LOGINเมื่อรินถูกลากออกไปแล้ว ดันเต้ก็หันขวับมากระชากต้นแขนเรียว รั้งร่างบางให้ถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่งอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีเทาหรี่ลง มองใบหน้าสวยเฉี่ยวด้วยสายตาคุกคามและจับผิด
“วันนี้เธอดูเงียบผิดปกตินะ... มีอา” เสียงทุ้มกดต่ำอย่างอันตราย
มีอาสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองไม่ให้หลบสายตา “มีอาแค่ไม่อยากทำตัวน่ารำคาญตอนที่คุณกำลังทำงานนี่คะ... ในเมื่อคุณมีธุระต้องจัดการต่อ งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยดีไหมคะ มีอาจะไปเดินช้อปปิ้งต่อตามที่คุณอนุญาตเมื่อเช้า”
ดันเต้จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต ท่าทีที่ดูว่าง่ายและไร้อาการหึงหวงของเธอทำให้เขาแปลกใจอยู่ลึกๆ แต่ในใจของมาเฟียหนุ่มกลับคิดว่า...
‘ก็ดี... อย่างน้อยเธอก็รู้จักสถานะตัวเองและไม่ทำตัวน่ารำคาญเหมือนเมื่อก่อน’
ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมา เขาเพียงแค่ปล่อยมือจากต้นแขนเรียว เบือนหน้าหนีกลับไปสนใจเอกสารบนโต๊ะ เป็นเชิงอนุญาตและตัดรำคาญไปในตัว
มีอาลอบยิ้มกริ่มในใจ เธอหมุนตัวเดินนวยนาดออกจากห้องเจรจาไปอย่างใจเย็น...
เป็นไปตามคาด! หญิงสาวคิดในใจขณะก้าวขาเดินตามโถงทางเดิน ดันเต้ไม่ได้สนใจอะไรเธออยู่แล้ว สำหรับเขา เธอเป็นแค่คู่นอนชั่วคราว ตอนนี้จิตใจของเขาก็คงจดจ่ออยู่กับการเค้นความลับนางเอกต้นฉบับที่เพิ่งถูกจับตัวไปนั่นแหละ การที่เขาเมินเฉยและปล่อยปละละเลย คือช่องโหว่ชิ้นโตที่ฟ้าประทานมาให้!
เมื่อก้าวพ้นประตูคลับ มีอาไม่รอช้า เธอสั่งให้บอดี้การ์ดสองคนที่ดันเต้ให้เดินตามมาคุ้มกัน ไปส่งเธอที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมืองตามที่ตั้งใจไว้ พอถึงที่หมาย เธอก็ทำทีเป็นเดินเข้าช็อปแบรนด์เนมขนาดใหญ่ที่มีทางเข้าออกหลายทาง
หญิงสาวแสร้งทำเป็นเลือกดูเสื้อผ้าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ผู้คนพลุกพล่าน เดินทะลุออกประตูด้านหลังของร้าน มุ่งตรงไปยังจุดเรียกรถ และกระโดดขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่อย่างรวดเร็วและไร้ร่องรอย!
หลายชั่วโมงต่อมา... ณ เพนต์เฮาส์หรู ตระกูลร็อสซี่
บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างเต็มไปด้วยความกดดัน ดันเต้กำลังยืนค้ำหน้าโซฟาตัวใหญ่ นัยน์ตาสีเทาดุดันจ้องมอง ‘ริน’ ที่นั่งร้องไห้ตัวสั่นอยู่
มาเฟียหนุ่มโน้มตัวลงไปใกล้ ฝ่ามือหนาเชยคางมนของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมาบีบเบาๆ เป็นการบังคับให้สบตา การกระทำที่ดูเหมือนจะคุกคามแต่กลับทำให้ทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว ทำเอารินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัวระคนสับสน
“บอกฉันมา... พ่อของเธอซ่อนตัวอยู่ที่ไหน” ดันเต้กระซิบถามเสียงพร่าชิดริมฝีปากบาง
ทว่าก่อนที่รินจะได้อ้าปากตอบ ประตูห้องโถงก็ถูกเปิดออกอย่างแรง!
บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนถลาเข้ามาคุกเข่าลงกลางห้องด้วยใบหน้าซีดเผือดราวกับศพ เหงื่อแตกพลั่กขัดกับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศที่เย็นฉ่ำ
ดันเต้ชะงัก ชักมือกลับจากคางของรินทันที นัยน์ตาคมกริบตวัดมองลูกน้องอย่างหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ
“มีอะไร”
“บะ... บอสครับ” ลูกน้องคนหนึ่งละล่ำละลัก น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “มะ... มิสมีอาคลาดกับพวกเราที่ห้างสรรพสินค้าครับบอส! พวกผมสั่งคนปิดทางเข้าออกและค้นหาจนทั่วห้างแล้ว แต่ไม่พบร่องรอยเลย... เธอหายตัวไปแล้วครับ!”
