All Chapters of Hamile Eş: CEO'nun Pişmanlığı: Chapter 11 - Chapter 20

"Boşansak ne olmuş? Hani beni abin olarak görüyordun?"Bahar karşılık verdi: "Abimsen eğer, bu kadar samimi olmamalıyız. Yakışık almaz.""Ne oluyor burada? Kim yakışık almadı?"Ansızın, yaşlı bir kadın sesi duyuldu yakınlardan bir yerden.İkisi de başını çevirince, Zehra'nın bastonuna dayanmış, kâhyanın kolunda onlara doğru geldiğini gördüler."Bakın, daha eve varmadan birbirinize böyle sımsıkı sarılıyorsunuz. Gerçekten de yakışık almaz."Zehra bunları söylerken, torunuyla torununun karısını böyle sevgi dolu görmekten ötürü içi içine sığmıyordu.Bahar derhal adamın kollarından sıyrıldı, dimdik durup Zehra'nın yanına gitti, koluna girdi: "Babaanne, bu saatte burada ne işiniz var?"Yaşlı kadının hali tavrı, boşanma lafını duymadığını gösteriyordu; aksi halde bu kadar sakin olamazdı."İçim rahat etmedi. Kalktım, Efe seni gerçekten doğum gününe götürmüş mü diye bakmaya geldim."Zehra torununa karşı epey kuşkucuydu, ne dese tam inanmıyordu. O yüzden bizzat gelip görmüştü."Ha, siz dışarıda

Efe'nin uzun kirpikleri usulca kıpırdadı, sonra gözlerini yeniden kapattı, uykuya daldı.Bahar usulca omzunu dürttü.Kımıldamadı bile.Bu sarhoş bir kendindeydi bir değildi.Tek çare yine aynı yöntemdi. Ağzına aldığı çorbayı yudum yudum adamın ağzına akıttı.Efe bir daha gözlerini açmadı, ama hepsini yuttu.Çorba nihayet bitince Bahar peçeteyle ağzının kenarını sildi. Adamın mışıl mışıl uyuduğunu görünce üstünü örttü ve banyoya geçti.Bahar yıkanıp kurulandıktan sonra yatağın kenarında dikilip bir süre Efe'ye baktı. Boşanacaklarını düşününce aynı yatakta yatmaları doğru olmazdı.Tam yan odaya geçecekken komodinin üstündeki telefon titredi.Bahar telefonu eline aldı, ekranda yazan isim Lale'ydi.Kalbi ağzına geldi.Bütün yaşananlardan sonra içinde ansızın bir dürtü uyandı. Telefonu açıp kulağına götürdü: "Efendim."Hattın ucundan şaşkın bir ses duyuldu: "Kiminle görüşüyorum?""Ben Bahar. Buyrun, ne için aramıştınız?""Ha, Bahar Demir. Kusura bakmayın, Efe'yi aramıştım," dedi Lale son de

"Biraz daha bekleyelim. Dün gece bize ne kadar iyi bakın dedi. Ansızın boşanma lafı edersek kaldıramaz.""Peki, tamam." Bahar'ın aklına bir şey gelmişti, ekledi: "Merak etme, ne zaman söylersek söyleyelim, babaanneme boşanmayı benim istediğimi söylerim. Sırf onun hatırı için seninle evlendiğimi, bana çok iyi davrandığın halde seninle hiç mutlu olmadığımı anlatırım. Suç sende değil, benim başkasından hoşlandığımı söylerim. Babaanne beni çok sever, benden duyarsa sana zorluk çıkarmaz."Boşanmak üzere olmalarına rağmen Bahar'ın aklı fikri hâlâ Efe'yi korumaktı, babaannesinin onu suçlamaması için kılı kırk yarıyordu.Efe kâsesindeki çorbayı kaşığıyla karıştırıyor, uzun süredir tek lokma almıyordu. Dudak kenarı birkaç kez seğirdi, gülümser gibiydi, ama bir yandan da bir şeyleri bastırır gibiydi.Uzun bir sessizliğin ardından, boğuk bir sesle konuştu: "Nedense bunlar senin içinden geçenler gibi geliyor bana."Başını kaldırdı, gözlerinde lav gibi kızgın bir ateş parlıyordu: "Bana katlanmakta

Hastanede.Tahlil sonuçları çıkınca doktor raporu inceledi ve şöyle dedi: "Yediğiniz bir şey dokunmuş, o kadar. Önemli bir şey yok, birkaç gün dinlenirseniz geçer.""Öyle mi?"Bu cevabı duyan Efe, tahmin ettiğinden daha fazla hayal kırıklığına uğramış gibiydi.Hastaneye geldiklerinde Bahar tuvalete koşup kusmuştu, sesini gayet net duymuştu. O an kalbi yumruk yemişe dönmüş, içine bir kurt düşmüştü.Şimdiyse doktor kalkmış yediği bir şey dokunmuş diyordu.Bahar derin bir nefes aldı, zoraki gülümseyerek: "Bir şeyim yok demiştim. Yediğim bir şey dokunmuş işte. Hadi eve dönelim," dedi.Efe doktorun masasındaki tahlil raporunu yeniden eline alıp dikkatle inceledi. Sonuçlar doktorun söylediğinin aynısıydı."O zaman birkaç ilaç yazın," dedi Efe.Doktor reçeteyi yazdı, Efe de Bahar'ı alıp çıkmak üzereydi.Koridorda Bahar az ileride hemşire üniforması giymiş Şule'yi biriyle konuşurken gördü.Bahar'ın kalbi hopladı, hemen Efe'nin koluna yapıştı: "Bir dakika."Efe başını çevirdi: "Ne oldu?""Birde

"Bahar Hanım" sözleri yol boyunca bir büyü gibi dolanıp duruyordu Bahar'ın zihninde.Eve döndüğünde çok rahatsızdı, yatağa uzanıp biraz dinlenmek istedi.Sendeleyerek yürürken yanlışlıkla çöp kovasına çarptı.Tam düzeltirken, çöp kovasının içinde bir telefon olduğunu fark etti.Telefonun ekranı paramparçaydı.Bu Efe'nin telefonu değil miydi?Bu sabah odadan çıkarken içeride bir şeyin kırıldığını duyduğunu hatırladı. Belli ki o ses bu telefondan geliyordu.Ama yerler halı kaplıydı, yere düşse bu kadar büyük ses çıkarmazdı, hele ekranı hiç bu şekilde kırılmazdı. Sanki bile bile, öfkeyle fırlatılıp kırılmış gibiydi.***Arabada yaşadıkları o tartışmadan sonra Bahar tam dört gündür Efe'yi görmemişti.İkisi hiçbir şekilde iletişim kurmamıştı, sanki yer yarılmış da içine girmişti.Bahar neredeyse her gün kalp acısı çekiyor, ne zaman uyansa göğsü sıkışıyordu. Ama hayat devam ediyordu, bir şekilde sürdürmek zorundaydı.Babaannesine karşı da gülücükler takınıp mutluymuş gibi yapması gerekiyordu