All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 11 - Chapter 20

"ก็ได้ แต่เจ้าห้ามลืมสัญญาเล่า!"หยางจวิ้นมองภาพลูก ๆ ของตนด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเอ่ยถามเสียงนุ่ม "แล้วตำราสมุนไพรที่พ่อให้เจ้าอ่านเล่า เจ้าจำได้หมดหรือไม่?"เฟิ่งมี่พยักหน้าเล็กน้อยอย่างเขินอาย "เจ้าค่ะ จำได้หมดแล้ว"หยางจวิ้นหัวเราะเสียงทุ้มก่อนลูบศีรษะบุตรสาว "ถ้าเช่นนั้น..."หยางจวิ้นเลิกคิ้วเล็กน้อย คล้ายจะลองทดสอบความสามารถของบุตรสาว เขาเอ่ยชื่อสมุนไพรด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ในใจนั้นกลับแฝงความสนุกและความอยากรู้"เหรินเซิน (โสมคน) เจ้ารู้จักหรือไม่?"เฟิ่งมี่ยิ้มเล็ก ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "เจ้าค่ะ ท่านพ่อ โสมคนเป็นสมุนไพรที่ช่วยบำรุงกำลัง เพิ่มพลังชีวิต และฟื้นฟูพลังปราณ มักใช้เป็นส่วนประกอบในโอสถฟื้นพลังเจ้าค่ะ"หยางจวิ้นพยักหน้าเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ "ถ้าอย่างนั้น...ไป๋เหอ (ดอกบัวขาว) เล่า?”เฟิ่งมี่ตอบทันที ราวกับคำตอบนั้นลอยอยู่ในหัว "ดอกบัวขาวใช้ในการสงบจิตใจ บำรุงหัวใจ และรักษาอาการนอนไม่หลับแต่หากใช้ผิดวิธีก็อาจทำให้รู้สึกง่วงมากเกินไปได้เจ้าค่ะ"เจี้ยนหานที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ อ้าปากค้างด้วยความตกใจ"โอ้โห...มี่มี่เจ้าเก่งมาก!"หยางจวิ้นหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะลองอีกคร

"หลันเอ๋อร์..."เสียงทุ้มแฝงความน้อยใจดังขึ้นจากหน้าประตูห้องโถงอี้หลันหยุดชะงัก แก้มขาวเนียนพลันแดงระเรื่อ นางหลบสายตาพลางขยับมุมปากที่คล้ายจะยิ้มและห้ามตนเองไว้ ทว่าภาพสามีที่ยืนทำหน้าคอตกรู้สึกผิดอยู่ ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายขึ้นมาเมื่อคืน...หยางจวิ้นผู้ซึ่งปกติเป็นคนสุขุม กลับสูญเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง กอดนางแน่นไม่ปล่อย และแทบจะกลืนกินนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปกติเขามักจะมีความสัมพันธ์เพียงครั้งหรือสองครั้งในคืนเดียว แต่เมื่อคืน...เขากลับต้องการนางถึงสี่ครั้ง!นางกลั้นใจเอ่ยอย่างรวดเร็ว "ท่านพี่มารอกินข้าวเถิดเจ้าค่ะ ท่านต้องรีบเข้าวังหลวงแล้ว"ยังไม่ทันจะรอฟังคำตอบ นางก็รีบหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้หยางจวิ้นยืนอยู่ลำพังกลับบุตรสาวเฟิ่งมี่ที่นั่งรออยู่ จ้องหน้าบิดาด้วยความสงสัย "ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?”หยางจวิ้นกระแอมเล็กน้อย พลางนึกถึงคำตอบที่ดูเหมาะสมที่สุด ก่อนจะก้มลงมาหานาง เอ่ยเสียงเบาอย่างเก้อเขิน "พ่อ...เอ่อ...ยาที่เจ้าให้เมื่อวาน พ่อกินเข้าไปแล้ว..."ดวงตากลมโตของเฟิ่งมี่เป็นประกายพลางยิ้มกว้าง "อ้อ ท่านพ่อไม่ต้องกังวล ยาของข้ามีฤทธิ์บำรุงอย่าง

"รีบไปกันเถอะ ข้ารอไม่ไหวแล้ว!"เจี้ยนหานหัวเราะเบา ๆ ก่อนจูงมือน้องสาวเดินมุ่งหน้าไปยังร้านหนังสือ ทิ้งความคึกคักและเสียงหัวเราะของผู้คนในตลาดไว้เบื้องหลังเจี้ยนหานพามี่มี่เดินเข้ามาในร้านขายตำราที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง เมื่อก้าวพ้นประตูไม้บานใหญ่ กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกหอมจาง ๆ ก็ลอยมาแตะจมูก บรรยากาศภายในอบอุ่นเงียบสงบ ผสมกับเสียงพลิกหน้ากระดาษที่ดังเป็นระยะ บ่งบอกถึงผู้คนที่จมอยู่กับการอ่านบริเวณชั้นล่างของร้าน ตำราถูกจัดเรียงไว้ในชั้นไม้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บางมุมมีโคมไฟตั้งอยู่ให้แสงสว่าง สร้างบรรยากาศที่เหมาะแก่การศึกษาเรียนรู้ ตำราที่นี่หลากหลาย ทั้งตำราเรียน ตำราสมุนไพร นิยาย และบันทึกประวัติศาสตร์ชั้นสองของร้านแบ่งพื้นที่เป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเป็นชั้นตำราที่เรียงรายอย่างแน่นหนา ส่วนอีกครึ่งเป็นมุมนั่งอ่านที่จัดไว้อย่างดี บางมุมมีโต๊ะและเก้าอี้พร้อมฉากกั้นให้ความเป็นส่วนตัว เหล่าบัณฑิตและผู้สนใจมักนั่งจดจ่ออยู่ที่นี่เฟิ่งมี่แหงนหน้ามองชั้นตำราสูงตระหง่าน ดวงตากลมโตของนางเปล่งประกาย ตำราเรียงรายอยู่เต็มทุกชั้นจนแทบมองไม่เห็นปลายด้านบน ตัวนางที่สูงเพียงชั้นแรกของชั้นตำร

