All Chapters of Shadow of Love เงาแห่งรัก: Chapter 41 - Chapter 50

เซวียนลู่ใจหนึ่งก็โล่งอกแต่อีกใจก็กังวล หากฟู่อวี๋เสียนยังอยู่ คนที่กลับอเมริกาก็น่าจะเป็นน้องสาวฝาแฝดของเขาคนนั้น เธอไม่เคยเจอแต่ก็รู้ว่าชายหนุ่มมีน้องสาวฝาแฝดคิดๆ ดูแล้วหากคนนอกไม่รู้เรื่องของฟู่อวี๋เสียนเช่นนี้หากเขาถูกจับได้ คนพวกนั้นดูไม่เหมือนตำรวจแต่คล้ายพวกอิทธิพลมืดมากกว่า ยิ่งไม่มีใครรู้จักเขาหากถูกจับได้...เธอบอกตัวเองให้หยุดคิด “ฉันวาดเสร็จแล้วค่ะ วันนี้ฉันกลับเร็วนะคะ” พูดจบก็ไม่รอให้อีกฝ่ายซักถาม เซวียนลู่วิ่งไปคว้ากระเป๋า แม้แต่ผ้ากันเปื้อนก็เกือบลืมถอด“นี่พู่กันกับสียังไม่ได้เก็บกวาดเลย!”“ฝากพี่ด้วยนะคะฉันรีบ”“จะรีบอะไรนักหนา ถือว่ามีแฟนหน้าตาหล่อเหลารออยู่ ชิ...ฉันโสดนี่นะจะไปว่าอะไรกับคนมีความรักได้ละ เดี๋ยวเกิดกรรมตามทันขึ้นมาฉันไม่ขึ้นคานเลยหรือไง ไม่ได้ๆ บ่นไม่ได้”หวังมั่นบ่นพึมพำแต่ก็ยอมเก็บกวาดให้โดยดี มองดูภาพวาดที่เพิ่งเสร็จหญิงสาวยิ้มหวาน“เฮ้อ...กลิ่นเงินหยวนอันหอมหวาน”เซวียนลู่นั่งรถเมล์มาลงที่ป้ายหน้าอพาร์ทเม้น แต่เพราะมีคนสองสามคนหน้าตาคุ้นๆ เดินหลบไปทันที หญิงสาวจึงชะงักหัวใจเต้นรัวอย่างหวาดหวั่นเธอไม่กล้าเดินเข้าไปในอพาร์ทเม้นแต่เดินเลยไปยังซุปเ

“เดินให้ตรงทางโดยไม่ลืมอะไรก่อนเหอะ ไปเร็ว! เดี๋ยวพาไปปลดปล่อย ครั้งก่อนไม่ใช่รับปากเหรอว่าจะพาไปกินหรูอยู่สบาย ไปโรงแรมห้าดาวกัน ไปดูว่าคนรวยๆ เขากินอยู่กันยังไง”พูดจบก็ลากหญิงสาวออกไปทันที ร้านอาหารและคลับในโรงแรมหรูห้าดาวแน่นอนว่าแตกต่างจากร้านข้างทางและร้านคาราโอเกะแต่เหล้ายังไงก็คือเหล้าสำหรับเซวียนลู่ ทั้งเผ็ดร้อนและไม่อร่อยเอาเสียเลย!!!กู้เซิงถอนหายใจกับภาพที่เห็น เขาจำเซวียนลู่ได้ในทันทีที่อีกฝ่ายเดินผ่าน ตอนนั้นเขาเพียงสั่งให้คนของตนดูแลหญิงสาวทั้งสองให้ดี หากมีอะไรขาดเหลือให้จัดการตามที่หญิงสาวร้องขอทันทีโดยไม่ต้องขออนุญาตเห็นท่าทางเหม่อลอยของหญิงสาว เขาคิดถึงท่าทีของเพื่อนรักที่ดูไม่ต่างกันนัก“เจอกันได้ไม่นานเพิ่งหลบออกมาสามวันยังอาการหนักพอๆ กันขนาดนี้ คลั่งรักกันเข้าไป เฮ้อ!”ถามว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือโชคชะตา เขาเองก็บอกไม่ได้ เพราะจะว่าไปแล้วเขาไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่การที่หญิงสาวบังเอิญเข้ามาดื่มในคลับของโรงแรมซึ่งเขากับฟู่อวี๋เสียนเป็นหุ้นส่วนใหญ่ นี่ก็ชักจะทำให้เขาเปลี่ยนความเชื่อในเรื่องนี้บ้างแล้วเห็นท่าทางเหม่อลอย แต่ก็ไม่ได้ฟูมฟายของหญิงสาว แม้ดูเศร้าแต

