All Chapters of สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70 : Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 62 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70เซิงเกาหลางตัวสั่นระริก เขาหายใจติดขัด ราวกับอากาศทั้งโลกหายไป เขาอ้าปากแต่ไม่มีเสียงใดเปล่งออกมาได้ กระทั่งครู่หนึ่งเสียงแผ่วแตกพร่า ก็ค่อย ๆ หลุดออกจากริมฝีปากอย่างยากลำบาก“โหย่วหลาง…” เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่ทั้งสั่น ทั้งแตก ทั้งไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งที่เคยมีอยู่ตลอดชีวิตร่างสูงทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง เขาพยายามเอื้อมมือออกไปเหมือนจะไขว่คว้า แต่ปลายนิ้วกลับแตะได้เพียงความว่างเปล่า ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกพุ่งขึ้นมาทาบทับ จนแทบล้มทั้งยืนเสียงอะไรก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าจะเสียงฝีเท้าคน หรือเสียงปืนที่ค่อย ๆ หายไป เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของเขาเอง ที่ทุกครั้งเหมือนกำลังฉีกหน้าอกออกเป็นชิ้น ๆ“โหย่วหลาง…พ่ออยู่ตรงนี้…พ่ออยู่นี่…”ความสิ้นหวังในน้ำเสียง ทำให้คำพูดนั้นแทบไม่เหมือนคำพูดของชายผู้แข็งกร้าวอีกต่อไป แต่เหมือนเสียงร้องของคนเป็นพ่อคนหนึ่ง ที่กำลังสูญเสียทุกอย่างที่เคยยึดเหนี่ยวเอาไว้เขานั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่รับรู้สิ่งอื่นใดอีกแล้ว ไม่สนใจว่าทางการกำลังประชิดเข้ามา ไม่สนใจว่าความลับของเขาจะถูกเปิดเผย ไม่สนใจแม้กระทั่งว่าตนเองก

บทที่ 64 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70ที่สถานีตำรวจ เซิงเกาหลางถูกควบคุมตัวอย่างแน่นหนา ตำรวจใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน ก็สามารถสืบสวนราวเรื่องทั้งหมดได้ เซิงเกาหลางถูกตัดสินว่ามีความผิดในหลายเรื่อง ทั้งเรื่องการวางแผนฆ่าพ่อกับแม่ของเซิงเหยาฉวน การวางแผนทำร้ายเซิงเหยาฉวน และการก่อเหตุกับจี้อู๋เจินที่ศาลากลางในวันนั้น อีกทั้งยังมีเรื่องของการทุจริตโครงการก่อสร้างศาลางกลางอีก นั่นจึงทำให้เขาดิ้นไม่หลุด ความผิดข้อหาหนักมาก ทางการจึงตัดสินลงโทษประหารชีวิต ระหว่างที่อยู่ในคุกเพื่อรอการตัดสินโทษ เซิงเกาหลางได้นั่งคิดทบทวนความผิดของตัวเอง เขารู้สึกเสียใจที่ทำเรื่องพวกนี้ลงไป“หากย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะไม่ทำแบบนี้ เพราะถ้าหากพี่ใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็ยังได้เป็นถึงรองประธานบริษัท ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายกับลูกและภรรยา แล้วถ้าฉันไม่บังคับให้เซิงโหย่วหลางทำแบบนี้ ลูกชายของฉันก็คงไม่ต้องมาจบชีวิตลงต่อหน้าต่อตาฉันแบบนี้แต่ต่อให้คิดได้ก็สายไปเสียแล้ว ตอนนี้ฉันกำลังจะตาย และทุกอย่างไม่มีหาทางให้แก้ไขแล้ว ฉันได้แต่หวังว่าวิญญาณของลูกชายที่ตายไปจะให้อภัยฉัน และหวังว่าภรรยาที่ยังมีชีวิตอยู่ จะได้ใช้ชีวิตต่อ

บทที่ 66 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70จังหวะที่จี้อู๋เจินเปิดประตูเข้ามา ภาพแรกที่เห็นคือไป๋เถียนกำลังก้มตัวอยู่ข้างเตียง เธอกำลังใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นค่อย ๆ เช็ดต้นแขนของเซิงเหยาฉวนอย่างตั้งใจ ท่าทีของเธออ่อนโยนราวกับเป็นหน้าที่ของตนอยู่แล้ว แสงแดดอ่อน ๆ จากหน้าต่างตกกระทบใบหน้าของทั้งคู่ ทำให้ภาพตรงหน้าดูเหมือนทั้งสองสนิทสนมมาก มากเกินกว่าที่จี้อู๋เจินจะรับได้เลือดในกายเธอพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ความเหนื่อยใจจากการที่เผชิญหน้ากับอาสะใภ้ของเซิงเหยาฉวนเมื่อครู่ กลายเป็นความโมโหผสมความหวงที่ตีขึ้นมาเต็มอกจี้อู๋เจินยืนตัวแข็งอยู่ที่ประตู ดวงตาเบิกกว้างและควันแทบจะพุ่งออกจากหัว ห่างกันแค่แวบเดียว เธอก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกแย่งตำแหน่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปไป๋เถียนได้ยินเสียงประตูจึงหันกลับมามอง สีหน้ากึ่งตกใจที่เห็นว่าเป็นใคร แต่เธอก็ยังยิ้มสุภาพตามแบบของตน ก่อนจะทักทายอย่างอ่อนหวาน“อู๋เจิน เธอกลับมาแล้วเหรอ ฉันยังเช็ดตัวให้พี่เหยาฉวนไม่เสร็จเลย เธอเข้ามาก่อนสิ” เธอพูดเหมือนสนิทสนมกับชายหนุ่มมาก ส่วนจี้อู๋เจินเป็นเพียงคนนอกเท่านั้นคำพูดนั้นยังไม่ทันจบ จี้อู๋เจินก็ยกคิ้วขึ้นสูงและมีใบหน้าบึ้ง จนเซ

