All Chapters of สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70 : Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70“ให้ผมช่วยไหมครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อเดินเข้าไปใกล้ ๆ และคิดว่าเธอน่าจะต้องการความช่วยเหลือ “คุณกำลังจะเอาของพวกนี้ไปทิ้งเหรอ เดี๋ยวผมช่วยขนเอาไปทิ้งให้นะครับ” เขาบอกอย่างใจดี“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเพียงแต่จะเก็บรวบรวมดูเท่านั้น คิดว่าถ้าอันไหนยังคงใช้ได้อยู่ ก็จะเก็บเอาไว้ใช้ ส่วนอันไหนที่ใช้ไม่ได้แล้ว ก็คงต้องเอาไปทิ้ง” หญิงสาวรีบบอกเขาออกไปทันที“คุณจะเอาไปทิ้งที่ไหน เดี๋ยวผมขนไปทิ้งให้เอง ของเยอะขนาดนี้คุณขนคนเดียวไม่หมดหรอก” ชายหนุ่มยังคงอาสาอย่างใจดี“ถ้าคุณอยากจะช่วยแล้วละก็ ฉันว่าคุณช่วยไปรวบรวมข้าวของในบ้านที่ใช้ไม่ได้แล้วมาดีกว่า ถ้าเป็นไปได้คุณลองมองหาดูรอบ ๆ บ้านด้วยนะคะ จะได้เอามารวมกัน นั่นจะทำให้ฉันสามารถคัดเลือกได้ง่ายขึ้น โดยที่ไม่ต้องไปเดินหาให้เหนื่อย” เมื่อเขาอาสาเธอจึงให้เขาช่วยซะเลย“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะลองไปหาดู”เซิงเหยาฉวนพยักหน้าและตอบรับ ก่อนจะหมุนตัวเดินก็กลับเข้าไปในบ้านทันที แต่เพราะเขาไม่ใช่เจ้าของบ้านหลังนี้ จึงไม่สามารถรู้ได้ว่ามีข้าวของชิ้นไหนที่ไม่ได้ใช้งานบ้างดังนั้นเขาจึงเริ่มจากการเดินออกไปหน้าบ้าน แล้วมองห

บทที่ 13 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พอถึงตอนนั้นเราค่อยว่ากันอีกที อ้อ...หัวหน้าหมู่บ้านยังบอกอีกนะคะว่า ให้พี่เหยาฉวนไปลงชื่อทำงานแลกคูปองอาหารได้ แต่ฉันบอกกับหัวหน้าหมู่บ้านไปแล้วว่า ช่วงนี้ร่างกายของพี่เหยาฉวนยังไม่แข็งแรงดี หากว่าพร้อมเมื่อไรถึงจะให้ไปลงชื่อทำงานค่ะ ช่วงนี้ให้พี่เขาทำงานบ้านช่วยฉันไปก่อนก็แล้วกัน” หญิงสาวตอบกลับไปเหมือนไม่ได้คิดมากอะไร“งั้นเอาไว้เมื่อเหยาฉวนหายดีแล้ว ค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกัน ดีไหมเหยาฉวน” จี้กวงพูดขึ้นมา แล้วหันไปถามชายหนุ่ม เพื่อขอความคิดเห็นจากเขา เพราะอย่างไรตอนนี้เขาก็คือหนึ่งในสมาชิกของบ้านจี้ไปแล้ว“ดีครับคุณอา ผมอยู่ที่นี่ก็ควรจะทำอะไรให้เป็นประโยชน์กับทุกคนบ้าง” เซิงเหยาฉวนพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เขาไม่คิดจะเกียจคร้าน อะไรที่ช่วยให้บ้านจี้มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น หรือตัวเขาไม่เป็นภาระของใครในบ้าน แค่นี้เขาก็พอใจแล้วจี้อู๋เจินคีบน่องไก่ข้างหนึ่งให้พ่อ ก่อนจะพูดเปิดประเด็นอีกครั้ง “พ่อ แม่ วันนี้ที่ฉันไปที่จุดทิ้งขยะของหมู่บ้าน ฉันเห็นของที่คนเอามาที่ทิ้งยังใช้ได้อยู่เยอะแยะเลยนะ ฉันว่าบางทีฉันอาจจะเก็บเอาของพวกนั้นไปแลกอาหาร ห

