All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 111 - Chapter 120

ในยามค่ำคืนที่ความเงียบงันปกคลุมทั่วมิติ มี่มี่ที่หลับไปด้วยความเหนื่อยล้าเริ่มเข้าสู่ห้วงความฝัน ภาพในฝันนั้นไม่ใช่สิ่งสวยงาม แต่กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจของนางนางยืนอยู่ในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ท้องฟ้าเหนือหัวมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ซีดจางที่ส่องลงมา มี่มี่เห็น เสี่ยวเฮย ยืนอยู่ไกลออกไป เขาหันหลังให้เธอ ก่อนจะเริ่มก้าวเดินไปในทิศทางที่ไกลออกไปเรื่อยๆ"เสี่ยวเฮย!" มี่มี่ร้องเรียก น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ยินเลยแม้แต่น้อย นางเริ่มวิ่งตามไปด้วยหัวใจที่เต้นรัว ความรู้สึกเจ็บปวดและกลัวที่จะสูญเสียเขากลับมาอีกครั้ง"เสี่ยวเฮย หยุดก่อน! ได้โปรด อย่าไป!" มี่มี่ร้องเรียกด้วยเสียงที่ดังขึ้น แต่ทุกอย่างกลับไร้การตอบสนองเธอวิ่งสุดกำลัง ลมที่พัดผ่านทำให้ผมยาวสยายไปตามแรงลม หัวใจของเธอเต้นแรงจนรู้สึกเจ็บ นางพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าร่างของเขา แต่ระยะห่างกลับเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่เธอพยายามจู่ๆ เท้าของมี่มี่ก็สะดุดกับรากไม้ นางหกล้มลงกับพื้น หัวเข่าและฝ่ามือของนางกระแทกกับดินแข็ง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่มันกลับไม่เท่ากับความเจ็บปวดในหัวใจของเธอ

อวิ๋นเทียนทะยานตัวผ่านความมืดไปยังจุดนัดหมาย เมื่อมาถึง เขาเห็นหลงเฮยนั่งอยู่บนหลังม้า ดวงตาคมของมังกรหนุ่มมองมาที่เขาอย่างสงบ อวิ๋นเทียนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง"นางไม่เป็นอันใด เจ้าสบายใจได้"หลงเฮยพยักหน้ารับคำ ก่อนหันกลับไปควบม้าตามกลุ่มชายชุดดำที่เคลื่อนตัวผ่านความมืดมิดอย่างไร้เสียง อวิ๋นเทียนรู้สึกแปลกใจเมื่อกลุ่มนี้พาเขามาถึงจวนร้างแห่งหนึ่ง แต่เมื่อเข้าไปด้านใน เขาก็พบว่ามันเป็นจุดเชื่อมต่อไปยังอีกสถานที่หนึ่งประตูเวทขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา เมื่อก้าวผ่านไป เขารู้สึกราวกับหลุดเข้าไปยังอีกโลกหนึ่ง สถานที่เบื้องหน้าคือค่ายทหารขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่กว้างเท่าภูเขาเต็มลูก อวิ๋นเทียนจ้องมองรอบๆ ด้วยความทึ่ง"ประตูเวทงั้นหรือ?""ใช่"หลงเฮยตอบพร้อมมองไปรอบๆ"ที่นี่คือพลังของนางที่สร้างไว้"สายตาของอวิ๋นเทียนจับจ้องไปที่ร่างของเสด็จพ่อที่ยืนอยู่กลางค่าย เขาและหลงเฮยเดินเข้าไปคาราวะเฉินตี้ฮ่องเต้ด้วยความเคารพ"เจ้าคือหลงเฮยหรือ?" เสียงของเฉินตี้ดังก้อง"พะย่ะค่ะ"หลงเฮยตอบ"คือมังกรที่เราเคยเห็นเมื่อสิบปีที่แล้วใช่หรือไม่?""พะย่ะค่ะ"หลงเฮยตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง

