่อกับแม่ที่กำลังมองด้วยสายตาห่วงใยนี่คือครอบครัวที่สมบูรณ์เพราะบางครั้งคำว่าสมบูรณ์ ไม่ได้หมายความว่าต้องมีพร้อม ขอเพียงทุกคนอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า มอบความรักให้กันและกัน“คุณพ่อขา อยากกินไอศกรีม”“ไอศกรีมชอกโกแลตมั้ยพ่อเห็นมีขายที่ทางเข้า”“ผมด้วย ผมจะเอาวานิลลา”“ได้ๆ อยู่กับแม่ดีๆ เดี๋ยวพ่อไปซื้อให้ คุณเอาหน่อยมั้ยอากาศร้อนๆ”“ค่ะ”“ของคุณสตรอเบอร์รี่เหมือนเดิมใช่มั้ย ผมไปครู่เดียวคุณนั่งพักกับลูก” รอยยิ้มของคนเป็นพ่อกับแม่ที่กำลังมองลูกๆ ดูแล้วช่างให้ความรู้สึกอบอุ่นเซวียนลู่ก้มลงมองหน้าท้องของตัวเองที่ยังแบนราบ เธอละจะเป็นยังไง ลูกของเธอก็ด้วย
Read more

บทที่ 12.3

ความโกรธ เกลียด และความท้อแท้ ทำให้ซูเว่ยหลันเริ่มโทษว่าเป็นความผิดของฟู่อวี๋เสียนเธอโยนทุกอย่างให้เป็นความผิดของชายหนุ่ม ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองและคิดใคร่ครวญ แท้จริงเป็นเพราะคนในครอบครัวของเธอเองที่เป็นฝ่ายเริ่มทุกอย่างเธอขับรถไปจอดไม่ไกลจากจุดนัดหมาย กดโทรออกหาเซวียนลู่“เธอรออยู่ที่ศาลาก่อน ใช่ๆ ตรงที่มีทางม้าลายข้ามถนน ฉันอาจไปถึงช้าสักสิบนาที อย่าลืมนะ อย่าเพิ่งรับสายใครฉันกำลังไป ขอร้องละฉันกลัวว่าพวกเขาจะไม่ยอมให้เธอมาหาฉัน”รถของซูเว่ยหลันจอดห่างออกไปราวๆ สองร้อยเมตร สายตาหันไปจ้องริมถนนด้านขวา จุดนัดพบที่เธอบอกให้ฟู่อวี๋เสียนมารอ เห็นเขาลงจากรถและมองไปยังฝั่งตรงข้าม ดูเหมือนเขาจะเห็นเซวียนลู่แล้วและกำลังข้ามถนนมาซูเว่ยหลันเห็นรอยยิ้มของเขาแล้วรู้สึกเหมือนความโกรธปะทุขึ้น ความเกลียดในใจทับถมความรู้สึกผิดชอบชั่วดี มองปืนที่วางอยู่เบาะหน้าหญิงสาวเปลี่ยนใจก่อนสตาร์ทรถ เหยียบคันเร่งให้รถพุ่งออกไปเซวียนลู่มองมือถืองงๆ อยู่ๆ ซูเว่ยหลันก็วางสายไป แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเสียงตะโกนเรียกจากฝั่งตรงข้ามก็ดังขึ้น ใบหน้าห่วงกังวลของฟู่อวี๋เสียนทำให้เธอสับสนเขา...มาทำอะไรที่นี่??เสียงรถยน
Read more

บทที่ 12.4

นานมากที่ไฟห้องฉุกเฉินสว่างขึ้น พยาบาลเดินออกมาหาเธอรอบหนึ่งแจ้งว่ามือถือของฟู่อวี๋เสียนดังไม่หยุด เซวียนลู่รับสายและพบว่าเป็นกู้เซิงเพื่อนสนิทของฟู่อวี๋เสียน เขามาถึงโรงพยาบาลไล่เลี่ยกับหวังมั่น“เซวียนเซวียน!” หวังมั่นโผเข้ากอดเซวียนลู่ที่เอาแต่นั่งเหม่อมองไฟหน้าห้องฉุกเฉิน กู้เซิงเรียกหญิงสาวเสียงเบา สอบถามว่าเกิดอะไรขึ้นเซวียนลู่ละสายตาจากห้องฉุกเฉินมองเขานิ่ง สติคล้ายไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “เว่ยหลันขับรถชนเขา ตอนถูกจับตัวไว้เธอกำลังถือปืนลงมาจากรถ”พูดจบหญิงสาวก็หันกลับไปมองห้องฉุกเฉินดวงตาแดงก่ำ แต่น้ำตากลับไม่ไหลออกมา ดูเหมือนเธอยังช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตำรวจตามมาที่โรงพยาบาลเพื่อสอบปากคำ แต่กู้เซิงเห็นแล้วว่าเซวียนลู่ไม่พร้อม เขาโทรหาทนายและคนของตัวเองเพื่อหาภาพจากกล้องวงจรปิด ตอนนั้นเองที่ต้องชะงักเพราะบทสนทนาของหญิงสาวทั้งสองหวังมั่นนั่งลงตรงหน้าเซวียนลู่เงยหน้าขึ้นปลอบโยนหญิงสาว “เขาไม่เป็นไรหรอกไม่ต้องห่วงนะ”เซวียนลู่ละสายตาจากประตูห้องฉุกเฉินพยักหน้ายิ้มๆ “ฉันรู้เขาต้องไม่เป็นไร ถ้าเขากล้าทิ้งฉันไป ฉันจะตอบตกลงไปฝรั่งเศสกับโจว แฟรงค์ ฉันจะไปคลอดลูกที่นั่นไม่กลับมา
Read more
PREV
1
...
45678
...
10
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status