บทที่ 68 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70“ผมกับไป๋เถียนน่ะไม่มีอะไรหรอก คุณก็พอรู้ใช่ไหมว่า ที่อาสะใภ้ส่งไป๋เถียนให้มาใกล้ชิดผม เพราะต้องการจะจับผมให้แต่งงานกับเธอ จากนั้นก็จะได้เข้ามาควบคุมตระกูลเซิงยังไงล่ะ”“ใช่ค่ะฉันรู้ เป็นใครก็มองออกค่ะ เพราะไป๋เถียนทำตัวประเจิดปะะเจ้อเสียขนาดนั้น แต่ก็ดูเหมือนคุณจะสนใจเธอมากไม่ใช่เหรอ” หญิงสาวเบะปากเล็กน้อย เมื่อพูดถึงผู้หญิงไร้ยางอายอย่างไป๋เถียน แต่ท้ายประโยคก็อดไม่ได้ที่จะพูดประชดประชันเขาเพราะความหึงหวง“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง ต่อให้ไป๋เถียนพยายามเข้าใกล้ผมเท่าไรผมก็ไม่มีทางสนใจเธอจริง ๆ หรอก ผมทำอย่างนั้นเพื่อให้คนพวกนั้นตายใจต่างหาก ผมรู้ว่าเธอไม่ใช่คนดี เมื่อเทียบกับคุณแล้ว เธอไม่มีอะไรดีสู้คุณได้สักนิดเดียว คุณน่ะทั้งดี ทั้งเก่ง ทั้งกล้าหาญมากกว่าใคร” ชายหนุ่มพูดปฏิเสธอย่างไว ก่อนจะพูดชมเชยเธอยิ้ม ๆ เพื่อเอาใจคนขี้หึงจี้อู๋เจินได้ฟังก็ใจเต้นแรง จนเหมือนจะหลุดออกมานอกอก แต่เธอก็ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง จึงพูดกลับไปเบา ๆ “คุณอย่ามาพูดแบบนี้เลย ฉันก็ไม่ได้ดี ไม่ได้เก่ง ไม่ได้กล้าหาญอะไรขนาดนั้น”เซิงเหยาฉวนแกล้งขมวดคิ้วแล้วพูดแย้งกลับไปทันที “

บทที่ 70 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70อวิ๋นรุ่ยมองตามสายตาของเขาแล้วเอ่ยขึ้นเบา ๆ “ท่านประธานคนก่อนต้องดีใจแน่ ๆ ครับ ถ้าเห็นว่าสิ่งที่ท่านเริ่มทำไว้ กำลังจะเสร็จอย่างสมบูรณ์ด้วยมือของลูกชายตัวเอง”คำพูดนั้นทำให้เซิงเหยาฉวนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเบา ๆ “ผมจะทำให้สำเร็จ ไม่ใช่เพราะให้พ่อภูมิใจเท่านั้น แต่เพื่อให้เซิงหล่ายกรุ๊ปยืนหยัดอย่างมั่นคงและเพื่อให้พวกเราทุกคนอยู่ดีกินดี มีงานทำตลอดไปด้วยครับ”“ผมเองและทุกคนก็จะช่วยอย่างเต็มที่ครับ เพื่ออดีตประธานเซิงเหลียน เพื่อคุณเซิง และเพื่อบริษัทของพวกเรา ผมและทุกคนก็อยากให้เซิงหล่ายกรุ๊ป เป็นบริษัทรับเหมาก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองนี้ไปเลย” อวิ๋ยรุ่ยพูดอย่างจริงจัง ใบหน้าของเขามีรอยยิ้ม แววตามีแสงสว่างสดใส ราวกับว่ามีความฝันที่ยิ่งใหญ่อยู่ในนั้น“ผมต้องขอคุณอารวมถึงทุกคนไว้ล่วงหน้าเลยนะครับ ไม่มีอาและทุกคน ผมคงทำไมสำเร็จแน่” เซิงเหยาฉวนขอบคุณและยิ้มตอบ แม้เขาจะเป็นประธานของเซิงหล่ายกรุ๊ป แต่ก็ให้เกียรติผู้ร่วมงานทุกคนทั้งสองมองหน้ากันและพยักหน้าเป็นสัญญาใจต่อกัน ก่อนจะเดินไปตรวจงานต่ออย่างขยันขันแข็งในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง จี้อู๋เจ