มี่มี่สลบไปถึงสี่วันเต็ม ร่างกายที่อ่อนล้าของเธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงใหญ่ในห้องที่อบอุ่น แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา เมื่อขนตาของเธอเริ่มขยับขึ้น สายตาของเธอจับจ้องไปยังเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคยเธอรู้สึกถึงไออุ่นที่คุ้นเคยรอบตัว หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ก่อนเธอจะเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่กำลังกอดเธออยู่ ร่างสูงที่นอนข้างเธอ ดวงตาสีอำพันที่เธอคุ้นเคยจ้องมองเธอด้วยความอ่อนโยนน้ำตาของมี่มี่ไหลลงมาอีกครั้ง เธอพึมพำเสียงแผ่ว "เหตุใดจึงไม่บอกข้า..."หลงเฮยในร่างของอวิ๋นเทียนยิ้มบาง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "หากบอกเจ้า เจ้าก็ย่อมไม่ให้ข้าทำ"มี่มี่น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"ท่านละทิ้งทุกอย่างมาเป็นมนุษย์ มันคุ้มแล้วหรือ?"หลงเฮยยิ้มเล็กน้อย ความอบอุ่นในดวงตาของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น "การได้รักเจ้า แม้จะช่วงเวลาสั้นๆ ย่อมคุ้มค่า"มี่มี่ซบหน้าลงบนอกแกร่งของเขา น้ำตายังคงไหลไม่หยุด "ต่อจากนี้ ท่านจะอายุไม่ยืนยาวนาน เป็นมนุษย์ไม่สามารถบินได้ดั่งที่ท่านเคยทำ พ่นไฟก็ไม่ได้ด้วย...ผู้คนไม่เกรงกลัว..และ"มี่มี่พูดไปร้องไห้ไปหลงเฮยลูบหัวของนางเบาๆ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นค

'…ทำไมรู้สึกว่าบุรุษตรงหน้า…น่ากิน…'ทันทีที่รู้ตัวว่าคิดเช่นนั้น มี่มี่ก็สะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน จนน้ำกระเซ็นลงมาตามเรือนผม เผลอไหลผ่านใบหน้าขาวสะอาดลงมาตามลำคอระหง อวิ๋นเทียนมองตามหยดน้ำเล็กๆ นั้นจนกระทั่งมันหายเข้าไปในสาบเสื้อของนาง ใจของเขาราวกับเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะรวบรวมสติหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาคลี่ออก และใช้มันเช็ดหยดน้ำให้เธออย่างนุ่มนวล“อยากได้อะไรอีกหรือไม่?” เสียงของอวิ๋นเทียนติดแหบเล็กน้อย ดวงตาสบกับดวงตากลมโตของมี่มี่ในระยะใกล้ ห้องเงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของทั้งคู่ที่ประสานกันอย่างไม่จงใจ มี่มี่หายใจขัดเล็กน้อยอวิ๋นเทียนเอื้อมมือมาปลดปิ่นปักผมและเครื่องประดับบนศีรษะของมี่มี่ออกทีละชิ้น กลีบผมสีดำขลับถูกปลดลงจากมวยผม ร่วงสยายลื่นลงมาตามลาดไหล่ราวกับสายน้ำตกที่ไหลเอื่อย เขารวบเส้นผมในมือเบาๆ ก่อนเคลื่อนลงมาปลดเครื่องประดับตามร่างอย่างไม่รีบร้อน ท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยอำนาจคละเคล้ากับความอ่อนโยนที่สั่นคลอนหัวใจของมี่มี่“เรียกพี่อาเหมยเข้ามาก็ได้เจ้าคะ” มี่มี่เอ่ยด้วยเสียงตะกุกตะกักอวิ๋นเทียนส่ายหน้า“นี่คือห้องหอ

แสงอาทิตย์ยามสายส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาเป็นลำบางๆ ตกกระทบร่างบางของมี่มี่ที่นอนหลับใหล นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีดำกระพริบสองสามครั้งก่อนจะปรับสายตาได้ ทันทีที่เห็นสิ่งตรงหน้าก็ต้องนิ่งงัน หน้าอกแกร่งของอวิ๋นเทียนอยู่ห่างจากปลายจมูกนางเพียงคืบเท่านั้น“อ๊ะ…” เสียงอุทานเบาๆ หลุดจากริมฝีปากของมี่มี่ เมื่อขยับตัวความรู้สึกปวดระบมแล่นปราดไปทั่วทั้งเนื้อตัว โดยเฉพาะตรงส่วนอ่อนไหวที่ถูก ครอบครองจนร้าวรานไปหมด ราวกับว่าบุรุษข้างกายได้กลืนกินนางจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกนางสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติ แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง สามีแต่ต้องตกใจเมื่อเขาเองก็กำลังมองลงมาอยู่ก่อนแล้ว แววตาคู่คมทอประกายเจือยิ้ม ยามได้เห็นสีหน้าแตกตื่นและเก้อเขินของคนตัวเล็กในอ้อมแขน“พี่จะพาเจ้าไปอาบน้ำ”อวิ๋นเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แม้จะสั้นกระชับ แต่ก็อ่อนโยนชนิดที่ทำให้หัวใจของมี่มี่เต้นระส่ำ วาจานั้นแทบไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธไม่ทันให้มี่มี่ได้ตอบ มือหนาก็ช้อนร่างของนางขึ้นจากที่นอน นางร้องเบาๆ พลางเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อรู้สึกถึงความเปียกชื้นบางอย่างที่ไหลออกจากร่องรัก ความร้อนผ่าวแล่น