All Chapters of Shadow of Love เงาแห่งรัก: Chapter 81 - Chapter 90

อันเฉียวยิ้มเย็น “ใช่ แล้วเจ้าจะทำอะไรได้ หรือเจ้าคิดว่าสิ่งที่เจ้าได้ยิน เป็นมนต์วารีจริงๆ ไม่คิดหรือว่าข้าล่วงรู้ว่าเจ้าแอบฟัง ดังนั้นจึงจงใจให้เจ้าเข้ามาในห้องลับ เพิ่มพูนให้ร่างปิศาจของเขาสมบูรณ์”ชิงฮวาใจหล่นวูบ “ไม่จริง...”นางคิดว่าตนมีใจให้ปิศาจที่อาจารย์สร้างขึ้น ดังนั้นจึงคิดช่วยปลดปล่อยเขา หนีไปกับเขา ไปให้สุดหล้าอาจารย์จะได้หาไม่พบ แต่ใจหนึ่งก็กลัวเขาทอดทิ้ง ดังนั้นจึงท่องมนต์วารีหลังร่วมหลับนอน“ร่างพรหมจรรย์ของเจ้า เป็นเพียงหนึ่งในแผนการของข้า ต้องขอบใจจิตใจทรยศของเจ้า!!”ชิงฮวากรีดร้องออกมาราวกับคนเสียสติ อันเฉียวให้คนลากศิษย์ทรยศออกไป กระทั่งหันกลับมามองจางหมิงซานที่หลับตานิ่ง สะเทือนใจในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน“อย่าบอกนะว่าเจ้าเองก็คิดหนีไปกับนาง มีใจให้สตรีที่ร่วมหลับนอน ทั้งที่ไม่รู้ว่านางเป็นใครเช่นนั้นหรือ ฮึๆๆ” อันเฉียวก้าวเข้ามาก่อนกดปลายมีดกับอกเขารอยกรีดลึกยังคงลากไปตามแผลเดินก่อนหน้า แต่มันกลับหายไปอย่างรวดเร็ว ร่างกายของจางหมิงซานเริ่มเยียวยาตัวเองเร็วขึ้น และนั่นทำให้อันเฉียวหัวเราะเสียงดังลั่น“แผนการของข้าได้ผล ร่างกายของเจ้ามิใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว ตอนนี้รอเพ

ความมืดดำชั่วร้ายลอยวน เสียงมนต์วารีดังขึ้นครอบงำส่วนลึกในใจของฟางฉีหนิง ดวงตาล่องลอยกลายเป็นไร้ประกาย มือที่กอดรัดร่างใหญ่ ปรากฏปิ่นดอกเหมยซึ่งไม่รู้ว่ามาจากที่ใดร่างงามพลิกตัวกดร่างสูงลงกับพื้น เอวอ่อนบดเบียดจนเขาครางเสียงพร่า สองมือกอบกุมอกอิ่มบีบเป็นจังหวะด้วยความเสียวซ่านเอวสอบหยัดยกสอดเสยแก่นกายขึ้นหาหญิงสาว ด้วยท่วงท่านี้ทำให้เขาแก่นกายแกร่งแทรกเข้าสู่ใจกลางร่างสาวอย่างล้ำลึก กระทั่งความกระสันซ่านส่งผลให้ร่างกายวูบไหวชั่วขณะที่เขาหลับตาพร้อมกับเกร็งร่างเพื่อปลดปล่อย กลางอกกลับเจ็บแปลบเสียงมนต์วารีดังขึ้นพร้อมกับครอบงำทุกความนึกคิด ลืมตาขึ้นมองร่างงามเปลือยเปล่า นางคือคนที่กำลังร่วมรักกับเขาอย่างเร่าร้อน มาบัดนี้กลับใช้ปิ่นดอกเหมยแทงลงไปยังหัวใจจางหมิงซานรู้สึกคล้ายไม่เป็นตัวเอง ร่างของเขาถูกบางอย่างที่มองไม่เห็นไหลเวียนเข้ามาแทนที่ ห้วงอันมืดมิดเข้าครอบงำจนไม่รู้ว่าเขาทำอะไรลงไปบ้าง เขาคล้ายไม่รับรู้ ไม่มีสติ ไม่มีความรู้สึก กระทั่งวันเวลาผ่านไปเท่าใด เขาเองก็จดจำไม่ได้ไม่รู้ว่าจมอยู่ในความมืดมิดนานเท่าไร กระทั่งเขาตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล อันเฉียว ฟางฉีหนิง รวมไปถึงคนจากว

