All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 101 - Chapter 110

เสียงกลองดังขึ้นพร้อมประกาศเริ่มการประลอง รัชทายาทฉางอี้เซวียนยกมือข้างหนึ่งขึ้นก่อนที่ดาบเวทขนาดใหญ่เปล่งประกายแสงสีเงินระยับจะปรากฏขึ้นในมือ เสียงฮือฮาดังก้องไปทั่วสนาม"นั่นคือดาบเวทขั้น 6 ระดับสูง!”“ นี่มันการประลองกระชับมิตรจริงหรือ?" ผู้ชมพึมพำด้วยความสงสัยและหวาดกลัวอวิ๋นเทียนที่ยืนมองอยู่ด้านหนึ่งกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองคู่ต่อสู้อย่างเยือกเย็น ก่อนจะยกมือขึ้นเรียกดาบเวทของตนเอง ดาบสีดำสนิทที่สลักลวดลายโบราณปรากฏในมือเขา พลังงานรอบดาบสั่นสะเทือน แต่เขาเลือกที่จะใช้เพียงดาบระดับ 6 เท่านั้นอีกฝั่งหนึ่ง จิ่งซูเหยาเรียกแส้เวทระดับ 5 ออกมาใบหน้าแสยะยิ้มร้ายกาจ แสงสีม่วงที่ล้อมรอบสายแส้แผ่ไอพิษร้ายแรง ผู้ชมบางคนถึงกับก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว ซูเหยายิ้มเย็น ขณะที่นางมองตรงไปยังมี่มี่ด้วยดวงตาดุร้าย"ดูเหมือนวันนี้ ข้าจะต้องสอนบทเรียนให้กับคนที่กล้ามาแย่งของๆข้า"ผู้คนรอบสนามรีบหันไปมองท่านหญิงไป๋เฟิ่งมี่ที่ตอนนี้ยังไม่ได้เรียกอาวุธใดออกมา แต่หากมีใครสังเกตสักนิดจะเห็นว่านิ้วเรียวของนางสร้างเวทนับสิบวงแหวนแล้วเพียงแต่เจ้าของยังไม่สั่งให้วงแหวนนั้นปรากฏเท

"หากคนที่ไม่รู้คงคิดว่านางมากับมัน!"อวิ๋นเทียนที่ยืนมองอยู่เอ่ยเสียงเรียบ "ตระกูลเกานี่ช่างน่าสนใจ" เหล่าองค์รักษ์ที่ยืนอยู่รอบตัวถึงกับขนลุกซู่ เพราะเสียงขององค์ชายช่างแฝงความไม่พอใจที่ยากจะอธิบายเมื่อการแข่งขันดำเนินมาถึงโอสถตัวสุดท้าย มี่มี่หลอมสำเร็จอีกครั้ง แต่คราวนี้เมื่อเธอส่งยิ้มให้อวิ๋เทียนเหมือนทุกครั้ง กลับไม่ได้รับรอยยิ้มที่อ่อนโยนตอบกลับมา ใบหน้าของอวิ๋นเทียนเรียบนิ่งคล้ายท่านลุงตอนที่กำลังไม่พอใจความโหดเหี้ยมมักจะออกมาทางแววตาเหมือนกันไม่มีผิด... มี่มี่ถึงกับรู้สึกขนลุก"สงสัยคงต้องรีบลงไปหาเขาเสียแล้ว..."ในขณะนั้นเอง เสียงเรียกดังขึ้น "คุณหนูท่านนี้..."มี่มี่หันไปมอง"เจ้าคะ?""ข้าขอรบกวนยืมสมุนไพรเวท 'หญ้าพรายจันทรา' ได้หรือไม่ พอดีข้าหยิบผิด..."เกาจินจงถามด้วยน้ำเสียงสุภาพมี่มี่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนยื่นสมุนไพรส่งให้"ได้เจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ใช้แล้ว"จังหวะนั้นเอง ปลายนิ้วของเกาจินจงสัมผัสโดนมือของมี่มี่โดยไม่ตั้งใจ เขารีบกล่าวขอโทษทันที "ขออภัยคุณหนู"มี่มี่ส่งยิ้มกลับไปอย่างไม่คิดมาก ทว่าอวิ๋นเทียนที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ถึงกับใบหน้าเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัด อง

