All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 81 - Chapter 90

ร่างสูงของเขาสมสัดส่วน ใบหน้าหล่อเหลาราวสลักจากหยกชั้นดี ดวงตาคมกริบแฝงกลิ่นอายพลังลึกล้ำ เกินกว่าที่ผู้คนทั่วไปจะประมาณได้เมื่อขบวนรถม้ามาจอดตรงประตูจวน หลิวเคอและตงจินรีบกระโดดลงมาเตรียมตัวอุ้มคุณหนูของตน แต่ภาพที่ปรากฏทำให้ทั้งสองชะงักเล็กน้อยเพราะ เสี่ยวเฮยอุ้มร่างเล็กของมี่มี่แนบอกก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม ขณะเดียวกันรถม้าของรัชทายาทเสวียหรงที่ตามมาด้านหลังก็มาถึงในเวลาเดียวกันเสวียหรงเปิดม่านรถม้าออกมาได้เพียงชั่วอึดใจก็ต้องนิ่งค้าง เมื่อเห็นบุรุษลึกลับผู้นี้อุ้มมี่มี่เดินผ่านสายตาผู้คนโดยไม่สะทกสะท้าน องค์รักษ์และผู้ติดตามที่รายล้อมกลับไม่มีใครห้าม นั่นย่อมบอกเป็นนัยว่าบุรุษคนนี้คือ คนคุ้นเคย ที่มิอาจแตะต้องดวงตาของเสวียหรงหรี่มองอย่างใคร่ครวญ เขาเป็นใคร… ถึงกล้าอุ้มนางต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้?เหล่าองค์รักษ์ของรัชทายาทมองหน้ากันด้วยสีหน้าลำบากใจ เสมือนรอคำสั่งให้จัดการบางอย่าง แต่เมื่อเห็นว่าบุรุษผู้มาพร้อมท่านหญิงไม่มีท่าทีคุกคาม มิหนำซ้ำคนของตระกูลไป๋ ยังเคารพต่อคนผู้นี้อย่างมาก พวกเขาจึงไม่ได้โต้ตอบใดๆเสวียหรงนิ่งชั่วอึดใจ ก่อนกล่าวเสียงเรียบ “กลับวัง”“พะย่ะค่ะ” องค

“เจ้าสาม!!!” เสียงของฮ่องเต้ รัชทายาท และองค์ชายรองอุทานพร้อมกัน อวิ๋นเทียนทำความเคารพทุกคนตามธรรมเนียม ก่อนจะก้าวตรงไปยังเบื้องพระพักตร์เฉินตี้ ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงโล่งใจ“ดี ดี เจ้ามาเสียที หากเจ้ามาช้ากว่านี้ ข้าคงต้องพามี่เอ๋อร์ไปซ่อนแล้ว”อวิ๋นเทียนขมวดคิ้วอย่างข้องใจ เฉินตี้เห็นดังนั้นจึงบอกว่า“มีแขกคนสำคัญกำลังจะมาเยือนแคว้นเราอย่างไม่แสดงตัว นั่นคือรัชทายาทแคว้นฉาง ได้ข่าวว่าเขาหลงใหลสตรีนางหนึ่งอย่างยิ่ง ถึงขั้นระดมตามหาทั่วแผ่นดิน”อวิ๋นเทียนเลิกคิ้วขึ้นถามด้วยเสียงสุภาพ “แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ?” ฮ่องเต้เหลือบมองรัชทายาทหวางเสวี่ยหรง และองค์ชายรองหวางจื้อหาวเป็นเชิงให้ใครสักคนอธิบาย จื้อหาวจึงเป็นฝ่ายกล่าวต่อ“พวกเรากลัวว่าสตรีที่เขาตามหา อาจเป็นมี่เอ๋อร์ของเรา หากเป็นเช่นนั้นคงเกิดเรื่องยุ่งยากไม่น้อย”อวิ๋นเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อเขานึกถึงสตรีที่ตนรักถูกหมายปองโดยผู้อื่น หัวใจก็พลันร้อนระอุ แต่ยังคงรักษากิริยาสงบเยือกเย็นรัชทายาทเสวี่ยหรงเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เจ้าเองยังไม่เคยเห็นรัชทายาทแคว้นฉางใช่ไหม? เขาเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวเลย

