Bölüm 4

Çisem durumu hemen kavradı, tam zamanında araya girdi. "Efe, herkes yengenin aleyhinde konuştu diye keyfini bozma. Herkes senin iyiliğini düşünüyor. Düşünsene, yıllardır arkadaşsınız. Sözlerinde yanlışlık olsa bile duymazdan gel, içine atma!"

"Kızmadım." Efe telefonunu cebine koydu. "Boş verin, bir yere gitmez o, hadi."

Ne de olsa, beş yıldır evleri dışında hiçbir yere gitmemişti, gidecek yeri de yoktu.

Adem, Çisem'e bir bakış attı, mırıldandı: "Yine de bizim Çisem olgun. O zamanlar ayrılmasaydınız..."

"Ne diyorsun?" Çisem, Adem'i tersledi. "Bütün gece çeneni tutamadın, saçmalayıp duruyorsun! Efe evlendi artık, böyle konuşman uygun değil..."

Böyle derken gözlerinde bir hüzünle Efe'ye baktı. "Ben bir şey istemiyorum. Sadece beni hâlâ aranıza kabul edin, yanımda olmanız bana yeter..."

"Saçmalama. Sen her zaman grubumuzun en sevilenisin. Kim seni üzmeye kalkarsa, biz abilerin peşini bırakmayız! Değil mi Efe?" Adem babacan bir tavırla göğsüne vurdu.

Efe pek konuşmadı, sadece elindeki kadehi hafifçe sallıyordu.

Bu sahne tanıdıktı.

Yıllar önce de böyleydi. Küçük kardeşlerinin Çisem'le şakalaşıp gülüşmesini izler, ancak iş çığırından çıkıp ona danıştıklarında "adaleti" sağlardı.

O an yine ona sormuşlardı. Hafifçe gülümsedi: "Tabii."

***

Defne eve dönmedi.

Ayırttığı otele yerleşti.

Tüm kırgınlık ve acı, otel kapısının kapandığı o anda patlak verdi.

Adem'in onun topallamasını taklit edişi gözünün önünde canlanıp duruyordu. Kahkahalar bir lanet gibi kulaklarında yankılanıyordu.

Aslında, Efe'nin kardeşlerinin arkasından onun hakkında söylediklerini çoktan biliyordu. Ama hiçbir zaman Efe'ye anlatmamıştı.

Onlar Efe'nin yıllardır kardeşleriydi, biliyordu.

Efe dışarıda çok yoruluyordu, onu da biliyordu.

Bu yüzden sorun çıkarıp onu rahatsız etmek istemiyor, hele kendisi yüzünden kardeşleriyle arasının açılmasını hiç istemiyordu.

Ama şimdi anlıyordu ki, boşuna düşünmüştü.

O kendisi yüzünden kardeşleriyle nasıl arasını bozardı ki?

Onlar yıllarının kardeşleriydi!

O neydi ki?

Sadece minnet borcu yüzünden zorla evlendiği bir yüktü. Onsuz, hayatı daha mutlu olurdu.

"O bir topal işte! Onu sen almasan kim alır?"

"Topalın teki, Efe gibi birine vardı, daha ne istiyor?"

"Efe'nin yerinde olsam, o gün arabanın altında kalan ben olaydım da, topal birini alıp millete rezil olmayaydım."

"Öteki patronların yanında göz alıcı, asil eşleri var. Bizim Efe'nin ise dışarı çıkaracak biri bile yok."

Bu beş yılda duyduğu tüm dedikodular bir dalga gibi üzerine çullandı. Dev bir girdap onu sarıp sarmaladı, içine çekti, boğdu.

Nefes alamıyordu. Acıdan kalbi ve ciğerleri parçalanıyordu.

Titreyen elleriyle, beş yıldır açmaya cesaret edemediği bir albümü telefonunda açtı. Lisans dönemindeki çalışmalarının ve gösterilerinin kayıtlarıydı.

Artık sahneye çıkamadığından beri, dansla ilgili tüm fotoğraf ve videoları buraya kilitlemiş, şifre koymuş, bir daha açmamıştı.

Şimdi, titreyen parmağıyla rastgele bir videoyu açtı.

Müziğin içinde, dönüyor, sıçrıyor, havada tam bacak açıyordu.

O zamanlar o da parlıyordu, o da dimdik ve çevikti, o da alkış tufanlarıyla karşılanırdı...