เสียงลมหายใจสะดุดเป็นห้วงๆ ด้วยความพึงพอใจนั้น ปลุกความอยากรู้อยากเห็นให้เซวียนลู่อยากแตะต้อง อยากสัมผัสเขาเช่นกันสองมือนุ่มนิ่มลูบเข้าไปในตัวเสื้อชายหนุ่ม จากนั้นดึงมันออกอย่างเร่งร้อน เช่นกันกับฟู่อวี๋เสียนที่ถอดเสื้อของหญิงสาวออกสองกายเปลือยเปล่าแนบชิดสอดประสาน ดวงตาสานสบขณะผิวกายเสียดสี ฟู่อวี๋เสียนไม่เคยคิดว่าเขาจะมีวันนี้ วันที่เขาไม่อาจควบคุมตัวเอง เขาจุมพิตขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างโหยหา ห่างกันไม่กี่วันเขากลับเป็นเอามากถึงขนาดนี้ชายหนุ่มไล้ริมฝีปากต่ำลงมายังลำคอ ขบเม้มเบาๆพร้อมใช้ปลายลิ้นลากไล้แผ่วเบา เสียงครวญพร้อมอาการสั่นสะท้านยิ่งทำให้เขาอยากสัมผัสและปรารถนาเซวียนลู่มากขึ้นหญิงสาวหายใจหอบโยนภายใต้สัมผัสจากฝ่ามือร้อน ร่างเปลือยเปล่าถูกปลุกเร้าจนผิวกายร้อนผ่าว ชั่วขณะที่เขาเลื่อนศีรษะต่ำลงไปเธอกลับสะท้านเยือก รับรู้ถึงปลายลิ้นซึ่งจุ่มจ้วงแตะสัมผัส“ไม่นะ...อา” เขาคว้ามือของเธอกดลงไปยังที่นอนนุ่ม ไม่ยอมให้เธอปฏิเสธท่อนขาของเซวียนลู่อ่อนยวบ ความรู้สึกวูบวาบหวามไหวทำให้แม้พยายามดิ้นรน แต่ลึกๆ กลับมีความปรารถนาซึ่งไม่รู้ว่าทำอย่างไรมันจึงจะถูกเติมเต็ม ร่างทั้งร่างราวกับถูกเขา

เธอควรจะหลับนานกว่านี้เพราะวิสกี้ที่ดื่มเข้าไป ถึงอย่างนั้นสัมผัสลูบไล้ผิวกายกลับปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างขึ้น ความรู้สึกวาบหวามส่วนลึกซึ่งทำให้ผู้คนลุ่มหลงเซวียนลู่ลืมตาขึ้นช้าๆ ริมฝีปากเผยอขึ้นรับจุมพิตแผ่วเบา ถึงตอนนี้พอได้สบตาคมคู่หนึ่งก็ทำให้งัวเงียตื่น เธอรู้สึกได้ว่ามือตัวเองกำลังลูบไล้หน้าท้องของเขา กระทั่ง...จิกเล็บลงไปเล็กน้อย“อรุณสวัสดิ์ครับ” เขากระซิบพร้อมงับติ่งหูเธอเบาๆตื่นเต็มตาเป็นอย่างนี้เอง!!!เซวียนลู่เบิกตาตัวแข็งทื่อ สายตาจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มซึ่งอยู่ภายใต้ผ้านวมหนานุ่ม เขาพลิกตัวขึ้นทาบทับเพื่อให้เธอจ้องได้เต็มที่“จำไม่ได้?” เขาถามด้วยรอยยิ้ม ก้มลงจุมพิตริมฝีปากอิ่มแผ่วเบาก่อนผละออก “งั้นมาทวนความจำกันดีกว่า เอาตั้งแต่แรก”“นี่!!!”เซวียนลู่ในที่สุดก็หาเสียงของตัวเองพบ เธอดิ้นรนอย่างงุนงง ถึงตอนนี้ผิวกายเปลือยเปล่าของคนทั้งสองซึ่งโผล่ออกมาจากผ้านวม ทำให้เธอเขินอายจนหน้าแดงความรู้สึกหน่วงๆ ที่ต้นขาด้านในกับกลางกายสาวที่เต้นตุบ มัน...ยังคงเจ็บนิดๆภาพเลือนรางอันวาบหวามในความทรงจำ ใบหน้าหล่อเหลาที่เฝ้าคลอเคลียและกระซิบบอกให้เธอจดจำค่ำคืนอันเร่าร้อนเอาไว้ห้ามล

หลังจากตกลงว่าจะรอฟู่อวี๋เสียน เซวียนลู่ได้คุยกับเขาสองครั้งผ่านทางโทรศัพท์ เธอรู้ว่าเขากำลังยุ่งอยู่กับการตามหาคนตระกูลลู่ คนที่เคยมาวนเวียนแถวหน้าอพาร์ทเม้นของเธอหายไปแล้ว นับจากวันที่ชายหนุ่มจากไปพวกนั้นก็ไม่ได้มาเช่นกัน แต่นึกไม่ถึงว่าตอนเช้าของวันหนึ่ง ซูเว่ยหลันกลับใช้เบอร์สาธารณะโทรเข้ามือถือของหญิงสาว“เว่ยหลัน!” หญิงสาวขอบตาร้อนผ่าว “ปลอดภัยดีมั้ย เธอเป็นยังไงบ้าง”“เซวียนเซวียนคิดถึงที่สุด!” อีกฝ่ายเองก็เสียงสั่นเห็นชัดว่าร้องไห้ “ฉันสบายดีตอนนี้หาพ่อกับพี่พบแล้ว เราได้เรือที่จะไปขึ้นฝั่งที่ไต้หวัน จากนั้นจะมีคนพาขึ้นเครื่องไปเมืองไทย เรือจะออกคืนนี้ตอนสี่ทุ่ม เซวียนเซวียนไม่รู้ว่าฉันจะได้เจอเธออีกมั้ย อยากเจอเธอจัง”“เธออยู่ที่ไหนฉันจะไปหาเธอ” มองนาฬิกาที่บอกเวลาทุ่มสี่สิบห้า ยังมีเวลาขอเพียงรีบไปให้ทัน“ท่าเรือXXX หมายเลข 65406 เรือชื่อXXX เธอจะมาใช่มั้ย มาแน่นะ ฉันอยากเจอเธอก่อนออกนอกประเทศ...” ปลายสายมีเสียงโวยวายคล้ายเร่งให้วางโทรศัพท์“ฉันจะไป เว่ยหลันเธอเจอฟู่...”สายถูกตัดไปแล้วทั้งที่เธอยังไม่ได้ถามว่าซูเว่ยหลันได้เจอกันกับฟู่อวี๋เสียนหรือยัง เขาจะลงเรือไปพร้อมเพื่อ