บรรยากาศในเพนต์เฮาส์หยุดนิ่งไปชั่วขณะ
คิ้วเข้มของดันเต้ขมวดเข้าหากันแน่น นัยน์ตาสีเทาฉายแววประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด... หายตัวไป หรือจงใจจะหนีกันแน่? แต่ทำไมมีอาต้องทำแบบนั้นด้วย เขาหาเหตุผลมารองรับไม่ได้เลยสักนิด ในเมื่อเขาปรนเปรอเธอทั้งเงินทอง บัตรเครดิต และชีวิตที่สุขสบาย ทำไมผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่เกาะติดเขาเพื่อผลาญเงิน ถึงได้ดิ้นรนหาทางหนีไปแบบนี้!
ความเงียบโรยตัวอยู่เพียงครู่ ก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะแค่นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ... หึ... หึหึ...
มันเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตจนรินที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับหน้าซีดเผือด เผลอกระเถิบตัวถอยหนีไปด้านหลังด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“พาผู้หญิงคนนี้ไปขังไว้ที่อื่น... อย่าให้เกะกะสายตาฉัน” ดันเต้ปรายตามองรินด้วยความรำคาญใจ ความสนใจที่เคยมีต่อนางเอกต้นฉบับเมื่อครู่ปลิวหายไปจนหมดสิ้น
บอดี้การ์ดรับคำก่อนจะรีบลากตัวรินที่กำลังงุนงงออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
เมื่อเหลือเพียงความเงียบ ดันเต้ก็ล้วงหยิบซิการ์ดราคาแพงขึ้นมาคาบไว้ที่ริมฝีปาก ก่อนจะจุดไฟสูบอย่างใจเย็น ควันสีเทาหม่นพ่นลอยขึ้นสู่อากาศ บดบังนัยน์ตาที่กำลังแปรเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์
ท่าทางที่แปลกไป ทำตัวห่างเหิน รอยยิ้มที่ไร้ความจริงใจ การขอเบิกเงินสดแทนบัตรเครดิต และความใจกว้างที่ไม่หึงหวงเมื่อเห็นผู้หญิงคนอื่น... ตอนแรกเขาคิดเพียงแค่ว่า เธอเรียกร้องความสนใจตามประสาเด็กเลี้ยงขี้อิจฉา ไม่เคยคิดเลยว่ามันคือ แผนการ ที่ถูกเตรียมการมาอย่างดี!
ตั้งแต่ก้าวขึ้นมาเป็นดอนร็อสซี่ ในชีวิตของเขามีผู้หญิงที่เลี้ยงดูไว้มากมาย แต่ละคนแทบจะคลานเข่าเข้ามาหา และไม่มีใครกล้าหนีเขาไปสักคนจนกว่าเขาจะเป็นฝ่ายเบื่อและเขี่ยทิ้งเอง
แต่นี่... เธอกล้าหนีเขาไปงั้นเหรอ มีอา?
ได้สิ... ถ้านกน้อยตัวนี้อยากจะลองดี เล่นเกมซ่อนหากับมาเฟียอย่างเขา เขาก็จะจัดให้!
“สั่งคนของเราทุกคน... พลิกแผ่นดินกรุงเทพฯ หามีอาให้เจอ” ดันเต้หันไปสั่งมาร์โก้ มือขวาคนสนิทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและเย็นเยียบจนถึงกระดูก “ไม่ว่าเธอจะมุดหัวอยู่รูไหน ก็ต้องลากตัวเธอกลับมาให้ได้...”
ซิการ์ดในมือถูกขยี้ลงบนที่เขี่ยบุหรี่จนแหลกละเอียด
“เมื่อไหร่ที่ฉันได้ตัวเธอ... ฉันจะลงโทษคนอวดดีให้สาสม!”
