Bölüm 3

Ancak bu abartılı gösteri içeridekileri kahkahaya boğmuştu. Çisem, Efe'nin yanında oturuyor, hatta Efe'nin omzuna yaslanıp gülüyordu.

Efe ise tek kelime etmiyordu...

Adem gülerek döndü. "Efe, böyle..."

"Diyemeden, kapıda duran Defne'yi gördü. Gülümsemesi yüzünde dondu. "Y-yenge.. "

Herkes kapıya baktı.

Hepsi donakalmıştı.

Çisem, Efe'nin omzundan doğruldu, gülümseyerek konuştu: "Aa, bu Efe'nin efsanevi karısı olmalı? Merhaba, içeri gel, ben Efe'nin yakın arkadaşıyım."

Defne odadaki herkese baktı, kalbi çoktan buz kesmişti.

Efe nihayet kalktı, ona doğru yürüdü. "Defne, nereden çıktın? Şakaydı onlar, kafana takma."

Defne ona baktı. Bu adamın bu kadar yabancı geldiğini hiç hissetmemişti. Hiç bu kadar yabancı olmamıştı.

Demek ki, başkaları karısıyla alay ederken o da onlardan yana mıydı?

"Evet, Y-yenge.., özür dilerim. Şaka yapmıştım sadece, kızma." Adem bardağı bırakıp özür diledi.

"Defne!" Efe önüne gelmiş, ona sarılmaya davranmıştı.

Ama Defne'nin aklına birden onun omzuna yaslanıp gülen Çisem geldi. Banyoda kendi kendini tatmin eden eli geldi. Patladığı o anda haykırdığı "Çisem" sesi geldi. O an, Efe'nin bu elinin çok kirli olduğunu hissetti.

Hemen geri çekildi.

"Defne." Efe boş kalan eline baktı, beklemiyordu. İç geçirip ekledi: "Onlar adına özür dilerim. Kızma artık, olur mu? Eve dönünce sana hediye alırım, ne istersen."

Çisem cilveli bir bakış fırlattı Adem'e. "Efe'nin karısını kızdırdın, özür dilesene! Herkesi benim gibi mi sanıyorsun, kaba saba, kalın kafalı, şakalarınızı umursamaz biri!"

Defne içinden soğuk bir kahkaha attı. Bu sözler tam bir numaraydı...

Ama belli ki bu adamlar anlamıyordu, çok hoşlarına gidiyordu.

Adem itiraz etti: "Özür diledim ya! Yengenin ansızın geleceğini nereden bileyim? Gerçekten şakaydı."

"Şaka, şaka yapılan kişi komik bulursa şakadır." Defne titreyerek söylemişti bunu. Neredeyse tüm cesaretini toplamıştı.

O topaldı, Efe'ye layık değildi.

Bu düşünce, beş yıldır bir lanet gibi onu esir almıştı. Onu sorgulayan, küçümseyen her bakışta geri çekiliyor, tıpkı bir bıldırcın gibi yuvasına saklanıyor, uzun uzun dışarı çıkmıyor, sessizce yaralarını sarıyordu.

Adem mırıldandı: "Ama özür diledim ya!"

"Ka... kabul etmiyorum..." Defne daha da titriyordu. İlk kez böyle doğrudan bir alayın karşısına dikiliyordu.

"Ee, daha ne yapayım?" Adem söylendi.

Defne de ne yapması gerektiğini bilmiyordu. Sadece başını sallıyor, kabul etmediğini gösteriyordu. Kocasının arkadaşlarının kendisiyle dalga geçmesini, üstelik kocasının onlardan yana durmasını kabul etmiyordu.

"Tamam, kesin." Efe kalkıp onunla Adem'in arasına girdi.

Bu grubun lideriydi.

Üniversite bitince bu adamları peşine takmış, üstün iş zekası ve çalışkanlığıyla şirketi bugünkü zirvesine taşımıştı.

Bu yüzden o ağzını açar açmaz, diğerleri tek kelime etmeye cesaret edemezdi.

"Defne." Efe'nin ona bakışı her zamanki gibi sakindi, Çisem'in videosundaki gözlerindeki ışıltılı halden tamamen farklıydı. " Onlar senelerdir arkadaşlarım. Kötü niyetleri yok, şaka yapıyorlardı sadece. Hatırım için affet onları. Şoföre seni eve bıraktırayım mı?"

"Yenge..." Çisem dudağını büküp Efe'nin yanında dikildi. "Eğer gerçekten kızacaksan bana kız. Efe'ye soğuk davranma. Onlar benim dönüşümü kutlamak için toplandı bugün... Efe, karına söyle, kalıp yemek yesin. Ben de ona bir kadeh kaldırıp gönlünü alayım."

Hah, ne kadar da masum.

"Kusura bakma." Defne, Efe'ye baktı. Çisem bunları söylemeye cesaret ediyorsa, hepsi Efe'nin izin vermesindendi! İçindeki acıyı güçlükle bastırdı. "İçki içmem, hele sahte gülücüklerin içkisini hiç içmem."

Çisem bir anda ağlayacak gibi oldu, Efe'ye baktı. "Efe, bana laf mı soktu? Ben..." Sonra kendini zorla tutuyormuş gibi yaptı. "Neyse neyse, yenge beni yanlış anladı. Bir iki laf etmesi bir şey değil, ona kızma..."

Efe'nin yüzü ciddileşti. "Defne, Çisem iyi niyetli. Ne diye böyle sivri dilli oluyorsun?"

İyi niyet mi?

Bu sözlere iyi niyet diye inanan sadece aptaldır.

Efe aptal mıydı?

Hayır, değildi. O sadece doğruyla yanlış arasında taraf tutmayı seçmişti.

Kalbi kimden yanaysa, doğru olan oydu.

Defne karşısındaki iki kişiye ve arkalarındaki kalabalığa baktı. Sadece hissetti ki, onlarla arasında aşılmaz bir uçurum vardı.

Onlar aynı cephedeydi, sıkı bir gruptu. O ise dünyalarına zorla girmiş bir yabancıydı. Hayır, hatta onların dünyasına hiç girememişti. Kenarda dolansa bile, fazladan olandı.

Gözyaşlarını zorla tuttu, hafif bir alaycı ses çıkardı. Arkasını dönüp çıktı.

Arkasından Çisem'in sesi duyuldu: "Efe, yenge..."

"Bir şey olmaz, o çok anlayışlıdır. Eve gidince biraz yüz veririm, geçer. Hadi, devam edelim, onu boş ver." Gizlice, Defne'nin arkasından baktı, şoföre mesaj atıp onu eve bırakmasını söyledi.

Defne sakin ve dengeli adımlarla yürümek istiyordu. Ama ne yazık ki, yapamazdı. Ayağı, her heyecanlandığında daha çok sallanırdı.

Şu an, bu perişan ve aceleyle dışarı fırlama hali, tıpkı Adem'in onu taklit ettiği hal değil miydi?

O gidince arkasından yine kahkahalarla güleceklerdi kesin?

Gözyaşlarını sertçe sildi, daha hızlı ve daha sallanarak yürüdü...

Efe'nin şoförü dışarı fırladığında, restoranın önünde Defne'den iz yoktu.

Şoför geri dönüp Efe'ye haber verdi.

Efe hafifçe kaşlarını çattı, Defne'yi aradı. Defne açmadı, üstelik kapattı. Tekrar aradı, telefon çoktan kapanmıştı.

Adem'in zaten içi rahatsızdı, şimdi iyice konuştu: "Efe, yengenin bu huyu senin şımartmandan. Senin şu anki konumuna, imajına bak. Kimi alsan evinde seni baş tacı etmez? O ise sana hâlâ surat yapıyor. Gerçekten fazla iyi niyetlisin."

Efe sessizdi.

Diğerleri Adem'e destek verdi: "Adem doğru söylüyor. Sen onun için, bu ev için o kadar çabaladın. Dışarıda onca sıkıntı çekiyorsun. O seni anlamıyor, sana destek olmuyor, böyle ufak şeyde surat yapıyor. Değer mi?"

"Hakikaten, seninle evlenebilmesi zaten büyük bir lütuftu. Yoksa o bir topal, onu başka kim alırdı? Sen almasan, gidip bir sakata varırdı ancak."