All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 91 - Chapter 100

"เก่งมาก แต่เจ้าควรระวังเขาไว้ เขาไม่ธรรมดา""ข้ารับรู้ได้ถึงเงามืดที่รายล้อมตัวเขา มันชัดเจนมากจนเกินไป" หลงเฮยเอื้อมมือมาลูบใบหน้าของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน เมื่อเห็นความกังวลที่แอบซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากยิ้มแย้ม มี่มี่พยายามยิ้มให้ดูมั่นใจ แต่ลึก ๆ ในใจของนางกลับไม่เป็นเช่นนั้น นางรู้ว่าตัวเองต้องเข้มแข็งต่อหน้าผู้อื่น แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลงเฮย ความรู้สึกที่นางเก็บซ่อนกลับเผยออกมาโดยไม่รู้ตัว“อย่ากังวล ข้าจะอยู่กับเจ้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" เสียงของหลงเฮยเปี่ยมไปด้วยความมั่นคงและอ่อนโยนดวงตาของมี่มี่สั่นไหวเล็กน้อย มือน้อย ๆ ซบลงบนฝ่ามือหนา น้ำตาที่พยายามซ่อนไว้ไหลลงอาบแก้ม ปากที่เม้มแน่นสั่นไหว"ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งข้าไปไหน" หลงเฮยทนไม่ไหวดึงคนตัวเล็กเข้ามาแนบอก เมื่อได้รับไออุ่นมี่มี่ที่คุ้นเคย มี่มี่ไม่สามารถเก็บซ่อนความกังวลได้อีกต่อไป นางร้องไห้อย่างเงียบๆ ความเข้มแข็งทั้งหมดพังทลายลงหลงเฮยพยายามหักห้ามใจตัวเองไม่แสดงออกว่าเขารักนาง แม้อยากจะบอกนาง ว่ารักนางมากแค่ไหน ก็ไม่อาจทำได้ ความขัดแย้งในใจของเขาเป็นเหมือนพายุที่ถาโถม เขารู้ดีว่าความรักนี้ไม่ควรเกิดขึ้น เพร

หลังจากวันหมั้นหมาย ความสัมพันธ์ระหว่างองค์ชายสามและท่านหญิงไป๋เฟิ่งมี่ยิ่งแนบแน่น ชาวบ้านต่างเห็นองค์ชายอวิ๋นเทียนเสด็จมายังตระกูลไป๋บ่อยครั้งจนกลายเป็นเรื่องชินตาในศาลากลางสวนดอกเหมย มี่มี่ยังคงเป็นหญิงสาวที่เกียจคร้านเหมือนเดิม นางนอนเอนกายอยู่บนตั่งยาวที่อวิ๋นเทียนจัดหามาให้ใหม่ ตั่งนี้ถูกออกแบบมาอย่างพิเศษเพื่อให้เขาสามารถนอนโอบกอดนางได้อย่างพอดี ใบหน้าของนางสงบสุข ขณะอ่านตำราปรุงยาที่ถืออยู่ในมือ ส่วนหัวของนางเอนพิงอกแกร่งของเขา ซึ่งทำหน้าที่เป็นเบาะรองให้เธอได้อย่างสมบูรณ์แบบมือหนาของอวิ๋นเทียนลูบผมของมี่มี่อย่างรักใคร่ เสียงของเขาดังขึ้นเบา ๆ แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น "มี่เอ๋อร์... แคว้นฉางจะจัดงานในอีก 7 วัน พี่ต้องไปร่วมงานเพราะเป็นตัวแทนของเสด็จพ่อ เจ้าอยากไปกับพี่หรือไม่?”มี่มี่หยุดอ่านตำรา ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า นางเคยปล่อยเหล่าผีเสื้อเวทระดับสูงไปยังแคว้นฉางเพื่อสำรวจความผิดปกติ แต่ผลที่ได้กลับว่างเปล่า ไม่มีเงามืดปรากฏให้เห็น แม้แต่น้อย สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกแปลกใจ หรือว่านางจะคิดมากไปเรื่องเงามืด แต่หากนางคิดมากเกินไป ดอกไม้ในตัวของนางคงไม่สมบูรณ์

วันเดินทางมาถึง มี่มี่ตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง นางกล่าวคำอำลาครอบครัวด้วยรอยยิ้มอบอุ่นแต่แฝงความอาลัย ก่อนจะขึ้นรถม้าคันเดียวกับอวิ๋นเทียนเมื่อก้าวขึ้นรถม้า มี่มี่ถึงกับชะงัก นางคาดว่ารถม้าคันนี้จะต้องไม่สบายเท่าใดนัก แต่กลับตรงกันข้าม ภายในรถม้าถูกบุด้วยผ้าหรูหรา นุ่มสบาย มีที่นั่งกว้างขวางและหมอนไว้สำหรับนอน สำหรับพักผ่อน มี่มี่หันมายิ้มกว้างให้อวิ๋นเทียน "พี่เทียน ขอบคุณเจ้าค่ะ นี่ข้าคิดว่าเตรียมตัวเจ็บก้นแล้วแท้ๆ!"อวิ๋นเทียนที่ขึ้นรถม้าตามมาถึงกับหน้าแดงเมื่อคิดตามคำพูดของนาง ก่อนหลุบตาลงเพื่อซ่อนความเขินอาย มี่มี่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี เสียงหัวเราะของนางทำให้บรรยากาศในรถม้าผ่อนคลายขึ้นทันที“ท่านไม่ต้องใส่หน้ากากแล้วหรือเจ้าคะ?”อวิ๋นเทียนยกยิ้ม“หมั้นแล้ว ไม่จำเป็นแล้ว ก่อนหน้านี้พี่กังวลว่าจะมีคนมาแย่งพี่ไปจากเจ้าจึงสวมไว้ แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้วเพราะพี่เป็นของเจ้าแล้ว”มี่มี่หัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน การเดินทางของมี่มี่เป็นไปอย่างราบรื่นและไม่เร่งรีบ ทุกครั้งที่รถม้าผ่านเมืองใหญ่ นางมักหยุดเพื่อขายโอสถที่นางหลอมขึ้นมาเอง ซึ่งเป็นโอสถหายากและมีคุณภาพสูง นางสร้างกำไรม