Öyleyse, birini kurtarmak hata mıydı?

Ama Efe’yi kurtardığı o gün, onunla evlenmeyi düşünmemişti ki.

Evlenelim diyen oydu. Büyük bir evlilik teklifi töreni düzenlemiş, kocaman bir pırlanta yüzükle önünde diz çökmüş, ona umut vermişti...

Titreyen eliyle telefonu sertçe kapattı. Beş yıldır ilk kez kendini yatağa atıp hıçkıra hıçkıra ağladı.

Çok uzun süre ağladı.

O kadar uzundu ki, sonunda kendi de yoruldu. O kadar uzundu ki, tek bir damla yaş kalmadı. Sadece göğsünde alev gibi yanan, yalayan bir acı kaldı.

Ama işte bu acıydı, bu boğucu girdapta çırpındıktan sonra bir nebze berraklık bulmasını sağlayan.

Ne kadar acırsa, o kadar uyanıyordu.

Banyoya gidip var gücüyle yüzünü yıkadı, kendini sakinleştirdi.

Aynada, tüm ışıltısını yitirmiş haline baktı. Sessizce kendi kendine söyledi: "Defne, bir kere ağlamak yeter. Daha fazla ağlamak yok. Şimdi, güzelce yemeğini ye, güzelce dinlen, yarın sınavını güzelce ver."

Tek şükredebildiği, bu upuzun beş yıllık evlilikte, zaman geçsin diye her gün ders çalışmış olmasıydı.

Büyük bir hevesi olduğundan değil, sadece vaktin fazlasıyla çok ve sıkıcı olmasındandı.

Efe'nin eve dönüşünü beklemek, tüm hayatıydı.

Ama Efe hep çok geç dönerdi.

Başlangıçta işinin yoğun olduğunu sanmıştı. Sonra, sadece erken dönüp onunla yüzleşmek istemediğini anladı.

Kendi kulağıyla duymuştu.

O zamanlar, Efe'nin yorgunluğuna üzülüyor, cesaretini toplayıp ona ilgi gösteriyordu. El emeğiyle hazırladığı akşam yemeğini şirkete götürmüştü. Ama duymaması gereken bir konuşma duymuştu.

Efe ve çocukluk arkadaşı ofisinde konuşuyordu.

Arkadaşı neden hâlâ eve gitmediğini sordu. Bu saatte şirkette neredeyse kimse kalmamıştı, bir patron olarak hâlâ mesai yapıyordu.

Efe'nin ağzından duydu: "Defne'nin ilgisiyle nasıl yüzleşeceğimi bilmiyorum."

Bu sözün anlamını o zamanlar saf Defne anlamamıştı, ama arkadaşı anında kavramıştı.

Arkadaşı şaşkınlıkla bağırdı: Yok artık? Efe, bana hâlâ aynı odada yatmadığınızı söyleme?

Efe sessiz kaldı.

Gerçek buydu.

Efe ona asla dokunmamıştı.

İma etmiş, hatta utanmazca kendi de denemişti. Ama her seferinde, çeşitli bahanelerle reddedilmişti.

Mesela: Sen pek iyi değilsin.

Ya da: Son günlerde çok yorgunum.

Aptal değildi. Zamanla anladı ki, sadece sevmediği için dokunmak istemiyordu.

Ama o gün kendi ağzından duyduğu anda, kalbindeki acı yine binlerce iğne batmış gibiydi. Acıdan neredeyse nefes alamıyordu.

Sonra, arkadaşı yarı şaka yarı ciddi sormuştu: "Efe, ona karşı hiç mi fiziksel tepkin olmuyor? Ne olursa olsun, çok güzel bir kadın."

Efe'nin verdiği cevap, yüreğinin en derinine gömülen bir iğne oldu. Sonraki yıllarda hep orada kaldı, ne zaman aklına gelse delici bir acı verdi.

Efe o zaman demişti ki: Denedim, onunla normal bir karı koca hayatım olsun istedim. Ama bacağını gördüğüm anda... hevesim kalmıyor.

Demek öyleydi...

Onu kurtarırken yaralarla dolan, kasları eriyen bacağı, Efe'nin gözünde iğrençti ve hevesini söndürüyordu...

O ofisin kapısını çalmadı sonunda. O günkü el emeği yemeğini şirketin çöpüne attı.

Bir daha da şirketine gitmedi.