All Chapters of Shadow of Love เงาแห่งรัก: Chapter 71 - Chapter 80

“อะไรหรือครับ”“คุณรู้จักยันต์นี่มั้ยคะ”“ทำไมเหรอครับ”“คือ...”ฟางฉีหนิงไม่ได้บอกเขาเพราะไม่แน่ใจว่ายันต์นี้มาเกี่ยวข้องกับความฝันของตนได้อย่างไร ทั้งที่มั่นใจว่าเคยเห็นเป็นครั้งแรกในความฝัน อีกทั้งเมื่อวานเข้ามาเดินดูโดยรอบ แต่กลับไม่ได้สังเกตเลยว่าในบ้านมียันต์นี้แปะอยู่ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องที่มียันต์แปะอยู่ ห้องนี้เป็นห้องนอนของแม่และน้าเจียง ดังนั้นจางหมิงซานจึงไม่ได้ตามเข้ามา เพียงแต่เดินอยู่ด้านนอกเพื่อเก็บกวาดโต๊ะเก้าอี้ที่ล้มระเนระนาดกวาดสายตามองไปรอบห้องฟางฉีหนิงมองเห็นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่ ลายมือไม่คุ้นตาทำให้รู้ว่านี่คือสมุดบันทึกของน้าเจียงด้วยมารยาททำให้หญิงสาววางกลับลงไปยังที่เดิม แต่สมุดบันทึกกลับร่วงลงจากโต๊ะ เปิดหน้าหนึ่งของบันทึกค้างเอาไว้พอดี‘ช่วงหลังๆ มานี้ อันเฉียวเปลี่ยนไป จากเป็นคนอ่อนโยนกลายเป็นคนเกรี้ยวกราดโกรธง่าย ถ้าจะให้พูดก็คงตั้งแต่ที่ผมรู้ว่าเขาเข้าร่วมบูชาลัทธิแปลกๆ นั่น’ฟางฉีหนิงขมวดคิ้วก่อนหยิบบันทึกนั้นขึ้นมาอีกครั้ง อันเฉียวที่น้าเจียงเขียนถึง ก็คือแม่ของหญิงสาวเอง เขาเพิ่งจะเขียนบันทึกว่าแม่ของหญิงสาวเปลี่ยนไป หลังจากไปเข้าร่วมบูชาลั

ฟางฉีหนิงมองไปรอบๆ ในใจหวังว่าจะเจอบันทึก หรือหลักฐานอะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับลัทธิดอกเหมย กระนั้นไม่ว่าจะค้นหาอย่างไรนอกเหนือไปจากบันทึกเล่มนั้น กับยันต์สีเหลืองบนผนัง ในบ้านก็ไม่หลงเหลือสิ่งอื่นอีกมองไปทั่วบ้านที่ไม่อาจเรียกเป็นบ้านได้อีก เนื่องจากสภาพที่ถูกน้ำฝนชะล้าง ข้าวของหลายอย่างเปียกปอนจนไม่แน่ว่าจะนำกลับมาใช้งาน ฟางฉีหนิงได้แต่หมดหวังรูปของผู้เป็นแม่ที่ถ่ายคู่กับน้าเจียง ทำให้ความคิดถึงจู่โจมจนหญิงสาวน้ำตาคลอ อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไม่อาจกลั้น หรืออาจเพราะวันนี้ได้มีโอกาสอยู่เพียงลำพัง ห้วงอารมณ์จึงไม่ต้องเก็บกดเช่นทุกครั้งจางหมิงซานไม่ได้มาด้วย เขาบอกว่ามีธุระต้องจัดการ หลังจากเดินมาส่งหญิงสาวหน้าคฤหาสน์ผุพังหลังนี้ ตัวเขาเองก็เดินกลับออกไป จนถึงตอนนี้เลยเที่ยงเข้าไปแล้ว ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ามืดมน แม้วันนี้ฝนเริ่มซาแต่ฟ้ากลับยังไม่เปิด คาดว่าไม่ถึงฟ้ามืดฝนคงตกลงมาอีกระลอก ฟางฉีหนิงสูดจมูกหลังร้องไห้ออกมายกใหญ่ เก็บกวาดหลายๆ อย่างจนเหนื่อยอ่อนจึงเดินกลับไปยังคฤหาสน์ของจางหมิงซานในบ้านไม่มีใครอยู่เพราะเขายังไม่กลับมา หญิงสาวกลับเข้าห้องอาบน้