“ถ้าอย่างนั้นผมกับเสี่ยวหนิงจะไปเตรียมมื้อค่ำ ตามสบายนะครับ” พูดจบก็เดินเข้ามาโอบฟางฉีหนิง ดันร่างของหญิงสาวให้เดินตามเขาไปในครัว“ขาของเสี่ยวหนิง...” ฟู่อิงตกตะลึงเมื่อมองเห็นการเดินเหินที่ดูแปลกๆ ของฟางฉีหนิงหญิงสาวอีกสองคนไม่อาจมองเห็นโซ่ที่พันธนาการ ดังนั้นจึงคิดว่าขาของอีกฝ่ายมีสิ่งผิดปกติ“หลายปีก่อนเสี่ยวหนิงประสบอุบติเหตุน่ะครับ เลยเดินไม่สะดวกเท่าไร เราขอตัวนะครับ” จางหมิงซานกล่าวแล้วพาหญิงสาวเดินจากมา“เป็นอย่างไร อย่างกับวันรวมญาติเลยว่ามั้ย” เขากระซิบถาม ใบหน้าหล่อเหลายิ้มแย้ม แต่ดวงตากลับเย็นเยียบจนหญิงสาวขนลุก“ไม่ดีใจเหรอ พบศิษย์พี่พร้อมกันถึงสองคน รำลึกความหลังกันวันไหนดี คืนนี้เลยเป็นไง”ฟางฉีหนิงเดินตัวแข็งทื่อ ไม่อาจพูดอะไรออกมาสักคำ ในใจกำลังนึกถึงสายตาหลงใหลของหญิงสาวอีกสองคน พร้อมกันนั้นก็คาดเดาว่าจางหมิงซานต้องการทำอะไร เหตุใดต้องล่อลวงทั้งตัวเธอเอง กับฟู่อิง รวมไปถึงชิงฮวามาที่นี่หากเขาจะสังหารเพื่อแก้แค้น เหตุใดจึงยังใช้การล่อลวง แท้ที่จริงแล้วเขาต้องการอะไรกันแน่ภายในห้องครัวอันคับแคบ ฟางฉีหนิงได้แต่ยืนมองการเคลื่อนไหวอันคล่องแคล่วของชายหนุ่ม เขาทำกับข้าวส

ชิงฮวาเร่งจังหวะดูดกลืน สองมือกอบกุม อุ้งปากรับเขาเอาไว้อย่างไม่รังเกียจ กระทั่งเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความต้องการของเขามองดูในยามที่เขาปลดปล่อย พร้อมกับกลืนกินทุกหยาดหยดด้วยความเต็มอกเต็มใจ“อา...”มองดูใบหน้าหล่อเหลาแหงนหงายในยามปลดปล่อย หญิงสาวย่ามใจและรู้สึกราวกับเป็นผู้ชนะ ร่างงามถูกดึงเข้าไปหาร่างใหญ่ กระทั่งถูกดันลงไปนอนแผ่กับโต๊ะเรียวขาถูกแยกออก พร้อมกับร่างสูงที่แทรกเข้าไปยืนตรงกลาง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความต้องการของเขา ทำให้ชิงฮวาใจเต้นรัวแก่นกายร้อนผ่าวค่อยๆ สอดแทรกพร้อมกับเสียงคำรามลั่น ชิงฮวาสุขสมจนเกือบเต็มตื้น ยิ่งเขาโจนจ้วงเข้าไปในคราเดียว หญิงสาวก็ยิ่งพอใจจนครวญออกมาเสียงสั่นความกระสันซ่านแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย กระทั่งสองขายกขึ้นกอดรัดต้นขาแกร่ง ตอบสนองจังหวะที่ยิ่งมาก็ยิ่งลึกล้ำคนทั้งสองโรมรันกันอย่างเร่าร้อนในห้องหนังสือ เสียงครวญครางหอบพร่าเล็ดลอดออกมาจากห้อง ยิ่งในยามที่ร่างสูงใหญ่ยกกายสาวขึ้น สอดมือกอบกุมสะโพกนิ่ม โยกขยับไหวในท่ายืน เสียงครวญครางอย่างถึงใจของชิงฮวาก็ยิ่งดังลั่นฟางฉีหนิงลมหายใจติดขัด ได้แต่มองในสิ่งที่เขาบังคับให้มอง รับรู้ในสิ่

เช้าวันต่อมาบรรยากาศของมื้อเช้าเต็มไปด้วยความเงียบ ฟางฉีหนิงกินข้าวโดยไม่พูดกับใคร ปล่อยให้สามคนบนโต๊ะผลัดกันแลกสายตาไปมา กระทั่งฝนเริ่มตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาอีกครั้ง“ฉันรู้สึกไม่สบาย ขอตัวนะคะ”ฟางฉีหนิงผละออกมา ไม่สนใจหันกลับไปมองว่าใบหน้าหล่อเหลากำลังมองตามไม่คลายสายตา ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ถึงอย่างนั้นกลับไม่ได้เดินตามหญิงสาวไปคืนวันนั้นทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ฟางฉีหนิงถูกบังคับให้ดูจางหมิงซานร่วมรักกับหญิงสาวสองคน อีกทั้งหญิงสาวทั้งสองก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะไปจากที่นี่ นอกเหนือไปจากนั้นทั้งสองยังดูเหมือนหลงใหลจางหมิงซานเต็มทีกลางดึกของคืนที่สาม ในขณะที่จางหมิงซานกำลังกอดก่ายกับฟู่อิงภายในห้องหนังสือ ฟางฉีหนิงลองเดินตรงไปยังประตูคฤหาสน์ มือน้อยลองยื่นออกไปจับประตู ผลักออกไปเบาๆ บานประตูกลับเปิดออกจริงๆดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความยินดี แต่เมื่อจะก้าวออกไปร่างทั้งร่างกลับถูกยกลอยขึ้น เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวดังขึ้น“ปล่อยนะ คุณจะทำอะไร!”หญิงสาวกรีดร้องเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีโอกาสหนี ประตูบานนี้ไม่ว่าจะพยายามเท่าไรก็ไม่เคยเปิดออก มาวันนี้กลับยอมขยับแล้ว