ตอนพิเศษภายในห้องพักฟื้นวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนที่หรูที่สุดในอิตาลี มีอานอนพิงพนักเตียงด้วยความรู้สึกอ่อนเพลียหลังจากการคลอด สายตาของเธอเอาแต่จับจ้องไปยังภาพที่น่ารักที่สุดในโลกตรงมุมห้องภาพของบอสมาเฟียที่เคยแผ่รังสีอำมหิตจนใครๆ ก็ขยาด ตอนนี้กลับกลายร่างเป็น คุณพ่อคลั่งรักนั่งเฝ้าขอบเปลลูกชายแบบไม่ยอมห่างไปไหน สายตาดุดันที่เคยมองคนทั้งโลกอย่างเย็นชา บัดนี้กลับละมุนลงอย่างเหลือเชื่อตอนที่ทอดมองเด็กทารกตัวขาวจั๊วะที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ในผ้าห่อตัว“แทบไม่อยากจะเชื่อเลย...” เสียงทุ้มเปรยขึ้นมาเบาๆ ท่ามกลางความเงียบ แววตาของดันเต้เต็มไปด้วยความตื้นตัน “ว่าจะมีวันที่ผมมีทั้งคุณ... แล้วก็ลูก อยู่ตรงนี้ด้วยกัน”ผู้ชายที่ไม่เคยมองหาความรัก ไม่เคยมีคำว่าแต่งงานหรือสร้างครอบครัวอยู่ในหัวเลยสักนิด โลกของเขาเคยมีแต่การแย่งชิงและอำนาจ แต่สุดท้าย... ผู้หญิงตรงหน้าก็เข้ามาพังกำแพงน้ำแข็งนั้นจนพินาศ แล้วสอนให้ผู้ชายแข็งกระด้างอย่างเขารู้จักกับคำว่ารักมีอาอมยิ้ม ภายในใจรู้สึกฟูฟ่องไม่ต่างกัน เอาเข้าจริง ใครจะไปคิดล่ะว่า นางร้ายตัวประกอบ ที่คอยเดินตามสคริปต์รอวันตายอย่างเธอ จะสามารถแหกกฎทุกอย่าง พลิ
พันธนาการรักนิรันดร์แห่งร็อสซี่บรรยากาศยามเย็น ณ คฤหาสน์ริมชายฝั่งอมาลฟีถูกเนรมิตให้กลายเป็นสรวงสวรรค์บนดิน กลิ่นหอมของดอกกุหลาบสีขาวนับหมื่นดอกอบอวลไปทั่วบริเวณ ตัดกับสีครามเข้มของน้ำทะเลเมดิเตอร์เรเนียน งานแต่งงานที่ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในวันนี้ไม่ใช่เพียงเพื่อประกาศอำนาจของตระกูลร็อสซี่ แต่เป็นงานที่จัดขึ้นเพื่อเชิดชูผู้หญิงที่เป็นดั่งดวงใจของหัวหน้ามาเฟียคนปัจจุบันภายในห้องพักรับรอง มีอา ในชุดเจ้าสาวสีไอวอรี่ปักลูกไม้ฝรั่งเศสอย่างประณีตดูสง่างามราวกับภาพวาด หน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ความงามของเธอลดน้อยลงเลย ตรงกันข้าม เธอกลับดูเปล่งปลั่งและเปี่ยมไปด้วยรัศมีของคุณแม่ที่กำลังมีความสุขที่สุด โดยมีแก๊งเพื่อนเจ้าสาวในชุดเดรสสีชมพูแชมเปญคอยรายล้อมอยู่ไม่ห่าง“แกสวยมากเลยนะมีอา... สวยจนฉันอยากจะร้องไห้แล้วเนี่ย” ลิตา เพื่อนสนิทจากเมืองไทยที่บินลัดฟ้ามาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ เอ่ยขึ้นพร้อมกับกุมมือเพื่อนรักไว้แน่น ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ“ขอบใจมากนะลิตา ที่แกยอมทิ้งงานบินมาหาฉันถึงที่นี่” มีอาส่งยิ้มหวาน อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบีบมือเพื่อนเบาๆ“วันนี้ค
ตอนที่ 73 เช้าวันใหม่ที่ชัดเจนแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาในห้องนอนใหญ่ มีอาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ต่างไปจากทุกวัน ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาเธอต้องตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหวาดระแวงและคราบน้ำตา แต่เช้าวันนี้... สัมผัสอุ่นๆ จากอ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าฝันร้ายได้จบลงแล้ว“ตื่นแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง เวียนหัวหรืออยากจะอาเจียนไหม”เสียงทุ้มงัวเงียดังขึ้นชิดใบหู