All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 131 - Chapter 140

“อ๊ะ! ท่านพี่..ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ”น้ำเสียงตื่นตระหนกกับดวงตากลมโตของมี่มี่ทำให้อวิ๋นเทียนอมยิ้ม“พี่แค่อยากอุ้มเจ้าเข้าเรือน วันนี้เจ้าเดินมากแล้วเท้าบวมไปหมดมิใช่หรือ?”มี่มี่ กะพริบตาปริบๆ คล้ายเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้ตนเองเดินไปมาบ่อยจริงๆ“นั่นน่ะสิเจ้าคะ… ข้าท้องแค่สามเดือน แต่ก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วตัวแล้ว”อวิ๋นเทียนหัวเราะเบาๆ ก่อนก้าวเท้าเดินเข้าในเรือนอย่างช้าๆ“พี่นวดให้ไหม?”“ไม่เอา” มี่มี่ส่ายหน้ายกใหญ่จนเส้นผมบางส่วนร่วงลงมาปรกไหล่“หากให้ท่านพี่นวด… เดี๋ยวจะไม่ใช่แค่นวดอีก!”ถ้อยคำขัดขืนดูไร้พลัง เพราะแก้มเจ้าตัวขึ้นสีเล็กน้อย เหตุเพราะรู้ทันว่าสามีตนเองมักอ้าง นวด แล้วเลยเถิดไปมากกว่าการนวดทุกที“ฮ่าๆๆ”เสียงหัวเราะอันสบายอารมณ์ดังจากลำคอของอวิ๋นเทียน เขาโน้มใบหน้าเข้าใกล้ในระยะที่นางได้ยินเพียงคนเดียว“ลองดูก่อนไหมล่ะ พี่เพิ่งไปเจอตำรามา เผื่อเจ้าอาจจะติดใจก็ได้”ม่านตาของมี่มี่เบิกกว้าง เธอทั้งขำและเขินในเวลาเดียวกัน หากแต่ความคุ้นเคยในนิสัยของเขา ทำให้เธอได้แต่พองแก้มอย่างไม่จริงจังนัก เสี้ยววินาทีถัดมา นางก็แกล้งตีเบาๆ ที่หน้าอกเขา“พี่เทียน… อย่ามาล่อลวงข้านะ!”....

เช้าวันรุ่งขึ้น เด็กน้อยทั้งสามพลันลืมตาเป็นครั้งแรกในชีวิต มี่มี่ที่กำลังนั่งพิงหมอนอิงบนเตียงเมื่อเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกประหลาดใจและยินดีจนพูดไม่ออก นางมองดูดวงตาของลูกชายคนโตที่มีสีอัมพันคล้ายหลงเฮย บุตรชายคนที่สองดวงตาเป็นสีเทาเหมือนซีเวียร์ และบุตรสาวน้อยมีดวงตาดำสนิทเหมือนอวิ๋นเทียน ความจริงตรงหน้านี้ยืนยันแก่ใจนางว่า พวกเขาทั้งสามยังคงอยู่กับนางไม่ไปไหนอวิ๋นเทียนโอบกอดมี่มี่จากด้านข้าง สายตาของเขาที่ทอดมองลูกๆ เต็มไปด้วยความรักและเอ็นดูเกินบรรยาย เขาอุ้มเหรินหาว บุตรชายคนโต ขึ้นส่งให้มี่มี่เพื่อป้อนนม นางปรับชุดงามที่สวมอยู่ให้หลวมออกเล็กน้อย พลางจัดท่าอุ้มเด็กน้อยให้แนบอ้อมอกอวิ๋นเทียนปรับตัวมานั่งช้อนหลังเป็นพนักพิง แผ่นอกของเขาเลยแนบใกล้กับร่างนางจนแทบอบอุ่นไปทั้งห้อง แต่บัดนี้ใจเขากลับจดจ่อกับภาพเบื้องหน้า เหรินหาวใช้ปากเล็กๆ ดูดจุกสีชมพูหวานอย่างตะกละตะกลามราวกับรู้ทันทีว่า ตรงนี้คืออาหารแสนอร่อย มี่มี่ได้แต่กอดร่างเล็กอย่างรักใคร่และตบก้นเบาๆ เพื่อกล่อมเขาให้ใจเย็นลงเสียงจ๊วบจ๊าบดังน่าขัน เด็กน้อยเหมือนรู้สึกปลอดภัยจนดูดได้อย่างเป็นสุขจนกระทั่งอิ่มแล้วจึงผละริมฝีปากเล็

