All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 121 - Chapter 130

มี่มี่เบิกตากว้างทันทีเมื่อนึกออกว่า เขาไม่ใช่มีเพียงหนึ่ง แต่มีถึงสาม!“อือ… เหตุใดพวกท่านถึงไม่รวมเป็นหนึ่งกันในยามปกติ ทำไมถึงมารวมกันตอนเรื่องเช่นนี้…”มี่มี่ใบหน้าตื่นตะหนกไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี“ข้าตายแน่..”อวิ๋นเทียนหัวเราะลั่น ราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องชวนหัว“ไม่มีใครตายเพราะ ร่วมรัก กับสามีไม่กี่ครั้งหรอกนะ…”มี่มี่มองค้อน ไม่กี่ครั้งที่เขาพูดเล่นเอานางแทบสลบ“ หรือเจ้าเห็นว่าหกครั้งเมื่อคืนยังน้อยไป?”มี่มี่หน้าแดงจัด เงยหน้ามองเขาทั้งโกรธทั้งเขิน นางกัดริมฝีปากจนขึ้นสี ก่อนจะทุบแผ่นอกหนาเบาๆ อย่างขวยเขิน“ไม่ใช่ว่าน้อย… แต่… มันมากไป”อวิ๋นเทียนยิ้มมุมปาก แววตาสะท้อนความเอ็นดูอย่างหยอกเย้า“มี่เอ๋อร์ เจ้าต้องเข้าใจก่อนว่า พี่หลอมรวมกันเป็นหนึ่ง แต่ความสามารถจิตวิณญาณพลังเวทต่างคนยังต่างใช้พลังของตนได้ ดังนั้น เรื่องนี้จึงไม่สามารถรวมกันได้ พี่จะพยายามถนอมเจ้าดีหรือไม่?” มี่มี่ไม่ได้ตอบ แต่ปล่อยให้คนตัวโตขยับเข้าออกในร่างกายของนางต่อไป นางก็ไม่แน่ใจนักว่าการถูกสามี ดูแล อย่างถึงพริกถึงขิงเช่นนี้ จะเป็นพรหรือคำสาปกันแน่ หลังค่ำคืนอันยาวนานภายในห้องหอ มี่มี่ลืมตาตื่นขึ้

เสียงเรียกจากด้านนอกดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มละสายตาจากป้ายหยก“นายท่าน นายหญิงเตรียมจะกลับแล้วขอรับ บัดนี้กำลังบอกลาคุณหนูซูเหยาอยู่ข้างตลาดเจ้าค่ะ”“กลับให้ถึงก่อนนาง”“ขอรับ!”ขณะเดียวกัน มี่มี่เอง กำลังบอกลาเหยาเหยาก่อนแยกย้าย รถม้าเคลื่อนตัวต่อได้ไม่ไกล นางกลับให้ชะลอหยุดอีกครั้งที่หน้าร้านขนมเจ้าหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านที่นางเองปกติไม่ค่อยชอบ เนื่องจากรสชาติหวานจัดเกินไป แต่เป็นที่ชื่นชอบของคนส่วนมากองครักษ์ที่ประจำหน้ารถม้าอดถามไม่ได้ เขาก้มหน้าลงพูดแผ่วเบา“นายหญิงจะซื้อขนมร้านนี้ด้วยหรือขอรับ?”มี่มี่ส่งยิ้มจางๆ ก่อนตอบ“ใช่ ช่วยไปซื้อมาให้ข้าทั้งหมด ”องครักษ์ทำตามคำสั่งโดยไม่ซักไซ้อีก เขาเร่งเข้าไปซื้อตามที่นายหญิงบอก ด้วยหวังถ่วงเวลาตามแผนที่วางไว้โดยไม่เป็นที่ผิดสังเกต พอได้ขนมสมใจ รถม้าตระกูลซูก็เคลื่อนตัวกลับสู่จวนทันทีเมื่อกลับถึงจวน มี่มี่ถือห่อขนมที่ตั้งใจไว้สำหรับสามี เดินตรงไปยังห้องทำงานของเขา ฉินฟง คนสนิทของอวิ๋นเทียนเฝ้าอยู่หน้าประตู พอเห็นนายหญิงมาถึงก็รีบเปิดประตูให้อย่างนอบน้อม“เชิญขอรับ นายหญิง”มี่มี่พยักหน้าพลางส่งยิ้ม ก่อนก้าวเข้าไปด้านในห้องหนังสือกว้างซึ่งมีโต