แสงแรกของรุ่งเช้าทอประกายอบอุ่น มี่มี่เตรียมตัวพร้อมที่จะไป ปล้น เอ้ย! รับรางวัลทองคำจากการแข่งขันหลอมโอสถในวันก่อน นางยืนมองกระจกเพื่อจัดทรงผมอย่างประณีต รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าหวาน ขณะที่จินตนาการถึงหีบสมบัติที่รออยู่เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง อวิ๋นเทียนปรากฏตัวในชุดสีเดียวกัน สายตาคมจ้องมองนางราวกับไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าสตรีตรงหน้า"มี่เอ๋อร์ เจ้าเสร็จหรือยัง? ให้พี่ไปกับเจ้านะ"มี่มี่หันกลับมามองเขาด้วยสายตาที่ทั้งงุนงงและหยอกล้อ "พี่เทียน ท่านต้องไปประลองไม่ใช่หรือเจ้าคะ?"อวิ๋นเทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ "มันไม่สำคัญเท่าการอยู่กับเจ้าหรอก มี่เอ๋อร์"มี่มี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เจ้าอย่ากังวลไปเลย เสด็จพ่อไม่มีทางตำหนิเจ้าแน่นอน หากท่านรู้ว่าพี่ทิ้งเจ้าไปประลอง พี่ต่างหากที่อาจจะโดนเสด็จพ่อตำหนิแทน"คำพูดนั้นทำให้มี่มี่หลุดหัวเราะเบาๆ นางรู้ดีว่าเสด็จลุงไม่เคยยึดติดกับชื่อเสียงในงานประลองที่เกี่ยวข้องกับแคว้นอื่น แต่หากเป็นงานที่จัดในแคว้นฉิน คงไม่ใช่เรื่องที่เขาจะมองข้ามได้ง่ายๆ"ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ยินดีที่มีคนติดตามข้าไปปล้น เอ่อ... ไปรับรางวัลเจ้าค่ะ"ม

หลังจากที่ทั้งสามคนออกไป ความเงียบก็ถูกทำลายลง ทุกคนที่เหลือเริ่มแย่งกันลงชื่อสำหรับรอบสอง เพราะจำนวนรายการที่มี่มี่รับมีเพียง 50 รายการ แต่ผู้เข้าแข่งขันกลับมีถึง 45 คน และทุกคนย่อมต้องการใช่สิทธิ์ครบ5โอสถ ซึ่งหมายความว่า ต้องมีคนถูกปัดไปอยู่รอบที่สามเสียงโต้เถียงเริ่มดังขึ้นภายในห้อง โจวซือฮ่าวหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ "ฮ่าๆๆ พวกท่านต้องขอบคุณข้าที่แนะนำให้ลงรอบนี้ตั้งแต่แรก!"เจ้าสำนัก ดาบปักษา เพื่อนสนิทของโจวซือฮ่าว และเจ้าสำนักอื่นๆ ต่างล้อมเข้ามาขอบคุณเขา เพราะการตัดสินใจลงชื่อรอบแรกทำให้พวกเขาได้โอสถมาในราคาถูกมี่มี่เดินขึ้นมายังชั้นสี่พร้อมอวิ๋นเทียน ภายในห้องรับรองตกแต่งด้วยผนังไม้แกะสลักลวดลายงดงาม บรรยากาศเงียบสงบ โต๊ะกลางถูกจัดวางไว้อย่างเหมาะสม ปรมาจารย์เหอเฉิงเหยาผายมือให้มี่มี่นั่งลงมี่มี่กลืนน้ำลายลงคอหลายอึก นางรู้สึกหิว แต่ไม่กล้าบอกปรมาจารย์ อวิ๋นเทียนที่รู้ทันก็หยิบขนมออกจากแหวนมิติ ก่อนจ่อไปที่ปากบางของนาง มี่มี่ตาโตรีบกัดขนมทันทีเสียงทุ้มของเขาเอ่ยขึ้น"หลังจากเจ้าหลอมโอสถเสร็จ เจ้าจะหิวมาก ให้ข้าออกไปซื้ออะไรมารองท้องให้ก่อนดีหรือไม่?"มี่มี่รีบส่ายหน้าพร้อม

"เขาเสแสร้งหน่ะ"อวิ๋นเทียนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ไม่ได้โกรธกับคำพูดนั้น เขากลับนั่งอมยิ้มราวกับสนุกกับการสนทนาซูเหยามองอวิ๋นเทียนด้วยความงุนงง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ "ทำไมท่านไม่โกรธที่นางว่าท่าน?"มี่มี่มองซูเหยาด้วยแววตาที่อบอุ่น ก่อนถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังดี "เพราะข้าคือตนที่เขารัก แล้วเจ้าพอนึกได้ไหมว่า ใครที่ต่อให้เจ้าว่า ก็ไม่ว่าเจ้า ต่อให้เจ้าด่าหรือเกรี้ยวกาจ เขาก็ยังอยู่เป็นเพื่อนเจ้าน่ะ?"ซูเหยานิ่งค้างไป ภาพคนๆ หนึ่งปรากฏขึ้นในหัวของเธอ ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยก่อนถามกลับ "เจ้ารู้จักเขาหรือ?"มี่มี่ทำหน้าเหลอหลา ก่อนตอบ "ไม่ ข้าไม่รู้จักเขา""แล้วเจ้ารู้ได้เช่นไร?"มี่มี่หันไปมองอวิ๋นเทียนอย่างจนมุม ก่อนเขาจะตอบแทนเธอด้วยน้ำเสียงขบขัน "นางมีญาณวิเศษ"มี่มี่พยักหน้ารัวๆ เอาตามที่เขาว่าไปก่อน ตอนนี้นางคิดอะไรไม่ออก เธอเพียงอยากช่วยซูเหยาให้หลุดพ้นจากความสับสนนี้เท่านั้นซูเหยามองมี่มี่ด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว"เจ้า...เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาชอบข้าหรือไม่?"เสียงทุ้มดังขึ้นอย่างนุ่มนวลจากด้านนอก "ให้ข้าตอบคำถามนี้เองได้หรือไม่ขอรับ?"ซูเหยา