รุ่งเช้า แสงแดดอ่อนๆ ยามรุ่งอรุณสาดส่องเข้ามาในห้อง มี่มี่ลืมตาตื่นขึ้นภายในอ้อมกอดอันอบอุ่นของอวิ๋นเทียน เขาที่ตื่นอยู่ก่อนแล้วกำลังมองนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“พี่มีเรื่องจะบอกเจ้า เรื่องของเงามืด" อวิ๋นเทียนเอ่ยเสียงนุ่มมี่มี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาสงสัย "เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?""ครั้งนี้เราจะร่วมกันต่อสู้ พี่มีวิธีใช้พลังของดอกไม้ในตัวเจ้าที่เจ้ายังไม่รู้"คำพูดของเขาทำให้ดวงตาของมี่มี่เปล่งประกายด้วยความหวัง"อย่างไรหรือเจ้าคะ?"นางถามอย่างกระตือรือร้นอวิ๋นเทียนยิ้มเล็กน้อยพลางตอบ"กลับไปแคว้นฉินพี่จะบอกเจ้า แต่ตอนนี้เราต้องเตรียมตัวแล้ว"มี่มี่หัวเราะเบาๆ"ท่านต้องลงประลองยุทธ์ด้วยหรือเจ้าคะ?""ใช่เป็นตัวแทนเสด็จพ่อ " อวิ๋นเทียนตอบพร้อมรอยยิ้ม มี่มี่ยกมือขึ้นน้อยๆ"สู้ๆ นะเจ้าคะ ข้าจะเป็นกำลังใจให้ท่านอยู่ข้างสนามเอง!"อวิ๋นเทียนหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะกระชับร่างบางในอ้อมกอดแน่นขึ้น "ขอบใจนะ มี่เอ๋อร์"มี่มี่ยิ้มพลางกอดเขาตอบ "ข้าจะเข้าไปในมิติ ไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน"อวิ๋นเทียนแกล้งพูดหยอก "ไม่อาบด้วยกันหรือ?"นางมองเขาค้อน ก่อนจะตอบเสียงแข็ง "รอเข้าพ

ภายในห้องอาหารที่ปิดมิดชิด บรรยากาศดูอบอุ่นและเงียบสงบ อวิ๋นเทียนอุ้มมี่มี่ขึ้นมานั่งบนตักตัวเองด้วยท่าทีที่แสนจะเฉยเมย ราวกับเป็นเรื่องปกติ"พี่เทียน!" มี่มี่ร้องเบาๆ ใบหน้าขึ้นสีแดงจัด"มี่เอ๋อร์...เก้าอี้อันนั้นแข็งกระด้างเช่นนี้ เจ้าจะเจ็บ นั่งบนตักพี่ย่อมดีกว่า" อวิ๋นเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์มี่มี่ส่ายหน้าหวือ"ไม่เอาเจ้าค่ะ ข้ากินไม่ถนัด!""ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ป้อนเอง"คำตอบของเขาทำให้มี่มี่กัดปากแน่นด้วยความเขินอาย ก่อนจะพูดเสียงเบา"ไม่เอาเจ้าค่ะ นั่งตรงนี้ก็แข็งเหมือนกัน และยังมีอะไรดันก้นข้าด้วย..."อวิ๋นเทียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ร่างสูงโน้มตัวลงซุกหน้ากับซอกคอขาวของนาง "งั้นมี่เอ๋อร์รอพี่ปรับอารมณ์สักครู่ เกรงว่าหากเจ้าลุกขึ้นตอนนี้ จะอายคนอื่นได้"มี่มี่เข้าใจทันที เมื่อยินเสียงฝีเท้าของเสี่ยวเอ้อที่กำลังเดินเข้ามาใบหน้าของนางแดงซ่านไปจนถึงใบหูก๊อก ก๊อก ก๊อก“ขออนุญาตเข้าไปนะขอรับ”เสี่ยวเอ้อเปิดประตูเข้ามา แทบสะดุดล้มกับภาพตรงหน้า ใบหน้าของเขาแดงก่ำ รีบหลุบตาต่ำเพื่อรวมสมาธิ ก่อนจะเดินตรงไปแนะนำอาหารด้วยเสียงที่แฝงความสั่นไหวเล็กน้อย"ที่นี่มีอาหา