All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 1 - Chapter 10

ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือเมืองแห่งเวทมนตร์เปล่งประกายราวกับผืนผ้าประดับด้วยดวงดาว แสงจันทร์สีเงินทอประกายอ่อนโยนลงมาสู่ลานกว้างใจกลางเมือง โคมไฟหลากสีลอยละล่องเหนือศีรษะราวกับลูกแก้วคริสตัลมีชีวิต โคมระย้ากลางลานส่งแสงระยิบระยับเหมือนดวงดาวที่ส่องสว่างเหนือขอบฟ้าโต๊ะยาวที่จัดไว้ล้อมรอบลานกลางเมืองถูกปูด้วยผ้าสีเงินลวดลายวิจิตร จานอาหารและแก้วไวน์ลอยขึ้นลงเบา ๆ เสิร์ฟเหล่าพ่อมดแม่มดที่นั่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนานบางคนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี บางคนใช้ไม้กายสิทธิ์ร่ายคาถาเล็ก ๆ เพื่อสร้างลูกบอลแสงลอยขึ้นประดับท้องฟ้าเสียงดนตรีบรรเลงจากวงดนตรีเวทมนตร์ เสียงแตรที่เปล่งท่วงทำนองแสนไพเราะ กลมกลืนไปกับเสียงไวโอลินที่ขับขานด้วยเวทมนตร์ที่ไม่มีผู้ใดสัมผัส ดอกไม้ไฟหลากสีพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ประกายแสงของมันทอดเงาให้เมืองแห่งนี้ดูราวกับดินแดนในเทพนิยายบนอาคารที่ลอยอยู่เหนือพื้นดิน แม่มดบางคนใช้ไม้กายสิทธิ์บังคับอาหารและเครื่องดื่มให้ลอยมาส่งถึงมือ พ่อมดบางคนใช้พลังสร้างภาพลวงตาเป็นสัตว์เวทมนตร์ตัวเล็ก ๆ ลอยล่องไปในอากาศ เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากเด็ก ๆ ที่วิ่งเล่นอยู่อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของน้ำ

แสงสีทองสว่างจ้าราวกับจะแผดเผาทุกสิ่งในมิติ เศษละอองแสงลอยวนเหมือนเกล็ดหิมะที่ไม่มีจุดสิ้นสุดอลิซ และ อากริมัส ถูกดูดเข้าไปในห้วงแห่งกาลที่ไม่รู้จัก ดอกไม้สีทองที่คิดว่าสหลายไปแล้วกับปรากฏอยู่ตรงหน้า สายลมแห่งมิติว่างเปล่าเริ่มพัดแรงเหมือนพายุ แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้พวกเขาแยกออกจากกัน"อากริมัส!!!" เสียงกรีดร้องของอลิซดังก้อง เธอพยายามเอื้อมมือคว้าร่างมังกรคู่ใจที่ถูกแรงดึงลากไปในทิศทางตรงข้าม น้ำตาเอ่อคลอในดวงตา แต่ไม่อาจยื้อไว้ได้"ข้าจะตามหาเจ้าให้เจอ!!!" อลิซพยายามตะโกน แต่เสียงของเธอถูกกลืนหายไปในความว่างเปล่าแรงดึงดันสุดท้ายฉุดร่างของเธอให้หมุนคว้างจนหมดสิ้นการควบคุม ทุกอย่างกลายเป็นความมืดเฮือก! อลิซหายใจเฮือกใหญ่เมื่อรู้สึกถึงอากาศที่ไหลเข้าปอดอย่างแรง ร่างกายของเธอหนักอึ้งและแปลกประหลาด แต่สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ เสียงที่เธอเปล่งออกมานั้นกลับไม่ใช่เสียงของเธอ“อุแว๊ๆๆ!"เสียงร้องของทารกที่ดังกังวานพร้อมเวลาที่เธอพูดทำให้เธอชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง แต่การมองเห็นกลับไม่ชัดเจน ภาพที่เห็นตรงหน้าเบลอราวกับอยู่ในหมอก“ไป๋เฟิ่งมี่ ลูกแม่..."เสียงอ่อนโยนของหญิงสาวคนหนึ่งที่คุ้นเคย ด