มี่มี่มองชุดที่อวิ๋นเทียนส่งมาให้อย่างพินิจพิเคราะห์ ชุดสีขาวปักดิ้นทองลายนกยูงสยายขน งดงามจนทำให้นางยกยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวความประณีตของลวดลายแต่ละเส้นด้าย ดูราวกับถูกถักทอด้วยความใส่ใจ ลายนกยูงที่แผ่กระจายขน แสดงถึงความสง่างามและความสูงส่งในวัฒนธรรม เป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่งและเกียรติยศที่ผู้สวมใส่ควรคู่ ความหมายเหล่านี้ทำให้ชุดนี้ไม่ได้เป็นเพียงอาภรณ์ แต่ยังเป็นการย้ำเตือนถึงความสำคัญของมี่มี่ในฐานะท่านหญิงอีกด้วยเครื่องประดับวันนี้ มีกำไลหยกขาวสองข้าง และปิ่นหยกขาวสำหรับเกล้าผมที่สลักลวดลายวิจิตร อาเหมยรีบช่วยแต่งตัวให้นางอย่างตั้งใจ มี่มี่แต่งหน้าอ่อนๆ ซึ่งเน้นเพียงพวงแก้มระเรื่อและริมฝีปากที่เติมด้วยสีชมพูอ่อน ขับให้ใบหน้าของนางดูโดดเด่นยิ่งขึ้นราวเทพเซียนมี่มี่ก็เดินออกมาที่หน้าจวนด้วยท่วงท่าอันสง่างาม ทุกคนรอนางอยู่พร้อมหน้า รถม้าสองคันที่งดงามประดับด้วยลวดลายของตระกูลไป๋จอดรออยู่ที่ประตูใหญ่ เสียงฝีเท้าดังจากทางด้านหลังก็ดึงความสนใจ เจี้ยนหานหันตัวกลับไปมอง และสิ่งที่เขาเห็นก็ทำให้เขาถึงกับนิ่งงัน แสงไฟที่สะท้อนจากโคมประดับหน้าจวนตกกระทบบนชุดสีขาวของมี่มี่ยิ่งทำให้นาง

“ปกป้องฝ่าบาท! ปกป้องฮองเฮา!”เหล่าองครักษ์ชักอาวุธพุ่งเข้าไปล้อมเฉินตี้และฮองเฮาอย่างรวดเร็ว ขณะที่ผู้คนในงานต่างอยู่ในสภาวะตื่นตระหนกและงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น “ฝ่าบาท ทรงประสงค์จะยกเลิกการจัดงานหรือไม่พะย่ะค่ะ?”เสียงทหารองครักษ์เอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่แฝงความตึงเครียด ขณะที่สายตาของผู้คนในงานต่างจับจ้องมายังเฉินตี้ รอคำตอบด้วยความคาดหวังและกังวลใจเฉินตี้ยังคงรักษารอยยิ้มอันสง่างามบนพระพักตร์ แม้สายพระเนตรจะเปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็น แต่ภายในลึกซึ้งกลับแฝงด้วยความมุ่งมั่นและโกรธเคืองอย่างระคนกัน พระองค์รับรู้ได้ถึงความท้าทายที่ถูกส่งผ่านการกระทำของมือสังหารเหล่านั้น และพระทัยของเฉินตี้ก็พร้อมจะตอบสนองด้วยอำนาจอันเด็ดขาดพระสุรเสียงที่ตรัสออกมาชัดเจนและแน่วแน่ยิ่ง ทำให้ผู้ที่อยู่ในงานไม่กล้าแม้แต่จะกระซิบกระซาบ“ยกเลิกหรือ? จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร ในเมื่อเป้าหมายของพวกมันคือการทำลายงานนี้ พาตัวพวกนางไปคุมขังในคุกหลวง!” มือสังหารทั้งหกที่อ้าปากค้างอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เป็นเพราะพวกนางไม่สามารถกัดยาพิษที่ซ่อนอยู่ในปากได้! ใครกัน ใครที่สามารถใช้เวทควบคุมได้ พวกนางพลาดแล้ว!ดวงเ

คืนนั้นอวิ๋นเทียนมาตามที่บอกจริงๆ ร่างบางในชุดคลุมบางเบาลืมตาขึ้นมามองผู้ที่ย่องเข้ามาทางหน้าต่าง นางลุกขึ้นนั่งด้วยสายตาสะลึมสะลือ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงงัวเงีย "พี่เทียน ทำไมมาดึกจังเจ้าคะ ข้านึกว่าท่านจะไม่มาแล้ว"อวิ๋นเทียนปิดหน้าต่างอย่างเบามือ ก่อนถอดรองเท้าและขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างๆ คนรัก เขามองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความง่วงงุนของนางด้วยสายตาอ่อนโยน "เจ้านอนก่อนเถอะ พี่มาช้าไปนิดหน่อย"มี่มี่ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง วันนี้นางง่วงมากจนแทบไม่มีแรงจะถามอะไร อวิ๋นเทียนรีบดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา"นอนเถอะ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มี่มี่พยักหน้าก่อนจะหลับไปอย่างง่ายดายอวิ๋นเทียนถอนหายใจอย่างแผ่วเบา ขณะจ้องมองใบหน้าของนางที่สงบเงียบในห้วงนิทรา หวังเพียงว่านางจะไม่ถามเขาในคืนนี้ เพราะเขายังไม่พร้อมที่จะตอบคำถามที่อาจเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง เขาค่อยๆ หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าและความโล่งใจที่ได้อยู่ใกล้นางเมื่อเสียงลมหายใจของเขาเริ่มสม่ำเสมอ ดวงตาเรียวยาวของมี่มี่ก็ลืมขึ้น นางรู้ว่าพี่ชายคนนี้กำลังปิดบังบางสิ่งจากนาง แต่นางเลือกที่จะเชื่อใจและรอวันที่เขาจะพร้อมเล่า นางหล