All Chapters of สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70 : Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70“แต่เห็นเวินเหม่าบอกว่าลูกเขยบ้านจี้ก็จะมาสมัครด้วยนี่ เขาเป็นใครกัน เขามีความรู้ความสามารถแค่ไหนกันเชียว ถึงจะมาสมัครสร้างสะพานแข่งกับเวินเหม่า งานสร้างสะพานไม่ใช่งานเล็ก ๆ เหมือนสร้างกระท่อมหรอกนะ ไม่ใช่ว่าใครก็จะทำได้” ชาวบ้านอีกคนหนึ่งพูดโต้แย้งขึ้นด้วยความที่ในหมู่บ้านนี้ ไม่มีใครรู้เลยสักคนว่าเซิงเหยาฉวนเป็นใคร ถึงแม้ว่าจะเห็นหน้าคร่าตามาบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้พวกเขามั่นใจนัก“นั่นสิ ให้เวินเหม่ารับไปทำน่ะดีแล้ว เดี๋ยวพวกเราจะช่วยเวินเหม่าเอง” ชาวบ้านอีกคนพูดสนับสนุนคนแรก“ใช่ ๆ อย่าเสี่ยงให้คนอื่นไปทำเลย หัวหน้าหมู่บ้านรีบตัดสินใจเลย” ชาวบ้านอีกคนพูดขึ้นบ้าง เขาจะให้หัวหน้าหมู่บ้านตัดสินใจชาวบ้านส่วนใหญ่ที่อยู่ตรงนั้น มีแนวโน้มที่จะสนับสนุนกู้เวินเหม่ากันทั้งนั้น พวกเขารู้แค่ว่ากู้เวินเหม่าเรียนจบจากมหาวิทยาลัย ต่างก็พากันเชื่อไปแล้วว่าเขาจะสามารถสร้างสะพานได้ โดยไม่แม้แต่จะถามว่าเขาเรียนจบสาขาอะไรมาเสียด้วยซ้ำเมื่อเห็นทุกคนแย่งกันพูดอย่างวุ่นวาย หัวหน้าหมู่บ้านได้แต่ยกมือห้าม แล้วบอกให้พวกเขาเงียบเสียงลง เพราะใกล้จะถึงเวลาที่คนของทางการจะมาถ

บทที่ 23 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70“เสร็จแล้ว แบบการสร้างสะพานของพี่” เซิงเหยาฉวนพูดขึ้นเสียงดัง เขาวางดินสอลงแล้วยกแขนขึ้นพร้อมกับบิดเอวไปมา เพื่อขับไล่ความปวดเมื่อย หลังจากวาดแบบโครงสร้างสะพานสำเร็จเขาหันด้านที่ถูกต้องของแบบที่เขียนแล้วส่งให้จี้อู๋เจินดู“อู๋เจินลองดูสิ คิดว่ามีอะไรต้องแก้ไขเพิ่มเติมอีกไหม” เขาถามเพื่อขอความเห็น เขารู้ว่าเธอฉลาดมากจี้อู๋เจินเลื่อนแผ่นกระดาษนั้นมาดูใกล้ ๆ ก่อนจะไล่สายตาดูโครงสร้างทีละอย่าง ตั้งแต่ฐานสะพาน รูปร่าง ความสูง ความกว้าง จากนั้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ“พี่เขียนออกมาได้ดีมากเลยค่ะ ฉันคิดว่าคนของทางการจะต้องชอบแน่ ๆ” เธอพูดชมด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม“แต่นี่ยังไม่ใช่แบบสุดท้ายหรอกนะ ยังไงก็ต้องพูดคุยเรื่องงบประมาณของทางการอีกครั้ง ก่อนจะสรุปแบบที่แท้จริง นี่เป็นเพียงแค่แบบเบื้องต้นเท่านั้น” ชายหนุ่มอธิบายอย่างใจเย็น เขาชี้ให้จี้อู๋เจินดูรายละเอียดตรงที่เข้าเขียนไว้ใต้ภาพ รายละเอียดนั้นบอกถึงจำนวนและประเภทของวัสดุที่ต้องใช้“หมายความว่ายังไงคะ” หญิงสาวขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ“ก็หมายความว่าเราต้องดูงบประมาณของทางการอีกทีว่ามีเท่าไร ที่พี่เข