ด้านเหอเฉิงเหยา หลังจากมี่มี่ขอตัวกลับไป เขาก็นั่งอยู่ในเรือนรับรอง อ่านตำราโบราณมากมายที่มี่มี่ส่งมาให้ เขารู้ดีว่าตำราเหล่านี้ล้วนหายากยิ่งในใต้หล้า แต่หัวใจของเขากลับมิอาจสงบได้ หน้าของเขาอาบไปด้วยแววครุ่นคิด เพราะในหัวยังมีแต่ภาพโฉมสะคราญผู้มิได้เปลี่ยนไปตามกาลเวลานั่น…นางอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือแท้ๆ แต่ดูมือเหี่ยวย่นและร่างกายชราภาพของตนสิ จะเอาอะไรไปทัดเทียมนางได้อีกแล้ว แม้จะมีคำถามคาใจมากมาย แต่ในวินาทีนี้ เขาก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรในที่สุด เหอเฉิงเหยาจึงถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนพยายามข่มความรู้สึกวุ่นวายในอก หันมาตั้งสมาธิกับตำราตรงหน้าทางอีกด้านของจวนเมื่อประตูห้องถูกปิดลง หงเฟิ่งเดินตรงไปยังเตียงไม้แกะสลักที่ตั้งอยู่กลางห้องอย่างเงียบงัน นางนั่งลงอย่างแผ่วเบา ดวงหน้านิ่งสงบหากแต่ในใจกลับราวมีกระแสคลื่นอารมณ์โหมซัดไม่ขาดสายทันทีที่ได้อยู่คนเดียว ความคิดและความทรงจำทั้งหลายก็ถาโถมเข้าหัวใจราวสายน้ำหลาก ภาพเขาที่นางเฝ้าติดตามห่างๆ มาเนิ่นนานหลายสิบปี ค่อยๆ หวนกลับมา ชายผู้เป็นดั่งดวงจันทร์ที่นางมองเห็นแต่ไม่อาจเอื้อม เขาคือคนที่นางคอยปกป้องมาจนถึงวันที่เขาอายุคร

“ มนุษย์ผู้นี้เป็นสามีของเจ้า?!”หงเฟิ่งเหลือบมองอดีตคนรัก “ใช่… เขาเคยช่วยข้าไว้ และข้าเคยให้พลังมังกรแก่เขา”หวงจื่อพยักหน้าเข้าใจ ใจเริ่มคลายสงสัยว่าเหตุใดปรมาจารย์เหอถึงมีอายุและพลังเวทมากกว่าคนอื่นหลายเท่าอวิ๋นเทียนเอ่ยเสียงเยียบเย็นประหนึ่งควบคุมอารมณ์เต็มกำลัง“แล้วเจ้าจะให้ปรมาจารย์ทำสิ่งใด?”“เอาดอกไม้ปีศาจในตัวมี่มี่ไปใส่ในตัวเขาแทน”สิ้นคำของหงเฟิ่ง ห้องทั้งห้องเงียบกริบ หลายคนมีสีหน้าหวั่นเกรง“เจ้าเป็นบ้าหรือหงเฟิ่ง! ถ้าเขารับพลังไม่ไหว เขาอาจตาย!”ปรมาจารย์เหอเฉิงเหยามิได้ลังเล กลับผงกศีรษะอย่างแน่วแน่“ข้าจะทำ!”เรียกสายตาทุกคู่ให้หันมาหาเขา“แม้ข้าตาย ก็ไม่เสียใจ”หงเฟิ่งเม้มปากแน่น กล้ำกลืนความเจ็บปวดในใจ สบตาชายชราผู้นี้แล้วเอ่ย“ข้าจะเปลี่ยนท่านให้เป็นกึ่งมนุษย์กึ่งมังกร… ท่านจะไม่มีร่างมังกร แต่ท่านจะใช้พลังมังกรได้… และมีอายุยืนยาวอย่างเผ่ามังกรเหมือนพวกเรา”เหอเฉิงเหยายิ้มราวปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมด“ขอเพียงเป็นสิ่งที่เจ้าต้องการ.. ข้าก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเจ้า” อวิ๋นเทียนผละมือออกจากร่างของมี่มี่อย่างแผ่วเบา ก่อนจะลุกยืนเต็มความสูงและโค้งคำนับปร

มี่มี่ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างแช่มช้า นางรับรู้ถึงกระแสพลังอันเต็มเปี่ยมที่ไหลเวียนภายในร่าง และสิ่งแรกที่นางกระทำคือยกมือสัมผัสหน้าท้องของตนเอง เลือดเนื้อของชีวิตน้อยยังอยู่หรือไม่ทันใดนั้นเอง อวิ๋นเทียน ที่เฝ้าดูอาการอยู่ไม่ไกลก็โผเข้ามากอดร่างเล็กไว้แนบอกอย่างสุดหวงแหน“มี่มี่!”นางโอบกอดเขากลับแน่นขึ้น ดวงตาเป็นประกายด้วยหยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งและดีใจ“ขอบคุณท่านพี่ ข้ารู้…ข้าได้ยินทุกอย่าง แต่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลืมตา”นางค่อยๆ ผละออกจากอ้อมแขนแกร่งเมื่อรวบรวมสติได้เต็มที่ แล้วหันไปมองเหอเฉิงเหยา พอเห็นภาพปรมาจารย์เหอที่เปลี่ยนไปจนกลายเป็นบุรุษหนุ่มรูปงามอย่างไม่น่าเชื่อ นางเบิกตากว้างด้วยความตะลึง“โอ้ว… สวรรค์! ท่านปู่… ท่านหล่อมาก!”ถ้อยคำที่หลุดจากปากนางอย่างลืมตัวนั้นเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากผู้อยู่รอบข้าง แต่ยังไม่ทันที่นางจะพูดต่อ มือใหญ่อุ่นของอวิ๋นเทียนก็เอื้อมมาปิดดวงตาเจ้าตัวแสนซนแทบจะทันที“ทำไมต้องปิดตาข้าล่ะ” มี่มี่จับมือเขาออกจากใบหน้า พลางลุกขึ้นยืนรวบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนหันไปคารวะทุกคนโดยรอบ“มี่ขอขอบคุณทุกท่านที่ช่วยเหลือข้าในครั้งนี้… ข้าจะต้องตอบแทนพวกท