All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 71 - Chapter 80

วันเวลาผ่านไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งวันสำคัญที่สุดมาถึงเช้าวันนั้น เฉินตี้ยืนอยู่หน้าตำหนักฮองเฮา ใบหน้าเคร่งขรึมของเขาปกปิดความตื่นเต้นไว้ไม่มิด เขากำมือแน่น รอคอยข่าวดีจากภายในตำหนักมี่มี่นั่งกินขนมอยู่หน้าห้องอย่างสบายใจ นางโตขึ้นเล็กน้อย สูงกว่าปีที่แล้วเล็กน้อย แต่ยังคงน่ารักสดใสเหมือนเดิมทันใดนั้น เสียงร้องไห้จ้าดังขึ้นจากในตำหนัก ไม่ใช่เสียงเดียว แต่เป็นถึงสองเสียงติดกัน แฝดหงส์ถือกำเนิดแล้ว! ข่าวดีถูกส่งต่อไปทั่วตำหนักเฉินตี้ยืนอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาของเขาจะมีน้ำตาคลอ เขาไม่พูดอะไร เพียงแต่เดินไปนั่งลงตรงหน้าเด็กน้อย มือหนาเอื้อมมาลูบผมของมี่มี่เบาๆ"ขอบใจเจ้ามี่เอ๋อร์ ขอบใจที่ทำให้ลุงมีวันนี้"มี่มี่เงยหน้ามองท่านลุง ก่อนจะยิ้มกว้าง"มี่ไม่ได้ทำอะไรเลยเจ้าค่ะ ท่านลุงพูดเกินไปแล้ว"ประตูตำหนักเปิดออก หมอหลวงหญิงเดินออกมาพร้อมองค์หญิงน้อยทั้งสองในอ้อมแขน ทารกตัวน้อยมีผิวขาวผ่องราวหยก ดวงตายังปิดสนิทดูไร้เดียงสาเฉินตี้ลุกขึ้นเดินไปอุ้มบุตรสาวด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง เขามองทารกน้อยด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรัก ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาฮองเฮา เหมยหลันที่กำลังพักฟื้นอยู่บนเตียงม

วันเวลาผ่านไปดุจสายธารที่ไม่อาจย้อนกลับ เด็กน้อยวัยห้าหนาวที่ครั้งหนึ่งเคยแก้มป่องน่าหยิก และวิ่งเล่นในเรือนด้วยความไร้เดียงสา บัดนี้เติบโตขึ้นเป็นเด็กสาววัยสิบหนาวที่งดงามราวภาพวาด มี่มี่เปล่งประกายความงามอันโดดเด่นจนใครต่อใครต่างเอ่ยปากว่า นางคือ งามล่มเมืองรูปร่างโปร่งบาง เรียวแขนและขาได้สัดส่วน ผิวพรรณขาวนวลราวหยกชั้นดี ดวงตาสีดำที่เคยกลมโตในวัยเด็ก บัดนี้เฉี่ยวคมและเปี่ยมไปด้วยความเฉลียวฉลาด ทุกครั้งที่ใครได้สบตานาง ต่างรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดให้ต้องหยุดมองเช้าวันนี้ มี่มี่นั่งอยู่ในรถม้าประจำตระกูลไป๋ รถม้าพระราชทานที่ประดับตราสัญลักษณ์ประจำตระกูล บ่งบอกฐานะของนางได้เป็นอย่างดี รถม้าขับเคลื่อนไปตามเส้นทางพระราชวังหลวงโดยไม่ต้องหยุดรอการตรวจสอบเมื่อถึงตำหนักชั้นกลาง มี่มี่ก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่างดงาม ชุดฮั่นฝูสีเขียวอ่อนปักลายดอกบัวขาวคลี่ตัวอย่างอ่อนช้อย ผ้าคลุมโปร่งบางที่ทอด้วยไหมชั้นเลิศทิ้งตัวตามแรงลมเบา ใบหน้านางประดับด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ที่ทำให้คนมองต้องหัวใจพองโตมี่มี่เดินตรงไปยังตำหนักของฮองเฮาเหมยหลัน ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้อง นางก็พบกับสององค์หญิงฝาแฝด หวางชิงเล่อ และห

[มี่เอ๋อร์ พี่ผ่านพิธีสวมกวนโดยอาจารย์แล้วนะ พี่เป็นผู้ใหญ่แล้ว และตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่ทบทวนถามใจตัวเองมาอย่างดีแล้ว ดังนั้นวันนี้มีสิ่งที่พี่อยากขอจากเจ้า...]เพียงประโยคแรก ใบหน้าของนางก็ขึ้นสีระเรื่อ หัวใจเริ่มเต้นแรง[ได้โปรดรอพี่ รอพี่กลับไป อย่าเพิ่งเปิดใจให้ใครเข้ามา ห้ามเจ้าสนใจบุรุษอื่นเด็ดขาด เจ้าจำหยกที่พี่เคยให้เจ้าไว้ได้หรือไม่? นั่นคือหยกประจำตระกูลซู พี่คือคนที่จะขึ้นเป็นผู้นำตระกูลซูต่อจากท่านแม่ และฮูหยินของตระกูลซูจะได้รับหยกนี้ และคนที่พี่มอบให้คือเจ้าแต่หากเจ้าไม่ได้มีใจเหมือนพี่ รอพี่กลับไป เพียงเจ้ายืนยัน พี่จะไม่โทษเจ้าและจะถอดหยกนี้ออกให้เจ้าเอง รักและคิดถึงเจ้าคนเดียว]อวิ๋นเทียนมี่มี่เลื่อนสายตาลงมอง กำไลหยกประจำตระกูลซู ที่อยู่บนข้อมือของนางทันที ใบหน้าที่มักสงบนิ่งบัดนี้แดงก่ำราวกับลูกท้อสด ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแล่นวูบทั่วร่าง"พี่อวิ๋นเทียน..."นางล้มตัวลงบนหมอนใบใหญ่ มือเล็กปิดหน้าพร้อมเสียงกรี๊ดเบาๆ ที่เล็ดลอดออกมา"อ่ะ…นี่มันอะไรกัน!"มี่มี่พลิกตัวไปมา ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะซุกลงหมอนให้มิด"ทำไมข้าต้องดีใจ ต้องยิ้มขนาดนี้! ฮ่าๆๆ ข้า

