All Chapters of Shadow of Love เงาแห่งรัก: Chapter 61 - Chapter 70

“ไม่เป็นไร ถ้าคุณเหนื่อยหรือเพลียพักสักหน่อย แต่หายเหนื่อยแล้วต้องรีบตื่นเข้าใจมั้ย” เซวียนลู่ยังไม่ยอมแพ้บีบมือของเขาเบาๆ แต่เขาก็ยังคงไม่ตอบสนองกู้เซิงเองก็ก้าวเข้ามา “ตอนนี้เพิ่งผ่านไปแค่ชั่วโมงเดียว หมอบอกว่าเจ็ดสิบสองชั่วโมง เราออกไปรอข้างนอก คุณเองก็ควรพักผ่อนสักหน่อย”เซวียนลู่พยักหน้าช้าๆ สายตายังมองใบหน้าของฟู่อวี๋เสียน มือยังคงกุมปลายนิ้วเขาไว้ “ฉันจะเข้ามาเยี่ยมคุณใหม่ ไม่ต้องกังวลนะคะฉันอยู่ข้างนอก คุณก็หลับพักผ่อนอีกหน่อย”เธอบอกเขาเสียงเบากำลังจะผละไป เพิ่งหมุนตัวไปและมือเพิ่งปล่อยปลายนิ้วเขา ปลายนิ้วของหญิงสาวก็ถูกกุมเอาไว้เซวียนลู่หันขวับกลับมา ฟู่อวี๋เสียนยังคงไม่ลืมตาแต่มือของเขาคว้าปลายนิ้วของเธอเอาไว้“ฟู่อวี๋เสียน?” เธอหันกลับมากุมมือเขาเอาไว้ “คุณรู้สึกตัวแล้ว?” เขาคล้ายพยายามลืมตาขึ้นกู้เซิงรีบกดแจ้งพยาบาลแต่ช้าเกินไป เขาวิ่งออกไปด้วยความตื่นเต้นดีใจฟู่อวี๋เสียนลืมตาขึ้นแล้ว เขาออกแรงบีบมือเซวียนลู่ “ฉันอยู่นี่” เธอก้มลงกระซิบบอกเขา “ไม่เป็นไรแล้วนะคะ คุณปลอดภัยแล้ว”เธอสบตาเขาน้ำตาคลอ “ฉันขอโทษ ฉันไม่ควรกลัวว่าตัวเองจะเจ็บปวดจนทำให้เราสองคนเกือบคลาดกัน ฟู่อ

"คุณรู้ได้ยังไงว่าผมต่อว่าเขา”“ฉันมองเขาไม่ออกไม่ได้หมายความว่าฉันมองคุณไม่ออกนี่ คุณทำอะไรเขากันแน่”ชายหนุ่มยกมือขึ้นช่วยปัดผมออกจากหน้าผากให้หญิงสาว “ผมไม่ได้ทำอะไร เขาแค่กำลังกังวลน่ะ”“กังวล?”“เขาไม่อยากให้คุณไปพบซูเว่ยหลัน เขาคิดว่าทั้งผมและซูเว่ยหลันต่างฝ่ายต่างก็หลอกใช้คุณทำร้ายกันและกัน เรื่องนี้เดิมทีก็ไม่ยุติธรรมกับคุณอยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่อยากให้คุณเข้าไปเกี่ยวข้องกับคดีอีก ทนายฝั่งนั้นติดต่อมาบอกว่าซูเว่ยหลันขอร้องว่าอยากพบคุณ กู้เซิงไม่เห็นด้วย แต่ผมว่าคุณควรไปพบเขาจะได้ไม่รู้สึกเสียใจในภายหลัง ผมไม่อยากให้คุณรู้สึกว่าติดค้างอะไรเขาอีก ผมขอร้องให้กู้เซิงเป็นคนพาคุณไปเพราะไม่ไว้ใจคนอื่น”“เขาก็เลยโกรธ?”“ครับ”เซวียนลู่มองฟู่อวี๋เสียน“อยากไปมั้ยครับ”เซวียนลู่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา เธอมองฟู่อวี๋เสียนที่กุมมือของเธอเอาไว้“เขากับฉันเป็นเพื่อนกันมานาน ฉันไม่รู้ว่าอะไรทำให้เว่ยหลันเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้ ฉันให้อภัยเขาหลายต่อหลายครั้ง พยายามคิดว่าคนคนหนึ่งหากต้องเจอเรื่องหนักหนาสาหัส เขาอาจต้องใช้เวลาในการทำใจหรือปรับตัว แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะตัดสินใ

เซวียนลู่ตอบปฏิเสธโจว แฟรงค์เรื่องไปฝรั่งเศส เขาได้ยินเรื่องของหญิงสาวจากหวังมั่นดังนั้นจึงเข้าใจเธอ เรื่องภาพวาดเขายังคงอยากซื้อไปเก็บไว้ในแกลเลอรี่ แต่ให้ตายยังไงฟู่อวี๋เสียนก็ไม่ยอม เขาถึงกับบอกว่าถ้าเธอขายก็ขายให้เขา เขายอมจ่ายหมดตัวเพียงเพื่อให้ได้ภาพนั้นมาแขวนในบ้านเซวียนลู่หัวเราะแต่ก็ยอมให้เขาเรื่องหนึ่ง เพราะถึงยังไงเธอเองก็ไม่ได้คิดจะขายอยู่แล้วเรื่องการวาดภาพสีน้ำมันหญิงสาวต้องพักเอาไว้ก่อน เพราะสารเคมีอาจส่งผลต่อเด็กในครรภ์ ดังนั้นหวังมั่นจึงต้องหาทางออกในเรื่องนี้ชั่วคราว โชคดีที่ศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยกำลังมองหาแกลเลอรี่เพื่อวางขายภาพวาดของเหล่านักศึกษา ทุกอย่างจึงลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อในทุกๆ สองสามวันวันละสองชั่วโมง เซวียนลู่มักจะหาเวลาไปนั่งพูดคุยเป็นเพื่อนสุ่ยหนิง เธอมักเล่าเรื่องราวในแต่ละวันของฟู่อวี๋เสียนให้อีกฝ่ายรับรู้ ทั้งยังพยายามบอกอีกฝ่ายว่ายังมีเขาอีกคนที่เธอสมควรต้องห่วงใยเอาใจใส่ฟู่อวี๋เสียนแม้ไม่ใช่เด็กๆ แต่เขาเองก็ต้องการคนรักและเอาใจใส่เช่นกันแม้หญิงสาวไม่รู้ว่าอาการของสุ่ยหนิงจะกลับมาเป็นปกติหรือไม่ แต่อย่างน้อยเธอก็ได้ทำอะไรเพื่อเขาบ้างตอนที่ฟู

มองดูรถกระบะที่สภาพเก่าจนไม่อยากจะเชื่อว่ายังคงวิ่งได้ ฟางฉีหนิงได้แต่ยืนนิ่งพูดไม่ออก นี่คือรถเพียงคันเดียวที่จะวิ่งผ่านหมู่บ้านหลินเหยียน หมู่บ้านกลางหุบเขาที่แม่ของเธอให้ที่อยู่ไว้ผ่านจดหมายฉบับล่าสุดหลังจากถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดหญิงสาวก็ได้แต่จำใจก้าวขึ้นรถคันนั้นอย่างไม่มีทางเลือกสองเดือนก่อนแม่ของฟางฉีหนิงติดต่อมาผ่านจดหมาย หลังจากย้ายไปทำงานต่างเมือง และพบรักกระทั่งแต่งงานกับสามีใหม่หมู่บ้านในถิ่นกันดารซึ่งไม่มีเพื่อนคนไหนในปักกิ่งรู้จักนี้ คือหมู่บ้านหลินเหยียน ฟางฉีหลินได้มาเยือนเนื่องจากเธอตกงานมาหลายเดือน หลังจากที่เรียนจบและได้เข้าทำงานในบริษัทแห่งหนึ่งความจริงแล้วหญิงสาวไม่ได้อยากมาเป็นภาระของแม่ เพราะรู้ว่าแม่เพิ่งแต่งงานใหม่ หลายๆ อย่างคงยังไม่เข้าที่ดีนักแต่เพราะทุกอย่างในปักกิ่งดูจะไม่เป็นใจ ห้องเช่าที่เช่าอยู่ก็ถูกเจ้าของไล่ที่ เพื่อนร่วมห้องที่สมควรแชร์ค่าห้องคนละครึ่งก็หนีหาย งานก็ไม่มีทำ ตอนนี้จึงได้แต่มาหาผู้เป็นแม่ หวังจะตั้งหลักก่อนจะกลับไปลุยหางานทำอีกครั้งแม่ของฟางฉีหนิงเป็นคนที่ไม่เก่งเรื่องเทคโนโลยี มือถือที่เคยซื้อให้ก็ทำหล่นหาย กระทั่งเ

พูดไม่ทันจบก็มีเสียงโวยวายดังขึ้นจากด้านใน ความไม่ยินยอมจากคนที่กำลังจะถูกนอนเบียด ทำให้ฟางฉีหนิงจนใจ “ไม่เป็นไรค่ะ ไปดูก่อนดีกว่าเผื่อจะมีที่ซุกหัวนอนในบ้าน พรุ่งนี้ค่อยหาทางดูอีกที”ขอเพียงมีที่พอให้ได้หลับนอน ฟางฉีหนิงคิดว่าตัวเองก็ไม่ใช่คนเรื่องมากอะไร ขอให้ผ่านคืนนี้ไปก่อน เพียงแต่...สภาพการเป็นอยู่ของแม่กับน้าเจียงแย่กว่าที่คาดหลังคาทะลุลงมาเพราะฝนตกหนัก ด้านในที่ยังไม่ได้เก็บกวาด รวมไปถึงการจากไปแบบกะทันหัน ทำให้ทุกอย่างที่มีเปียกฝนจนไม่เหลือเค้าความเป็นบ้านฟางฉีหนิงถอนหายใจออกมา มองดูจางหมิงซานที่กะพริบตามองไปโดยรอบ ราวกับเขาเองก็คาดไม่ถึงว่าด้านในคฤหาสน์ตระกูลเจียงจะแย่กว่าที่คิด“คือ...บ้านผมมีหลายห้อง คุณไปพักที่นั่นก่อนสักคืน...”คราวนี้หญิงสาวไม่มีเหตุผลใดที่จะปฏิเสธ เหนื่อยแสนเหนื่อย ร่างกายที่ตรากตรำมาทั้งวันกำลังจะหมดเรี่ยวแรงอยู่รอมร่อ มองดูนาฬิกาข้อมือบอกเวลาสามทุ่มครึ่ง อีกทั้งสภาพเปียกปอนตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า“รบกวนคุณสักคืน พรุ่งนี้กลับมาเก็บกวาดที่นี่สักหน่อยคงใช้ได้”“ครับ” เขายิ้มพร้อมกับเดินนำออกไปในตอนที่กำลังเดินตามจางหมิงซานออกมานั้น กรอบรูปที่ตั้งอยู่บ