บทที่ 15 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70“ไม่ต้องสนใจหรอกว่าจะหั่นสวยหรือไม่สวย หั่นให้มันออกมาเป็นชิ้นขนาดใกล้เคียงกันก็พอ งั้นเอาแบบนี้ก็แล้วกัน คุณช่วยหั่นเนื้อหมูออกเป็นชิ้นขนาดประมาณฝ่ามือ ความหนาก็เอาเท่ากับความหนาของมือพี่ก็ได้ เสร็จแล้วก็ไปตัดใบกล้วยหลังบ้านมา เอาเนื้อใส่ใบกล้วยแล้วห่อไว้ แล้วค่อยเอาเชือกกล้วยมามัดใบกล้วยอีกครั้ง เท่านี้ก็เสร็จแล้ว”หญิงสาวอธิบายขั้นตอนการทำงานให้เขาฟังช้า ๆ ซึ่งเซิงเหยาฉวนเองก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจเมื่อเห็นชายหนุ่มเหมือนจะเข้าใจแล้ว เธอจึงพูดต่ออีกว่า “ส่วนฉันจะไปรวบรวมของมาเพิ่มอีกสักหน่อย จะได้ไปแลกเนื้อมาเพิ่มอีกเพื่อจะได้ทำอาหารให้ทุกคนกินอย่างไม่ต้องประหยัดมากนัก”“ครับ” เซิงเหยาฉวนตอบรับ จากนั้นก็ลงมือทำหน้าที่ของตัวเองแม้เขาจะสงสัยว่าเธอเอาของเก่าไปแลกเนื้อจากไหน เพราะไม่เห็นเธอไปไกลบ้านสักครั้ง แต่เขาเลือกที่จะไม่ถาม เขาเชื่อว่าทุกคนย่อมต้องมีความลับเหมือนกัน อย่างเช่นเขาที่เลือกจะเป็นชายความจำเสื่อม เพื่อหลบซ่อนตัวตน“จริงสิ ต่อไปอู๋เจินไม่ต้องเรียกพี่ว่าคุณแล้วนะ ไหน ๆ ก็บอกหัวหน้าหมู่บ้านไปแล้วว่าเราเป็นสามีภรรยากัน อย่างนั้นก็เรียกใ

บทที่ 17 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้เป็นอะไร” หญิงสาวบอกย้ำอีกครั้ง แถมเธอยังขยับเข้าไปใกล้ ๆ เซิงเหยาฉวนแล้วกอดแขนของเขาไว้อีกด้วย“อะไรกันน่ะ เมื่อก่อนเธอไม่เห็นเป็นแบบนี้สักหน่อย แล้วเธอเข้าไปกอดแขนผู้ชายคนนี้ทำไม นี่มันหมายความว่ายังไง” กู้เวินเหม่าถามพร้อมกับแสดงอาการไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัดกู้เวินเหม่าพยายามที่จะเข้าใกล้หญิงสาวอีก แต่ทว่าเซิงเหยาฉวนก็เดินขึ้นมาขวางหน้าเอาไว้ โดยเขาจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง เหมือนจะบอกว่าถ้าเข้าใกล้ภรรยาของเขาอีก เขาจะไม่อยู่เฉยแน่“ก่อนหน้านี้ฉันโง่ยังไงล่ะ จึงหลงรักคุณจนไม่ลืมหูลืมตา แต่ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว อีกทั้งฉันก็มีสามีแล้ว ผู้ชายคนนี้คือสามีของฉัน เขาชื่อเหยาฉวน ต่อไปคุณก็อย่ามาวุ่นวายกับพวกเราอีก” หญิงสาวขยับขึ้นมายืนคู่กับคนที่เป็นสามีอีกครั้ง เธอกอดแขนเขาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจัง ไม่มีแววล้อเล่นหรือเสแสร้งเลยสักนิดเซิงเหยาฉวนเองก็ยกมือทาบลงที่มือของเธอ พร้อมยืดอกรับอย่างภาคภูมิใจด้วย ก่อนจะพูดเน้นน้ำเสียงหนักแน่นและชัดถ้อยชัดคำ เพื่อให้กู้เวินเหม่าเข้าใจ“ผมหวังว่าคุณคงจะเข้าใจที่ภรร

บทที่ 19 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70ส่วนทางด้านจี้อู๋เจิน ก็เข้ามาในห้องนอน เธอกำลังครุ่นคิดอยู่ว่า‘ความรู้สึกของฉันในตอนนี้มันคืออะไรกันแน่ ฉันกับเขาเพิ่งพบกันแค่ไม่กี่วัน ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่า หัวใจตัวเองจะอ่อนไหวง่ายขนาดนั้น ที่ผ่านมาฉันไม่เคยมีความรักในแบบของชายหญิง เป็นเพราะว่าพ่อแม่เลี้ยงฉันมาในองค์กรนักฆ่า อย่าว่าแต่เรื่องของความรักเลย ผู้ชายอื่นที่นอกเหนือจากคนในองค์กรกับลูกค้า ฉันก็ไม่เคยได้สัมผัสเลยด้วยซ้ำ จึงไม่น่าแปลก ที่ฉันจะไม่เข้าใจหัวใจตัวเองในตอนนี้’หญิงสาวคิดอย่างสับสน เนื่องจากว่าในตอนนี้ เธอรู้สึกได้ก็คือความหวั่นไหว ที่เกิดขึ้นกับชายหนุ่มที่เธอบอกว่าเขาเป็นสามี“อย่าคิดมากไปเลยน่า มันก็แค่หวั่นไหวจากความใกล้ชิด เดี๋ยวเขาก็ไปแล้ว คงไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก” จี้อู๋เจินพูดพึมพำกับตัวเองเบา ๆหญิงสาวได้แต่เตือนตัวเองอยู่ในใจว่า ‘เดี๋ยวเขาก็จากไป เธอก็อย่ายึดติดกับเขามากนักนะ จี้อู๋เจิน เพราะเธอเองก็ยังมองไม่ออกว่าเขาคิดยังไงกับเธอ อาการที่เซิงเหยาฉวนแสดงออกมา ที่เขาไม่พอใจเธอกับกู้เวินเหม่าในวันนี้ อาจจะเป็นเพราะว่าสัญชาตญาณของผู้ชาย ที่ไม่ชอบให้ใครมาหักหน้าก็ได้ เ