ผ่านมาแล้ววันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า ไป๋เฟิ่งมี่ตัวน้อยบัดนี้อายุครบ 3 หนาว นางเติบโตขึ้นเป็นเด็กหญิงที่งดงามจนใครต่อใครในจวนต่างหลงรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้นเฟิ่งมี่มีเส้นผมสีดำเงางามที่ถูกจัดแต่งเป็นมวยผมจุกสองข้าง ดูราวกับตุ๊กตาน้อย ผิวของนางขาวเนียนราวหิมะที่ปกคลุมภูเขาในฤดูหนาว แก้มทั้งสองข้างอมชมพูเหมือนกลีบดอกเหมยที่เพิ่งผลิบาน ดวงตากลมโตของนางเปล่งประกายราวกับลูกกวางน้อยที่มองโลกด้วยความใสซื่อและอยากรู้อยากเห็นวันนี้เฟิ่งมี่สวมชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนประดับลวดลายดอกไม้เล็ก ๆ ดูเรียบง่ายแต่งดงามเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยในนิทาน ชุดคลุมผืนบางที่ปักลวดลายดอกเหมยสีขาวเพิ่มความอ่อนหวานให้กับรูปลักษณ์ของนางยิ่งขึ้น รองเท้าปักลายสีเดียวกันพอดีกับเท้าเล็ก ๆ ยิ่งขับความน่ารักให้กับร่างน้อยเฟิ่งมี่กำลังนั่งอยู่กลางลานสวน เด็กน้อยหัวเราะคิกคักเสียงใส ขณะพยายามไล่จับผีเสื้อสีเหลืองที่บินวนไปมา ดวงตากลมโตของนางเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ทุกก้าวย่างของนางเต็มไปด้วยพลังและความสดใสที่ทำให้ใครที่มองต้องยิ้มตาม"มี่มี่! อย่าวิ่งเร็วไป!"เสียงเจี้ยนหานในวัย 8 หนาว ตะโกนเรียกน้องสาว ขณะที่เฟิ่งมี่หันมายิ้มหว

อาเหมยยืนรออยู่หน้าห้องของเฟิ่งมี่ด้วยสีหน้ากังวล เวลาผ่านไปนานกว่า 1 เค่อ (30 นาที) แต่ไม่มีเสียงใด ๆ ดังออกมาจากในห้อง ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของนาง จึงตัดสินใจเคาะประตูเบา ๆ“คุณหนู...บ่าวขออนุญาตเข้าไปนะเจ้าคะ”เสียงเล็กตอบกลับมาจากด้านใน“เข้ามาเลยเจ้าค่ะ พี่อาเหมย”อาเหมยยกยิ้ม รู้สึกอบอุ่นในใจ นางพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง“มีคุณหนูตระกูลใดบ้างที่พูดกับบ่าวอย่างสุภาพเช่นนี้”เมื่อเข้ามาในห้อง อาเหมยเห็นร่างเล็กของเฟิ่งมี่กำลังก้าวขึ้นจากอ่างน้ำไม้ใบเล็กที่ไป๋หยางจวิ้นสั่งทำพิเศษให้บุตรสาวนางรีบเข้าไปอุ้มเฟิ่งมี่ขึ้นมาอย่างทะนุถนอม พร้อมใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวเด็กน้อยเฟิ่งมี่ส่งยิ้มน่ารักให้อาเหมย“พี่อาเหมย ข้าอยากปล่อยผมไปหาท่านพ่อกับท่านแม่ได้ไหมเจ้าคะ? ข้าเจ็บหัว”แววตาออดอ้อนของเฟิ่งมี่ส่งตรงไปยังบ่าวคนสนิท อาเหมยมองคุณหนูตัวน้อยก่อนพยักหน้า “ได้เจ้าค่ะ คุณหนู”นางรีบจัดแจงเช็ดตัว แต่งตัว และหวีผมให้เฟิ่งมี่ตามความต้องการ ก่อนจะอุ้มคุณหนูขึ้นแนบอก พาไปยังห้องอาหารที่ครอบครัวกำลังรออยู่“มาแล้วหรือ แล้วทำไมไม่เดินเอง?” เสียงเข้มของไป๋หยางจวิ้นดังขึ้นทันทีที่เห็นบุตรสาวเฟิ่งมี