เฮือก!มี่มี่สะดุ้งตื่นพลางหอบหายใจจนตัวโยน ราวกับเพิ่งหลุดออกจากฝันร้ายอันสมจริงเกินทานทน อวิ๋นเทียนที่นอนเคียงข้างอยู่ไม่ห่าง พอได้ยินเสียงนางก็พลิกกายมารวบตัวไว้ หันเข้าหาและโอบรัดภรรยาโดยสัญชาตญาณปกป้อง“มี่เอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไร?”เสียงเขาต่ำลึกแต่ฉายแววกังวล มือหนาเคลื่อนไปประคองหลังนางเบาๆ ขณะที่เพิ่งลืมตาได้ไม่นาน มี่มี่ยังหอบหายใจอยู่ ใบหน้าขาวซีดและดวงตาตื่นตระหนก มือนางสั่นเทา พยายามยกขึ้นสัมผัสใบหน้าของอวิ๋นเทียนเพื่อให้แน่ใจว่าบุรุษตรงหน้ายังมีชีวิตและอยู่ตรงนี้นางสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ผิวแก้มของเขา ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก“ฝัน…” พึมพำออกมาเพียงคำเดียว แต่นั่นก็เพียงพอให้อวิ๋นเทียนเข้าใจว่าอะไรเกิดขึ้น เขาค่อยๆ รั้งร่างบางมากอดแนบอก ในขณะที่ลมหายใจของนางเริ่มเป็นปกติ แต่ตัวนางกลับสั่นไม่ยอมหยุด“ข้าฝัน… ฝันว่าพวกเราทุกคนตายด้วยเงามืด”เสียงของมี่มี่แผ่วสั่นเล็กน้อย บ่งบอกถึงความหวาดหวั่นคงเหลือ“ครั้งนี้ในฝัน มันกลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิมหลายเท่า”ดวงตาที่สบกับอวิ๋นเทียนส่อแววกังวลปนความกลัวลึกๆ ในใจอวิ๋นเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาเคร่งขรึม“พี่จะฝึกให้หนักขึ้น”เขาตอ

หลังจากนั้นไม่นาน แคว้นฉางส่งสารอย่างเป็นทางการขอเข้าพบท่านหญิงไป๋เฟิ่งมี่ ผ่านทางราชสำนักของแคว้นฉิน เนื่องจากเรื่องโอสถและปีศาจนี้เป็นเรื่องใหญ่ ที่เกี่ยวพันความมั่นคงของทั้งแคว้น ไม่อาจดำเนินการแบบลับๆ ได้อีกต่อไป จึงเป็นที่ตกลงกันว่ารัชทายาทแคว้นฉางจะนำขบวนมุ่งหน้าเข้าเขตแดนฉินอย่างเปิดเผยทว่าในการเดินทางครั้งนี้ นอกจากจะมีรัชทายาท อี้เชวียน แล้ว ยังมีสตรีวัยกลางคนคนหนึ่งร่วมขบวนด้วย ใบหน้าของนางเคร่งขรึมเล็กน้อย ดูมีร่องรอยความเหนื่อยล้าในดวงตา หากแต่ยังแฝงรัศมีความสง่างามตามฐานันดร วินาทีที่อี้เชวียนประคองนางขึ้นรถม้าอย่างนุ่มนวลก็สะท้อนความสนิทสนมและห่วงใยอยู่ไม่น้อย“ท่านแม่… ร่างกายท่านไม่แข็งแรง ควรพักผ่อนอยู่ในวังไยต้องออกเดินทางไกลเช่นนี้?”เสียงของอี้เชวียนมีแววกังวลอย่างชัดเจน ร่างสูงของเขายื่นมือช่วยพยุงผู้เป็นมารดาขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างในสตรีวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย โบกมือห้ามไม่ให้ประคองเกินจำเป็น แต่พอเห็นว่าอี้เชวียนจริงใจ ก็พยักหน้ารับ“ข้าต้องไป อี้เชวียน… ถ้าหากแม่ไม่ไปเสียตอนนี้ เสี่ยวหานคงหลบหนีและเร้นกายตลอดชีวิตได้เป็นแน่”วาจาสั้นๆ แต่นัยว่าเต็มไปด้วยควา

สองปีผ่านไปภายใต้ท้องฟ้าที่สงบสุข แคว้นต่างๆ แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะ แคว้นฉิน ซึ่งมีกองกำลังหลายแสนคน พวกเขาไม่เคยใช้พลังเพื่อรุกรานใคร แต่กลับยื่นมือช่วยเหลือแคว้นอื่นในยามวิกฤติ ความเมตตาและความยุติธรรมนี้ทำให้หลายแคว้นต่างแสดงความศรัทธาและขอร่วมเป็นพันธมิตรอย่างต่อเนื่องบนยอดเขาหลังจวนตระกูลซู หงเฟิ่ง และ เหอเฉิงเหยา ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข พวกเขาสร้างจวนเรียบง่ายไว้กลางผืนป่าที่รายล้อมไปด้วยต้นสนสูงชะลูด สองคนนี้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา ราวกับโลกทั้งใบมีเพียงพวกเขาสายลมยามเช้าพัดเบาๆ มี่มี่ นั่งอยู่ในศาลากลางสวน มองดูลูกทั้งสามที่วิ่งเล่นกันอยู่ไม่ไกล เด็กน้อยทั้งสามคนตอนนี้เติบโตเป็นเด็กอายุ สี่หนาว แล้ว ซูเหรินหาวพี่ชายคนโตยืนตรงกลาง ดูแล ซูหย่งหมิง และ ซูเหมยเยวี่ย อย่างเอาใจใส่"อาเยวี่ย เจ้าต้องเดินระวังหน่อยนะ!"เสียงของเหรินหาวดังขึ้นขณะกวาดตามองน้องสาวที่กำลังสะดุดกับชายชุดของตัวเอง น้องชายคนรองหย่งหมิงรีบเข้าประคองน้องสาวมี่มี่มองภาพนั้นแล้วหลุดหัวเราะเบาๆ"เด็กๆ พวกนี้โตขึ้นอย่างรวดเร็วจริงๆ"นางเอ่ยกับตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความรักทันใดนั้น แขนอบอุ่นของ อวิ๋นเทียน สวมก