วันเวลาผ่านไปนับจากเด็กหญิงวัยสิบขวบ วันนี้ฟางฉีหนิงกลายเป็นหญิงสาวสะพรั่งในวัยสิบหก วังบุปผาไม่มีพิธีปักปิ่น เนื่องจากศิษย์สำนักวังบุปผาทุกคนหาต้องการออกเรือนไม่ อาจารย์หรือท่านป้าของนางกล่าวย้ำเสมอ‘บุรุษทั่วหล้ามีสิ่งใดดีจึงจำต้องผูกผมร่วมชะตาไปตลอดชีวิต สตรีเช่นเราสามารถดูแลตัวเองได้ สามารถปกครอง และสามารถทำทุกอย่างเช่นเดียวกันกับบุรุษ ดังนั้นไยต้องการแต่งให้งานเพียงเพื่อก้มหน้ารับใช้บุรุษเล่า’นับจากได้ยินคำสอนนี้นางให้รู้สึกขัดแย้ง เพราะก่อนหน้านี้นางถูกพร่ำสอนในเรื่องของสามคุณธรรมสี่เชื่อฟังมาโดยตลอด แต่เมื่อมาคิดๆ ดู มารดาผู้ซึ่งสั่งสอนนางกลับประพฤติไม่เหมาะสม ดังนั้นนางที่ยังอ่อนวัยจึงเชื่อฟังอาจารย์เป็นอย่างยิ่ง และนางก็รู้ว่าอาจารย์เอ็นดูนางกว่าผู้ใด“วันนี้หนิงเอ๋อร์ฝึกเพลงกระบี่ถึงไหนแล้ว”เสียงของอาจารย์ซึ่งเดินเข้ามายังลานฝึกกระบี่ ทำให้ฟางฉีหนิงรีบดึงกระบี่วารีกลับกระบี่วารีคือกระบี่อ่อนซึ่งพลิ้วไหวราวสายน้ำ อาจารย์เป็นคนเลือกให้นาง เพราะเห็นว่านางคล่องแคล่วว่องไว รวมไปถึงร่างกายของนางเองก็เคลื่อนไหวรับกับตัวกระบี่มากที่สุดในบรรดาศิษย์วังบุปผา“อาจารย์” หญิงสาวยิ้มให้

สวรรค์เขากำลังจะตายเพราะความต้องการ…เขาอยากสัมผัสนาง อยากครอบครองอกอิ่มนี้ ดูดเม้ม ขบกัด กลืนกินเข้าไปในอุ้งปาก ฟอนเฟ้นจนนางครวญครางใต้ร่าง หากแต่...เขาถูกนางพันธนาการเอาไว้เอวสอบหยัดยกสอดเสยรัวเร็ว รับรู้ว่านางเองก็ขยับตอบรับจังหวะอันลึกล้ำ ลมหายใจแตกพร่าสอดประสานพร้อมกับร่างที่กระทั้นกระแทกโยกคลอน“อ๊ะ! อา!”เสียงหวานครางเครือพร้อมใบหน้างามแหงนหงายขึ้นอย่างสุขสม นางกดสะโพกลง เขายกหยัดขึ้น เกร็งค้างตัวตนปลดปล่อยเข้าสู่กายสาวที่บีบรีดรีดเค้นทุกหยาดหยด จนร่างแกร่งสะท้านไหวเขาถอดถอน นางยกค้าง จากนั้นเขาจึงสอดเสยเข้าไปอย่างรุนแรงลึกล้ำ อีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้งนางตอบรับด้วยเสียงครวญครางซ่านสยิว กระทั่งร่างงามทิ้งกายลงซุกซบ ผิวกายเนียนนุ่มบดเบียดกับเรือนกายแกร่งซึ่งชื้นไปด้วยเหงื่อร้อน เขากำลังจะตื่นตัวอีกครั้งเพราะยาปลุกกำหนัดยังคงไม่หมดฤทธิ์กระนั้น...เมื่อนางหยัดกายขึ้น สายตาเย็นชากลับมองไปยังแผ่นอกแกร่ง ซึ่งบัดนี้บาดแผลที่นางกรีดกลับสมานกันอย่างรวดเร็ว บ่งบอกว่าทุกอย่างกำลังจะลุล่วง เขากำลังจะกลายเป็นปิศาจรับใช้ของนางอย่างสมบูรณ์แล้วร่างงามลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า นางกำลังจะจากไปทั

เสียงกระซิบแผ่วเบาในความมืด ทำให้ชายหนุ่มลืมตา เขาล่วงรู้ว่าอันเฉียวลงเขาไปและจะไม่กลับมาจนกว่าจะใกล้คืนเดือนมืด กระนั้นเหตุใดยังมีคนเข้ามาในห้องลับ ทั้งยังทำท่าทีลับๆ ล่อ“เจ้า...เป็นใคร”มือข้างหนึ่งลูบไล้ลงไปบนเรือนอก กระทั่งเงาร่างอรชรก้าวขึ้นมานั่งคร่อมกายเขา นางสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ตอบในสิ่งที่เขาถามคบเพลิงไม่ได้ถูกจุดขึ้นเช่นทุกครั้ง เขาจึงไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วนางคือผู้ใดกันแน่ยาเม็ดปลุกกำหนัดยังคงถูกป้อนให้ เขาได้แต่ก่นด่าตัวเองที่ไม่อาจควบคุมความต้องการ ในแต่ละคืนยังคงต้องปรนเปรอสตรีจากวังบุปผา ครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งถึงคืนนี้ก็ยังไม่ล่วงรู้ว่าผู้ใดลอบเข้ามายังห้องใต้ดินกระนั้นเขากลับรับรู้ได้ว่าสตรีผู้นี้ ยังคงเป็นเพียงสตรีพรหมจรรย์ ท่าทีเงอะงะ รวมไปถึงความต้องการของเขาที่แทบจะทำให้นางแตกสลาย แม้เร่าร้อนแต่กลับอ่อนหัด ทำให้เขาจำต้องเป็นฝ่ายควบคุมแม้ตัวเขาจะถูกพันธนาการมนต์ดำยังคงลอยวน เลือดเนื้อของเขายังคงถูกกรีด ทั้งนี้ก็เพื่อนำความชั่วร้ายไปหล่อเลี้ยงเหมยแดง มันควบคุมเขาเอาไว้บนแท่นหิน แต่ผู้มากลับไม่ใช่อันเฉียว“เจ้า...เป็นใคร”เขาไม่ได้รับคำตอบเช่นกันกับคืนถัดมา คืนแ