ดันเต้กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพลางกดจูบลงบนไหล่เนียน ชายหนุ่มตื่นก่อนเธอพักใหญ่แล้ว แต่เขาเลือกที่จะนอนนิ่งๆ เพราะไม่อยากกวนเวลาพักผ่อนของคนแพ้ท้องมีอาพลิกตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก “วันนี้ดีขึ้นค่ะ ไม่ค่อยเวียนหัวแล้ว”“ฉันให้แม่ครัวเตรียมซุปอุ่นๆ ไว้ให้แล้ว” ดันเต้บอกพลางใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอออกอย่างเบามือ “แต่ถ้าอยากกินอะไรเป็นพิเศษก็บอกนะ ฉันจะให้คนไปหามาให้ทันทีเลย”“แค่ซุปก็พอแล้วค่ะ” มีอาตอบรับ เธอมองใบหน้าหล่อเหลาของว่าที่สามีด้วยความรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะเอ่ยถามถึงเรื่องที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ “ดันเต้คะ
ตอนที่ 72 นายหญิงแห่งร็อสซี่ขบวนรถเอสยูวีหุ้มเกราะแล่นกลับเข้าสู่เขตคฤหาสน์ตระกูลร็อสซี่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้บรรยากาศภายในรถช่างแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงตลอดเส้นทาง ดันเต้ไม่ยอมปล่อยให้มีอาห่างตัวเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาดึงเธอเข้ามากอดไว้หลวมๆ มือหนาคอยลูบหน้าท้องแบนราบของเธออย่างทะนุถนอมราวกับกำลังปลอบประโลมเจ้าตัวเล็กด้านใน พร้อมกับสั่งให้คนขับรถขับให้ช้าและนิ่มนวลที่สุดเพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนคนท้องมีอาก้มมองแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองสลับกับใบหน้าหล่อเหลาของคนข้างๆ แม้ในใจจะเปี่ยมไปด้วยความสุข แต่ความกังวลลึกๆ ก็ยังคงฉายชัดอยู่ในดวงตา“ดันเต้คะ...” มีอาเอ่ยขึ้นเบาๆ “แม่ของคุณคงไม่ยอมรับเรื่องนี้ง่ายๆ แน่”“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง” ดันเต้กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แววตาของเขาเด็ดเดี่ยว “ฉันคือผู้นำตระกูลร็อสซี่ คำสั่งของฉันคือสิทธิ์ขาด และฉันจะไม่ยอมให้แม่หรือใครมาใช้อำนาจข่มเหงเธอในบ้านของฉันอีก”เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าประตูคฤหาสน์ อัลแบร์โตและเหล่าคนรับใช้ที่ยืนตั้งแถวรอรับต่างพากันยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่เห็นเจ้านายสาวกลับมา รินที่ถูกลูกน้องของดันเต้พากลับมาถึงก่อนหน้านี้แล้
ตอนที่ 71 คำตอบของมาเฟียคำถามที่ตรงไปตรงมาของมีอาทำให้ดันเต้ชะงักไปชั่วครู่ ไม่ใช่เพราะเขาลังเลหรือหาคำตอบไม่ได้ แต่เพราะเขากำลังโกรธตัวเอง โกรธที่ทำให้ผู้หญิงที่เขารักที่สุดต้องมาอยู่ในจุดที่ต้องหวาดระแวงและสร้างกำแพงใส่เขาขนาดนี้ชายหนุ่มก้าวเข้าไปประชิดตัว มือหนายกขึ้นประคองใบหน้าหวานอย่างทะนุถนอมมีอามองสบตาเขา แววตาของดันเต้ไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความรัก ความรู้สึกผิด และความเว้าวอนที่ถูกส่งมาให้เธออย่างเปิดเผย“ฉันขอโทษ... ขอโทษสำหรับทุกคำพูดแย่ๆ ฉันมันเป็นไอ้คนความจำเสื่อมหน้าโง่ พูดจาทำร้ายจิตใจเธอ” ดันเต้ดึงร่างเล็กเข้ามากอด วงแขนแกร่งรัดแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไป “กลับบ้านของเรานะมีอา ให้โอกาสฉันได้ชดใช้... ให้ฉันได้ดูแลเธอกับลูกของเรานะ”อ้อมกอดที่คุ้นเคยและคำพูดที่หลุดออกมาจากใจ ทำเอาความเข้มแข็งที่มีอาพยายามสร้างขึ้นพังทลายลง หญิงสาวซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ความอัดอั้นตันใจและความหวาดกลัวตลอดหลายวันที่ผ่านมาถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาดันเต้ลูบผมปลอบโยนเธออย่างใจเย็น เขากดจูบลงบนหน้าผากบางซ้ำๆ ปล่อยให้เธอร้องไห้ระ
