All Chapters of สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70 : Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 41 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70ตอนที่จี้อู๋เจินถูกจับตัวมานั้น เซิงเหยาฉวนได้แต่ตามมาเงียบ ๆ เขาไม่ได้แจ้งหัวหน้าหมู่บ้านหรือว่าทางการ เหตุผลแรกก็เป็นเพราะว่า ผู้ก่อเหตุคือลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้าน ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งก็เป็นเพราะว่า เขาต้องการที่จะจัดการกับคนพวกนี้ด้วยตัวเอง เขาอยากจะให้พวกมันหลาบจำ และไม่กล้าไปทำอย่างนี้กับคนอื่นอีกตอนนี้ทั้งกู้เวินเหม่าและพวกโจร ต่างก็กลัวจนตัวสั่น พวกเขาทั้งยอมรับผิดและขอร้องให้เซิงเหยาฉวนกับจี้อู๋เจินไว้ชีวิตก่อนหน้านี้จี้อู๋เจินพูดขู่ว่า “โยนพวกมันทั้งหมดลงหน้าผาไปซะเถอะ เท่านี้ก็จะไม่มีใครมาสืบสาวราวเรื่องได้อีก พวกมันก็จะกลายเป็นศพไร้ญาติและถูกฝังไว้ใต้หุบเหวลึกซะเลย”“ก็ดีเหมือนกันนะ บางทีพวกนี้อาจจะได้เป็นอาหารของสัตว์ป่าแถวนั้นก็ได้” เซิงเหยาฉวนก็พูดอย่างเห็นด้วย แถมยังพูดให้น่ากลัวอีก“ได้โปรดเถอะ อย่าทำอะไรพวกเราเลยนะ พวกเราเองไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย เราแค่ถูกกู้เวินเหม่าจ้างมาเท่านั้น” ชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าพวกโจรพูดขึ้นเสียงสั่น ๆ มันทั้งพูดทั้งร้องไห้ และยกมือขึ้นไหว้งก ๆ“ใช่ ๆ ความผิดทั้งหมดเป็นของหมอนั่นคนเดียว พวกเราแค่รับเง

บทที่ 43 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70จี้อู๋เจินสูดหายใจลึก ๆ แล้วตะโกนออกมาเสียงดังลั่น “หนิงหนิง วันนี้มาพูดให้หมดเลยก็ได้ว่า เธอทำอะไรไว้บ้าง”จี้หนิงหนิงได้ยินอย่างนั้นยิ่งลนลาน เธอพยายามจะวิ่งหนี แต่จี้อู๋เจินกลับพูดจี้ใจดำอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงดังจนพอให้ทุกคนได้ยิน “ตั้งแต่ตอนเด็ก เธอบอกทุกคนว่าช่วยชีวิตฉันไว้ ทั้งที่ความจริงแล้วเธอปล่อยให้ฉันจมน้ำใช่ไหม”ชาวบ้านที่ได้ยินถึงกับอึ้ง พร้อมกับจ้องจี้หนิงหนิงเป็นตาเดียวจี้หนิงหนิงหน้าเปลี่ยนสีทันที เธอเหมือนมีชนักปักหลังอยู่แล้ว เลยเผลอพูดออกมาตามอารมณ์ “ก็ใช่น่ะสิ ถ้าไม่ทำแบบนั้น พวกผู้ใหญ่คงไม่สนใจฉันหรอก แล้วอีกอย่าง ตอนนั้นฉันก็แค่...แค่...แค่ตกใจจนไม่รู้จะทำอะไร ก็เลยวิ่งหนีเท่านั้น”จบคำพูดของเธอ เสียงฮือฮาจากชาวบ้านก็ดังขึ้นทันที“อะไรกันนะ”“เห็นน้องสาวจมน้ำ ยังไม่คิดที่จะไปเรียกคนมาช่วยงั้นเหรอ”“ใจคอทำด้วยอะไร ถึงหลอกอู๋เจินมาทั้งชีวิต”จี้หนิงหนิงรู้สึกตัวว่าพูดอะไรออกไป ก็เริ่มร้องไห้อย่างน่าสงสาร แต่ไม่มีใครเห็นใจอีกแล้วส่วนจี้อู๋เจินยืนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาของผู้เหนือกว่า ก่อนจะพูดขึ้นมา “หนิงหนิง เธอมองฉันเป็นคนโง่ เป็นตั