“เจ้าหายไปไหนมา!”เสียงเข้มของพี่ชายดังขึ้น พร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลเขามาหาน้องสาวก่อนออกไปสำนักศึกษา แต่นางกลับไม่แอยู่ในห้อง แม้แต่อาเหมยก็ไม่รู้ว่าเจ้านายของตนเองไปไหน เขากังวลว่าน้องสาวอาจถูกใครจับตัวไป!เฟิ่งมี่หลบสายตาพี่ชาย ก่อนจะกระซิบเบา ๆ“ข้าขอโทษ ทีหลังข้าจะบอกอาเหมยไว้เจ้าค่ะ”เจี้ยนหานถอนหายใจ ก่อนจะกอดน้องสาวแน่น“ดีแล้ว ทีนี้แต่งตัวเร็วเข้า ทุกคนรอเจ้ากินข้าวอยู่”เฟิ่งมี่พยักหน้า ก่อนจะเร่งให้อาเหมยช่วยแต่งตัวให้อย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นเจี้ยนหานก็อุ้มนางตรงไปยังเรือนใหญ่ ระหว่างทาง เสียงหัวเราะคิกคักของนางดังก้องไปทั่วเมื่อเฟิ่งมี่มาถึงห้องอาหาร ดวงตากลมโตของนางจ้องมองไปที่บิดาและมารดา ใบหน้าของหยางจวิ้นเปี่ยมสุข ขณะที่อี้หลันมีสีหน้าเขินอายเล็กน้อย เฟิ่งมี่หรี่ตามองทั้งสองอย่างสงสัย นางคิดในใจอย่างอดไม่ได้ อีกไม่นานข้าคงมีน้องแน่ ๆ“มานั่งเร็วเข้า" เสียงของอี้หลันเรียกขึ้น“ขอรับท่านแม่/เจ้าค่ะ" เฟิ่งมี่และเจี้ยนหานตอบพร้อมกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะนั่งลงอย่างว่าง่ายดวงตาของเฟิ่งมี่เปล่งประกายเมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะ เป็ดย่างสีสวย หนังมันฉ่ำวาว ส่งกลิ่นหอมอบอวล น

เมื่อรถม้าจอดลงที่จวน เฟิ่งมี่รีบอ้าแขนเล็ก ๆ ไปหาผู้ติดตามตัวสูงใหญ่“พี่อาเหล่ย อุ้มข้าด้วย!"“ขอรับ คุณหนูเล็ก"อาเหล่ยรับคำพลางยิ้ม ก่อนอุ้มร่างน้อยที่กอดถุงขนมแน่นพาเข้าไปในจวน“ไปหาท่านแม่กัน!"เสียงใสของเฟิ่งมี่ดังขึ้นบ่าวหน้าห้องฮูหยินรีบรายงานทันที "ฮูหยิน คุณหนูเล็กมาเจ้าค่ะ"“ให้เข้ามา"อี้หลันวางสมุดบัญชีลงและมองไปยังประตูที่ถูกเปิดออก เฟิ่งมี่ในอ้อมแขนของอาเหล่ยทำให้นางถึงกับส่ายหน้า“มี่เอ๋อร์ เจ้าไม่ควรให้ทุกคนอุ้มเจ้าตลอดเช่นนี้ ตัวเจ้าไม่เล็กแล้วนะ"อาเหล่ยรีบวางตัวคุณหนูลงอย่างนอบน้อม“เจ้าคร้าาาท่านแม่..." เฟิ่งมี่ลากเสียงยาวอย่างออดอ้อน ก่อนพุ่งตัวเข้ากอดมารดาอาเหล่ยและอาเหมยถอยออกจากห้องไปเงียบ ๆ เพื่อให้สองแม่ลูกได้พูดคุยกัน“ท่านแม่ ข้าจะมาบอกท่านก่อน ว่าข้าจะเข้ามิตินะเจ้าค่ะ หากพี่ใหญ่มา ท่านแม่ช่วยบอกพี่ใหญ่ให้ด้วย"อี้หลันมองบุตรสาวอย่างเอ็นดู "เจ้าจะเข้าไปนานหรือ?”“น่าจะนานเจ้าค่ะ ข้าได้สมุนไพรที่ต้องการแล้ว ต้องลองปรุงยาดู"“แล้วในนั้นมีอาหารหรือไม่? อย่างน้อย แม้เจ้าจะยุ่งเพียงใด ก็ต้องทานข้าวด้วย"เฟิ่งมี่พยักหน้า เรื่องกินเป็นเรื่องใหญ่สำหรับนางเช