ทั่วทั้งงานเงียบกริบราวกับแม้แต่สายลมก็กลั้นหายใจ ทุกคนต่างนิ่งค้างอยู่กับที่ รัชทายาทเสวี่ยหรงเบิกตากว้าง สัญชาตญาณของเขาสั่งให้ยื่นมือออกไปปัดดาบ แต่ก็ช้ากว่าสตรีตัวน้อยที่เพียงยกมือสลัดอย่างแผ่วเบา ทันใดนั้น ดาบก็หยุดนิ่งกลางอากาศ เสมือนถูกพลังมองไม่เห็นยึดตรึงเอาไว้ ก่อนตกลงกระทบพื้นส่งเสียงกังวานก้องเสียงสูดลมหายใจทั่วลานเกิดขึ้นเกือบพร้อมกัน เหมือนเพิ่งหลุดจากมนตร์สะกดที่ตรึงหัวใจทุกดวงเอาไว้ องค์หญิงน้อยส่งเสียงดังเจื้อยแจ้ว“พี่หญิงเก่งจัง! ต้องขี้เกียจแบบพี่หญิงเยอะๆ จะได้เก่งกาจแบบนี้!”ผู้คนบางส่วนเพิ่งตั้งสติได้ คุณหนูเจ้าของดาบรีบคุกเข่าลงกับพื้น ขณะก้มศีรษะต่ำเอ่ยคำขอขมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ขออภัยท่านหญิง! หม่อมฉันมิได้ตั้งใจจริงๆ เจ้าค่ะ”มีมี่ค่อยๆ ลดมือลง เสียงหัวใจของเหล่าผู้คนค่อยกลับมาเป็นปกติ นางส่งยิ้มหวานให้คุณหนูตรงหน้า ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หากแต่ฟังดูแฝงแววบางอย่าง“ไม่เป็นไร เจ้าไม่ได้ตั้งใจนี่… ที่ใช้เพียงเวทลมระดับต่ำหากจงใจจะทำร้ายข้าจริง ก็คงไม่โง่ใช้เพียงเวทระดับสี่หรอก จริงไหม?”วาจาประโยคหลังนั้น มี่มี่กล่าวพลางหันเบนสายตาไปประสบกับเหม่ยเซ

เมืองหลวงยังคงคึกคักด้วยเสียงซุบซิบเกี่ยวกับเหตุการณ์ในงานเลี้ยง เสียงของผู้คนจากมุมตลาดและถนนใหญ่เล่าขานถึงท่านหญิงไป๋เฟิ่งมี่ ผู้สร้างชื่อเสียงในฐานะสตรีที่ไม่เพียงเฉลียวฉลาด แต่ยังทรงอำนาจและน่าเกรงขาม“ตระกูลหลี่ต้องส่งบุตรสาวไปชนบท หึ สมควรแล้ว!”“แต่ข้าคิดว่านางไม่ใช่เพียงสตรีงดงาม ท่านหญิงไป๋ยังทำสิ่งที่ผู้ชายหลายคนทำไม่ได้”เสียงชื่นชมและคำพูดเหล่านี้ยิ่งทำให้ชื่อของไป๋เฟิ่งมี่เป็นที่รู้จักทั่วทั้งแคว้นเช้านี้ มี่มี่กำลังตรวจสอบร้านค้าสมุนไพรของตระกูล นางเดินผ่านชั้นวางที่เต็มไปด้วยสมุนไพรแห้ง เช่น ป๋อเหอ ฉางซานสำหรับช่วยลดไข้ และไป๋จื่อที่ใช้รักษาแผลภายนอก นางหยิบตัวอย่างขึ้นมาสำรวจอย่างตั้งใจ พร้อมซักถามหัวหน้าร้านถึงการจัดเก็บและหมุนเวียนสินค้า“ท่านหญิง สมุนไพรทุกชนิดถูกตรวจสอบและจัดเก็บตามที่ท่านหญิงสั่งแล้วเจ้าค่ะ”ผู้ช่วยหญิงวัยกลางคนกล่าวรายงานด้วยท่าทางนอบน้อมมี่มี่พยักหน้าเบาๆ“ข้าตั้งใจจะเพิ่มหมออีกสองคนเพื่อดูแลคนยากไร้โดยเฉพาะ ติดประกาศรับสมัครไว้หน้าร้าน และให้คนที่สนใจเข้ามาสอบถามเพิ่มเติม หากพบผู้เหมาะสมก็รีบแจ้งข้า”หลังเสร็จสิ้นการตรวจร้านค้า มี่มี่เดินเล่น