All Chapters of สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70 : Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 71 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70‘เขาจะรู้ไหมว่าฉันรู้สึกยังไงกับเขา’ เธอคิดสงสัยอยู่ในใจความรู้สึกที่เก็บไว้มาหลายเดือน เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเซิงเหยาฉวน เธอก็เห็นเพียงท่าทีที่สงบนิ่งของเขาหัวใจเธอเต้นแรงขึ้น แม้จะพยายามบอกตัวเองว่า ต้องนิ่ง แต่สายตาของเธอก็ไม่สามารถละออกจากเขาได้ ความคิดของเธอเริ่มวนไปมา ระหว่างความหวังกับความว่างเปล่า“ถ้าเขาไม่ได้รู้สึกเหมือนฉัน ฉันก็คงต้องยอมปล่อย” จี้อู๋เจินเผลอบอกตัวเองเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนลมพัดผ่านถึงแม้จะเบา แต่เซิงเหยาฉวนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ได้ยินอย่างชัดเจน แต่เขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน คงนั่งอยู่เงียบ ๆ ด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยและไร้อารมณ์เหมือนเดิมเมื่อรถแล่นมาถึงทางเข้าหน้าหมู่บ้าน จี้อู๋เจินหันมองเซิงเหยาฉวนอีกครั้ง เขายังคงนิ่งเงียบเหมือนเดิม ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำพูดปลอบโยน ไม่มีสัญญาณใด ๆ ที่ทำให้ใจเธออุ่นขึ้นได้เลยจี้อู๋เจินถอนหายใจลึก ๆ และตัดสินใจในใจ ‘ฉันจะกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด และครั้งนี้จะไม่หันหลังกลับมาอีก คิดว่าถึงเวลาที่ต้องเดินต่อด้วยตัวเอง เรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง และไม่หวังพ

บทที่ 73 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70เซิงเหยาฉวนยิ้มกว้าง เขายื่นมือไปรับมือของเธอ จากนั้นก็เกาะกุมมือเธอแน่นแล้วลุกขึ้น ความอบอุ่นจากฝ่ามือทั้งสองสอดประสานกัน จนทั้งสองรู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนหลังจากจี้อู๋เจินตอบตกลงแต่งงาน จี้กวง เฉิงลู่และอวิ๋นรุ่ยก็ถูกเชิญมานั่งพร้อมหน้ากันในห้องโถงใหญ่ของบ้านจี้ โต๊ะไม้เนื้อดีถูกจัดวางจานชากับขนมมงคลเต็มโต๊ะ กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่ว พิธีสู่ขออย่างเป็นทางการเริ่มขึ้น โดยที่เซิงเหยาฉวนเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้าเสร็จสรรพแล้วอวิ๋นรุ่ยผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าวเป็นผู้เปิดปากก่อน “วันนี้พวกเรามาตามธรรมเนียม เพื่อสู่ขอลูกสาวสกุลจี้มาเป็นสะใภ้ของบ้านสกุลเซิงของเรา เซิงเหยาฉวนตั้งใจมานานแล้ว ขอให้พ่อแม่ทั้งสองรับรู้ถึงความจริงใจของเขาด้วย”“พวกเรารู้จักเหยาฉวนเป็นอย่างดีว่าเขาเป็นคนยังไง จึงไม่ขัดข้องอยู่แล้ว ไม่คิดว่าเขาจะแอบเตรียมการไว้ขนาดนี้ แต่เรื่องแต่งงานนั้น พวกเราอยากให้เป็นการตัดสินใจของลูกสาว อู๋เจิน...คิดเห็นว่ายังไงลูก” จี้กวงที่เป็นพ่อของหญิงสาวพูดขึ้นมาอย่างยิ้มแย้มแม้ส่วนใหญ่การแต่งงานของลูกจะเป็นพ่อแม่ที่จัดการให้ แต่จี้กวงกลับยกการตัด

บทส่งท้ายงานแต่งดำเนินไปอย่างอบอุ่น จนตอนนี้ฟ้าก็มืดลงแล้ว แสงโคมสีแดงหน้าห้องหอค่อย ๆ พร่าลง ตามสายลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วง จี้อู๋เจินนั่งรออยู่บนเตียงเจ้าสาวตามธรรมเนียม ส่วนเจ้าบ่าวนั้นยังคงดื่มรับคำอวยพรจากแขกเหรื่ออยู่ที่หน้าบ้าน เมื่อส่งแขกกลับทั้งหมดแล้ว เขาถึงจะตามเข้ามาภายหลังไม่นานนักประตูไม้ก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างสูงใหญ่ของเซิงเหยาฉวนก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ไม่ได้ส่งเสียงเอิกเกริก เขาปิดประตูอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวจะรบกวนภรรยาที่กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องหอจี้อู๋เจินยังคงนั่งนิ่ง แต่ในอกค่อย ๆ ร้อนวาบขึ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่ชายหนุ่มมองมา มันไม่ใช่สายตาทีเล่นทีจริงเหมือนก่อน แต่เป็นสายตาที่แสดงถึงความปรารถนาอย่างแรงกล้า ที่จะอยู่กับเธอในค่ำคืนนี้เซิงเหยาฉวนถอนหายใจเบา ๆ เหมือนเก็บแรงมาตลอดทั้งวัน ก่อนนั่งลงข้างกายเจ้าสาว และค่อย ๆ ยื่นมือมากุมมือของจี้อู๋เจินอย่างแผ่วเบาหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยหัวใจที่เต้นแรง แต่ทั้งคู่ยังไม่ทันพูดอะไร เพราะทั้งสองยังรู้สึกมีความประหม่าอยู่เล็ก ๆ ภายในใจนี่คือครั้งแรกของทั้งสอง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นยังไงดีเซิงเห