ตอนที่ 70 ตามหัวใจ“ริน... มีอาอยู่ไหน!”เสียงทุ้มตวาดถามจนรินสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวเบิกตากว้างมองผู้ชายตรงหน้า แววตาดุดันแต่แฝงไปด้วยความร้อนรนแบบนี้... ไม่ใช่มาเฟียความจำเสื่อมที่แสนเย็นชาคนนั้นแน่ๆ“บะ... บอสจำคุณมีอาได้แล้วเหรอคะ?” รินถามเสียงสั่น“ใช่! ฉันจำได้ทุกอย่างแล้ว” ดันเต้ก้าวเข้าไปประชิดตัว “บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ว่ามีอาไปไหน ทำไมเธอถึงอยู่คนเดียว”“คุณมีอาไปคลินิกค่ะ!” รินรีบตอบความจริง “ตั้งแต่เช้าคุณมีอาหน้าซีดมาก ดูเหมือนจะไม่ค่อยสบายเลยขอตัวออกไปหาหมอที่คลินิกใกล้ๆ รินเก็บของเสร็จกำลังจะตามไปพอดีค่ะ”“คลินิก?” ดันเต้ใจหายวาบ ความรู้สึกผิดโจมตีเข้าใส่อีกระลอก เขาคิดไปว่ามีอาคงล้มป่วยเพราะความเครียดและการพักผ่อนไม่เพียงพอจากการเฝ้าไข้เขามาหลายวัน แถมยังต้องมาเจอคำพูดทำร้ายจิตใจจากเขาและแม่เข้าไปอีก“รีบไปเถอะค่ะบอส คลินิกอยู่ถัดไปแค่สองช่วงตึกนี่เอง!” รินบอกพิกัดอย่างรวดเร็วดันเต้ไม่รอช้า ชายหนุ่มหมุนตัววิ่งออกจากห้องพักไปทันที“มาร์โค! ไปคลินิกที่อยู่ถัดไปสองช่วงตึกเดี๋ยวนี้!”รถเอสยูวีกระชากตัวออกจากหน้าอพาร์ตเมนต์อย่างรวดเร็ว ภายในรถ ดันเต้นั่งกำมือแน่นด้วยความกระวนกระวา
ตอนที่ 9 เจอตัวแล้วนะ...นกน้อยเขาตั้งคำถามกับตัวเองในใจ ทว่าคำตอบก็ผุดขึ้นมาแทบจะในทันที... ไม่ใช่เพราะความรัก ไม่ใช่เพราะความผูกพัน แต่มันคือ ‘อีโก้’ ล้วนๆ ในโลกของเขา ไม่มีผู้หญิงคนไหนมีสิทธิ์เดินจากเขาไปก่อน... จนกว่าเขาจะเป็นฝ่ายเขี่ยทิ้งเองใครที่บังอาจฉีกสัญญากับดอนร็อสซี่ มันผู้นั้นต้องชดใช
ตอนที่ 8: พันธมิตรใต้ดิน...รถแท็กซี่คันที่สามที่ถูกเปลี่ยนเพื่อสับขาหลอก จอดเทียบท่าที่ตรอกด้านหลังคลับหรูระดับไฮเอนด์ที่ซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิดในย่านเอกมัย มีอาในชุดเดรสสีแดงที่ตอนนี้สวมทับด้วยเสื้อแจ็กเก็ตสีดำตัวโคร่งเพื่อพรางตัว ก้าวลงจากรถพร้อมกับกระเป๋าใบหรูที่กอดแนบอกไว้แน่นหญิงสาวสูดลมหายใจ
ตอนที่ 6 นางเอกต้นฉบับเช้าวันรุ่งขึ้น... แสงแดดของกรุงเทพมหานครสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่มีอาตื่นขึ้นมาในสภาพที่ไม่ค่อยจะสดชื่นเท่าไหร่นัก ความร้าวระบมไปทั่วทั้งตัวเป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่า ‘มาเฟียตัวร้าย’ จัดหนักจัดเต็มกับเธอขนาดไหนเมื่อคืนนี้ หญิงสาวถอนหายใจยาวพลางพยุงร่างลุกจากเตียงเอาล่ะ... วั
ตอนที่ 5 ระยะห่างที่น่าสงสัยอากาศร้อนระอุของประเทศไทยเบื้องล่างกระจกใสบานใหญ่ ช่างแตกต่างจากอุณหภูมิที่เย็นเฉียบภายในเพนต์เฮาส์หรูห้าดาวใจกลางเมืองที่ตระกูลร็อสซี่ซื้อเอาไว้ทั้งชั้นร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมลงจนเห็นแผงอก ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงทอดสายตามองวิวทิวทัศน์ของ