บทที่ 45 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70“นายคือลูกชายของเซิงเหลียน ที่หายตัวไปเมื่อหลายเดือนก่อนเหรอ” คนของทางการถามขึ้นด้วยสีหน้างุนงง“ใช่ครับ แต่มีเหตุผลบางอย่าง ที่ทำให้ผมต้องปิดบังว่าผมอยู่ที่ไหน” เซิงเหยาฉวนตอบกลับไปอย่างจริงจัง“แล้วตอนนี้ใครดูแลเซิงหล่ายกรุ๊ปอยู่ล่ะ” อีกคนถามขึ้นมา“เป็นคุณอาของผมครับ” เขาก็ตอบอย่างไม่ปิดบัง“งั้นก็อาจจะเป็นไปได้ เพราะว่าเขายังไม่เข้าใจงานเท่าที่ควร ถึงทำให้โครงการก่อสร้างมีความล่าช้า” เจ้าหน้าที่อีกคนหนึ่งพูดขึ้นมา“อาจจะใช่ครับ” เซิงเหยาฉวนพยักหน้ารับและเห็นด้วย“ถ้างั้นฝากนายด้วยก็แล้วกันนะ ช่วยจัดการให้หน่อยนะ พวกเราหวังว่าเมื่อนายเข้ามารับผิดชอบโครงการนี้แล้ว จะไม่ทำให้พวกเราผิดหวัง” เจ้าหน้าทางการที่เป็นหัวหน้าพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง“รับรองได้เลยครับ พวกเราจะตั้งใจทำอย่างสุดความสามารถแน่นอน” เซิงเหยาฉวนเองก็ตอบรับอย่างจริงจัง โดยเขาหันไปสบสายตากับจี้อู๋เจินอย่างมีความหมายอีกด้วยเมื่อตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คนของทางการก็เดินทางกลับ แต่ก่อนที่จะออกจากหมู่บ้าน พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะไปเยี่ยมชมสะพานข้ามแม่น้ำสุ่ยอีกครั้ง เห็นแล้วก็มั่นใจว่าตัวเ

บทที่ 47 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70อวิ๋นรุ่ยมีสีหน้าที่ลำบากใจ เหมือนกับว่าเรื่องที่จะพูดนั้น เป็นสิ่งที่เขากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “เอ่อ...”“ผมคิดว่าจะปลอมตัวเข้ามาเป็นคนงานทั่วไปก่อน เพื่อจะสืบดูว่าการก่อสร้างมีความผิดปกติอะไรบ้าง อาช่วยผมเรื่องนี้หน่อยได้ไหมครับ” เซิงเหยาฉวนพูดต่อ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่อยากจะพูด เขาจึงไม่คาดคั้นมาก แต่เขาจะเข้ามาสืบเอง“ได้ครับ ถ้าคุณเซิงจะเข้ามาก็ได้เลย ที่นี่ไม่มีคนงานคนไหนรู้จักคุณเซิง รับรองว่าจะไม่ถูกจับได้อย่างแน่นอน” อวิ๋ยรุ่ยรีบตอบรับทันที เขาเองก็พูดอะไรมากไม่ได้ ให้ชายหนุ่มสืบเองจะดีกว่า“แล้วเรื่องการก่อสร้างที่นี่อาพอจะรู้บ้างไหมครับว่า มีอะไรที่ผิดปกติบ้าง” เซิงเหยาฉวนลองถามดู เผื่อจะมีข้อมูลบ้าง“อืม...จะว่าไปแล้วผมก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่เหมือนกันนะครับ แต่ผมไม่รู้จะบอกอย่างไง มันเป็นความรู้สึกส่วนตัวน่ะ เหมือนคุณเซิงเกาหลางจะมีเรื่องอะไรที่ปิดบังพวกเราอยู่ไม่น้อย หรือไม่ก็อาจจะปิดบังทางการ” อวิ๋ยรุ่ยยอมเปิดปากในเรื่องที่เขาสงสัย“เราใช้แค่ความรู้สึกส่วนตัวมาตัดสินไม่ได้หรอกครับอา ผมจึงจำเป็นต้องสืบให้รู้ความจริง ไม่อย่างนั้นแล้วพวกเราก็จะเอ

บทที่ 49 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70“ตรวจงานอะไร ทำเละไว้ให้คนอื่นมาแก้ไข ยังจะมีหน้ามาตรวจงานอีกเหรอ”คนงานอีกคนก็แย้งขึ้นเซิงเกาหลางที่รู้ว่าหลบเลี่ยงไม่ได้แล้ว ก็ทำท่าเดินอย่างรีบร้อนเข้ามาหาเซิงเหยาฉวน ก่อนจะถอนหายใจยาว ๆ อย่างคนหนักใจ แล้วพูดขึ้นกับหลานชาย“เหยาฉวน...นี่หลานหายไปไหนมา อาเป็นห่วงแทบแย่ อาให้คนตามหาจนทั่วเลยรู้ไหม” น้ำเสียงนั้นเหมือนเป็นห่วงเป็นใยมาก“เหรอครับ” เซิงเหยาฉวนตอบรับด้วยท่าทีงุนงงเล็กน้อย ที่จู่ ๆ คนที่สร้างปัญหาไว้ ก็เข้ามาทักทายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อตั้งสติได้แล้วก็หันมาพูดคุยกับเซิงเกาหลางอย่างเป็นกันเอง “ผมกลับมาแล้วครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง”“อาต้องขอโทษด้วยนะ ที่โหย่วหลางทำความผิดที่ร้ายแรงลงไป” เซิงเกาหลางรีบก้มหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย ท่าทางของเขาเหมือนคนกำลังเจ็บปวด “อาห้ามแล้ว อาเตือนเขาแล้ว แต่ไอ้เด็กบ้านั่นมันไม่ฟัง อาเป็นห่วงเหยาฉวนมาก แต่อาก็ปกป้องหลานไม่ได้ อารู้สึกผิดมาก” เขาพูดเหมือนสำนึกผิด แต่ความจริงคือกำลังหาทางเอาตัวรอด“อารู้เหรอครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม” เซิงเหยาฉวนเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย เพราะเรื่องนี้นอกจากคนก่อเหตุกั