บทที่ 25 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70เสียงโลหะกระทบกันดังเคร้ง ก้องสะท้อนอยู่ในอากาศยามบ่ายที่แดดแรงกล้า จี้อู๋เจินยกมือขึ้นบังแสงขณะก้าวตามเงาของสามีในนามไปอย่างเงียบงัน เซิงเหยาฉวนเดินนำอยู่ด้านหน้าอย่างวางใจ เพราะไม่รู้ว่าคนที่เป็นภรรยาในนามกำลังจ้องจับผิดเขาอยู่ชายหนุ่มอยู่ในชุดทำงานเรียบง่าย เสื้อเชิ้ตแขนยาวพับขึ้นถึงศอก เผยให้เห็นท่อนแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ส่วนหญิงสาวที่เดินอยู่ข้างหลังถือสมุดบัญชีเล่มเล็กแนบอกไว้แน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังและความอยากรู้อยากเห็นเสียงการทำงานจากไซต์ก่อสร้างดังระงมอยู่รอบด้าน ลมร้อนพัดเอากลิ่นฝุ่นเหล็กและกลิ่นน้ำมันเข้าจมูกจนแสบ จี้อู๋เจินก้าวอย่างระมัดระวังไปบนพื้นไม้กระดานที่วางพาดเหนือคอนกรีตที่เพิ่งจะเท เพื่อเป็นฐานสะพานตรงริมแม่น้ำแต่ในขณะนั้นเองเสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนก ก็ดังขึ้นจากด้านบนสะพาน“ระวัง! ท่อนเหล็กหล่น”และยังไม่ทันที่จี้อู๋เจินจะเงยหน้ามอง ท่อนเหล็กขนาดใหญ่ก็ร่วงลงมาจากสะพานเหนือศีรษะของเธอด้วยความเร็ว สายตาของหญิงสาวพลันพร่ามัวด้วยแสงสะท้อนจากแผ่นเหล็ก ขณะที่เสียงลมแหวกอากาศดังใกล้เข้ามาในชั่วพริบตาทว่าในเสี้ยววิน

บทที่ 27 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70“ไม่เป็นไรค่ะ ทุกคนมากินข้าวเถอะ” จี้อู๋เจินบอกอย่างยิ้มแย้ม แล้วก็ไม่รอช้า เธอกับเฉิงลู่รีบตักข้าวใส่จานแล้วก็ตักกับข้าวราดบนข้าวอีกที จากนั้นก็ส่งให้กับคนงานที่เข้าแถวอยู่ทันที คนงานต่างก็รับอาหารไปกินด้วยความเอร็ดอร่อย“ทุกคนคะ นอกจากข้าวแล้ว ฉันยังมีน้ำหวานมาด้วยนะคะ น้ำหวานกลิ่นมะลิอยู่ในกระติก ทุกคนมาตักดื่มได้เลย” หญิงสาวพูดอย่างใสสดมาพร้อมกับชี้ไปที่กระติกน้ำซึ่งวางอยู่ด้านข้าง“ขอบคุณนะ” คนงานหลายคนพูดขึ้นมาพร้อมกันอย่างยิ้มแย้มทุกคนนั่งกินอาหารอย่างมีความสุขด้วยกันสักพัก เซิงเหยาฉวนก็กลับมาถึง เมื่อเขาเห็นว่าจี้อู๋เจินมาที่ไซต์งาน ก็รีบวิ่งมาดูเธอด้วยความตกใจและเป็นห่วง แต่ก็ยังมีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เพราะทั้ง ๆ ที่เขาบอกกับเธอแล้วว่าให้พักผ่อนอยู่บ้าน แต่เธอก็ยังจะมาที่ไซต์งานตอนที่แดดร้อน ๆ อีก“ผมบอกให้คุณพักผ่อนอยู่บ้านไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมยังมาที่นี่อีก แดดมันร้อนมากนะ” เขาพูดเสียงดุ ๆ มือข้างหนึ่งก็ถือวิสาสะยกขึ้นแตะที่หน้าผากของเธอ ก่อนจะพูดเบา ๆ “นี่ยังตัวร้อนอยู่เลยนี่นา”“ฉันไม่มาไม่ได้หรอกค่ะ คนงานของเราเป็นลมแดดกันหลายคน ฉันคิดว

บทที่ 29 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70ก้อนหินที่พุ่งทะลุหน้าต่างไม่ใช่ความบังเอิญเพราะสำหรับกู้เวินเหม่า มันคือความตั้งใจที่เกิดจากความเคียดแค้น เมื่อตอนเย็นเขามาที่สะพานเพื่อที่จะพบกับจี้อู๋เจิน เขาคิดว่าจะขอโทษเธอ และขอสานสัมพันธ์ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่จากมุมหนึ่งของสะพาน เขาได้ยินคนงานพูดกันว่าจี้อู๋เจินไม่มาวันนี้ เพราะนอนป่วยอยู่ที่บ้าน เขาก็เปลี่ยนเป้าหมายมาเธอที่บ้านจี้ทันทีทว่าเมื่อมาถึงที่บ้านจี้ เขากลับเห็นภาพที่ทำให้เขาต้องโกรธจัด นั่นคือจี้อู๋เจินกับเซิงเหยาฉวนกำลังช่วยกันทำอาหาร และพูดคุยกันอย่างมีความสุข ทั้งคู่ทำเหมือนกับว่าโลกภายนอกไม่สำคัญกับพวกเขาเลยสักนิด กู้เวินเหม่าไม่ชอบพอเซิงเหยาฉวนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และยิ่งโมโหมากขึ้นไปอีก เมื่อเห็นเซิงเหยาฉวนมีท่าทีที่สนิทสนมกับจี้อู๋เจินมากเกินควรด้วยความโมโห กู้เวินเหม่าจึงคว้าเอาก้อนหินที่เหมาะมือจากแถวนั้นมา แล้วขว้างใส่บ้านจี้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี เป้าหมายชัดเจนของเขาคือหัวของเซิงเหยาฉวนก้อนหินลอยทะลุหน้าต่างเข้าไป เสียงกระจกแตกดังเพล้ง ก่อนที่มันจะไปหยุดอยู่ในมือของเซิงเหยาฉวนที่รับเอาไว้ได้ทัน กู้เวินเหม่าถึงกับพ่นล