ตอนพิเศษ 2“พี่เหยาฉวน” จี้อู๋เจินเรียกชื่อเขาเสียงเบา หลังจากวางชามข้าวลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว “ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย”เซิงเหยาฉวนเงยหน้าขึ้นจากชาม เขาขมวดคิ้วถาม “เรื่องอะไร เรื่องงานเหรอ” เขายังไม่วายคิดถึงเรื่องงานเป็นสิ่งแรกเธอส่ายหน้า ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามสามี มือทั้งสองประสานกันเล็กน้อย เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนจะพูดขึ้น “เรื่องอนาคตของพวกเรา”เขานิ่งไปชั่วครู่ สีหน้าจริงจังขึ้นโดยอัตโนมัติ “พูดมาเถอะ ผมฟังอยู่”“ฉันคิดว่า…พวกเราควรวางแผนเรื่องลูกได้แล้ว” จี้อู๋เจินเองก็พูดและมองเขาด้วยสายตาที่จริงจังเช่นกันคำพูดนั้นทำให้เซิงเหยาฉวนชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย “คุณคิดถึงเรื่องนี้มานานแล้วเหรอ”“ก็หลายเดือนแล้ว” เธอพยักหน้ารับ ก่อนจะพูดอีกว่า “ชีวิตตอนนี้เริ่มลงตัว เซิงหล่ายกรุ๊ปก็มั่นคง งานทุกอย่างก็เดินหน้าไปได้ดี ฉันรู้สึกว่าพวกเราพร้อมแล้ว ถ้าจะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกคน บ้านคงอบอุ่นมากขึ้น”เขาเอื้อมมือไปแตะหลังมือของเธอเบา ๆ แล้วถามอย่างอบอุ่น“แล้วคุณอยากมีลูกกี่คน”“สองคน” เธอตอบแทบจะทันที ดวงตาเป็นประกาย “ผู้ชายหนึ่ง ผู้หญิงหนึ่ง” เธอยกนิ้วขึ้นมาสอ

ตอนพิเศษ 4ห้องคลอดของโรงพยาบาลเงียบสงบกว่าที่จี้อู๋เจินคิดไว้ แสงไฟสีขาวนวลส่องสว่างอย่างพอดี กลิ่นสะอาดของยาฆ่าเชื้อ ทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็นขึ้นอย่างประหลาด แม้จะมีอาการเจ็บท้องเป็นระยะ แต่ทุกอย่างก็ยังอยู่ในระดับที่เธอรับมือได้เซิงเหยาฉวนยืนอยู่ข้างเตียง เขาไม่ยอมไปไหนตั้งแต่เธอถูกพาเข้ามาในห้องนี้ เขาจับมือเธอไว้แน่น รู้สึกได้ถึงแรงบีบเบา ๆ ทุกครั้งที่มดลูกบีบตัว แต่แทนที่จะตื่นตระหนกเหมือนที่เคยจินตนาการไว้ เขากลับรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังเป็นไปอย่างราบรื่น“หายใจตามที่พยาบาลบอกนะ ไม่ต้องเกร็ง” เขาพูดเสียงนุ่มกับภรรยา เขาพยายามควบคุมเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นจี้อู๋เจินพยักหน้าและทำตามคำแนะนำของสามีอย่างตั้งใจ เธอไม่ได้ร้องโวยวาย ไม่ได้ตื่นตระหนก เพียงแค่ตั้งสมาธิ หายใจลึก ๆ และปล่อยให้ร่างกายทำหน้าที่ของมัน ทุกครั้งที่รู้สึกเจ็บ เธอจะมองหน้าเซิงเหยาฉวนเหมือนขอพลังใจ และเขาก็จะตอบกลับด้วยสายตาที่มั่นคงเสมอเวลาผ่านไปไม่นานอย่างที่คิด แพทย์ตรวจดูแล้วบอกว่าช่องคลอดเปิดครบตามที่ต้องการ สามารถเบ่งคลอดได้ จี้อู๋เจินทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ความเจ็บแล่นผ่านเพียงไม่กี่ครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจ