All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 31 - Chapter 40

เฉินตี้ยิ้มกว้าง มองหลานสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู“กินเยอะ ๆ ล่ะ มี่เอ๋อร์”“เจ้าค่ะ ท่านลุง!” เฟิ่งมี่ตอบรับเสียงใส ขณะที่แก้มตุ่ยจากข้าวคำโตหลังจบมื้ออาหาร อวิ๋นเทียนยังคงไม่ยอมกลับไป เขาตัวติดกับมี่มี่ราวกับเงา ร่างเล็กในชุดงามวิ่งเล่นไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดทำหน้าออดอ้อนใส่พี่ชาย“พี่ชาย มี่มี่จะเดินไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ” นางพูดพร้อมทำท่าอ่อนแรงเกินจริง ดวงตากลมโตเหลือบมองอวิ๋นเทียนด้วยความหวัง“ได้ พี่จะอุ้มเจ้าไปเอง!” อวิ๋นเทียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนอุ้มร่างเล็กขึ้นแนบอก เขามองแก้มยุ้ยๆของนางแล้วในใจกลับคิดที่อยากจะลองกัดดูสักครั้ง!เฉินตี้เดินนำหลานสาวและบุตรชายเข้ามายังเรือนสมุนไพรต้องห้าม สถานที่ที่เต็มไปด้วยสมุนไพรพิษระดับสูงที่แม้แต่นักสมุนไพรผู้ชำนาญยังต้องยอมรับว่าปลูกยากและอันตรายเมื่อก้าวเข้าสู่เรือน เฟิ่งมี่เบิกตากว้าง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น นางหมุนตัวมองสมุนไพรรอบด้าน ในใจกลับเต็มไปด้วยความตกใจ สมุนไพรเหล่านี้...นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี สมุนไพรที่มีเฉพาะในโลกก่อนของนางกลับปรากฏอยู่ที่นี่ด้วย! นางต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักสิ่งเหล่านี้...ไม่ให้มีใครต้องรู้เด็ดขาด“

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างที่ปิดสนิท เฟิ่งมี่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความตื่นเต้น นางรีบเตรียมตัวเพื่อเดินทางเข้าวังหลวงอีกครั้งพร้อมบิดา ชุดสีอ่อนที่ประดับด้วยลายปักละเอียดถูกมารดาจัดเตรียมไว้อย่างดี ดวงตากลมโตเปล่งประกายราวกับกำลังเฝ้ารอสิ่งใหม่ ๆ ที่จะเกิดขึ้นในวันนี้เมื่อรถม้าพานางและหยางจวิ้นมาถึงหน้าประตูวังหลวง การเดินทางของนางกลับง่ายดายราวกับลมพัดผ่าน ข้าราชบริพารที่คุ้นเคยกับใบหน้าของนางเปิดทางให้โดยไม่ต้องตรวจสอบใด ๆแต่สิ่งที่แตกต่างไปในวันนี้คือ กงกงที่มารับนางกลับไม่ได้พานางไปยังที่เดิม แต่กลับพาเดินลึกเข้าไปยังตำหนักใหญ่อันโอ่อ่าที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน“เชิญคุณหนูด้านในขอรับ”กงกงกล่าวพลางโค้งให้นางอย่างสุภาพ“ขอบคุณกงกงเจ้าค่ะ” เฟิ่งมี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงใสพลางยิ้มหวานเมื่อก้าวเข้าไปด้านใน สายตาของเฟิ่งมี่จ้องมองเสามังกรทองที่แกะสลักอย่างงดงามล้อมรอบพื้นที่ นางก้าวเดินอย่างช้า ๆ พร้อมดวงตาที่สำรวจทุกสิ่งด้วยความสนใจเสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากอีกฟากของตำหนัก“มาแล้วหรือ...”เฟิ่งมี่หันไปตามเสียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างของท่านลุงตี้นั่งอยู่บนบัลลังก์สูง

ในค่ำคืนนั้น เฉินตี้เสด็จตำหนักพระสนมลี่เฟยความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วตำหนักหรูหราที่ประดับประดาด้วยทองคำและอัญมณีล้ำค่า ทุกสิ่งถูกจัดวางอย่างพิถีพิถันเพื่อแสดงถึงความสูงศักดิ์ของผู้ครอบครอง ทว่าผู้ที่เดินผ่านประตูเข้าไปกลับมองสิ่งเหล่านั้นด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก เฉินตี้ ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ ก้าวเดินเข้ามาด้วยอากาศที่เย็นเยียบจนทำให้ผู้ติดตามด้านหลังยังรู้สึกสะท้านบนแท่นบรรทมในตำหนัก พระสนมลี่เฟยนั่งอยู่ในอาภรณ์งดงามราวนางพญา ผ้าปักลายบุปผาและมังกรที่สอดรับกับความงามล่มเมืองของนาง แต่ในสายตาของเฉินตี้ ความงามของนางไม่มีความหมายแม้แต่น้อย“ฝ่าบาททรงมาแล้ว นี่เพค่ะ ยาแก้พิษของฝ่าบาท” เสียงหวานดังขึ้น พร้อมขวดแก้วที่ถูกยกขึ้นสูงราวกับเป็นสิ่งมีค่าที่สุดในโลก ลี่เฟยยกยิ้มเย้ยหยัน สายตาของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจเฉินตี้ยืนมองนางนิ่ง ดวงตาคมกริบปราศจากความอ่อนโยน ไม่มีแม้แต่ความโกรธหรือสมเพช แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบที่ยากจะเข้าใจ“ฝ่าบาทไม่อยากร่วมหลับนอนกับหม่อมฉันขนาดนั้นเลยหรือ? แต่ท่านจะทำเช่นไรดี ในเมื่อยาแก้พิษนี้ มีเพียงหม่อมฉันที่หามาได้” เสียงนางเต็มไปด้วยความท้าทาย ตั้งแ

รุ่งเช้า แสงอาทิตย์แรกเริ่มฉายแสง ทว่าบรรยากาศในวังหลวงกลับไม่ได้สดใสเหมือนเช่นทุกวัน กงกงในชุดเต็มยศ เดินออกมาประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ฝ่าบาททรงรับสั่ง วันนี้ยกเลิกการว่าราชการ1วัน!”เสียงนั้นดังไปทั่วบริเวณ ขุนนางและผู้คนในวังต่างพากันแตกตื่น กระซิบกระซาบกันเป็นทอด ๆ“ฝ่าบาทประชวรหนักหรือ?”“หรือว่าเกิดเหตุร้ายอะไรขึ้นในตำหนัก?”แม้จะไม่มีใครกล้าถามกงกงโดยตรง แต่ความวิตกกังวลก็ลอยอบอวลไปทั่ววังแต่ไม่มีใครรู้ความจริงเท่ากงกง ผู้ที่ยืนสงบนิ่ง มือประสานไว้เบื้องหน้า ท่าทางสำรวม ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความปั่นป่วน เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าสีครามไร้เมฆ พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ประชวร? กงกงแค่นหัวเราะในใจ ฝ่าบาทประชวรหรือ? ประชวรอะไร...ฝ่าบาทของเรานั้นแข็งแรงยิ่งกว่ามังกรเสียอีก!สายตาของเขาเหลือบมองไปยังตำหนักฮองเฮาที่เงียบสงบ ทว่าสิ่งที่อยู่ภายในคงไม่เงียบเช่นเดียวกัน ใบหน้าของเขาฉายแววสงสาร“เฮ้อ...ข้าสงสารฮองเฮายิ่งนัก”เมื่อคืน...ไม่มีใครในวังที่ไม่รู้ว่าฮองเฮาไม่ได้หลับไหลแม้แต่วินาทีเดียว“เตรียมหีบทองคำ! เตรียมราชโองการ! เราจะส่งไปยังจวนตระกูลไป๋เดี๋ยวนี้!”กงกงสั่งขันทีคนสนิทด้วยน้ำ

วันเวลาผันผ่านสามเดือนที่ผ่านมานี้ เฟิ่งมี่ใช้ชีวิตอย่างรื่นเริงระหว่างวังหลวงและจวนตระกูลไป๋ นางเป็นดั่งสะพานเชื่อมความอบอุ่นระหว่างสองสถานที่และแล้วข่าวดีก็ถูกประกาศออกไปทั่วทั้งเมืองหลวง ข่าวที่ทำให้ประชาชนต่างยินดีปรีดาฮองเฮาซูเหมยหลันทรงตั้งครรภ์!เพื่อเฉลิมฉลองในวาระมงคลนี้ เฉินตี้ฮ่องเต้ได้ทรงประกาศลดภาษีครึ่งหนึ่งเป็นระยะเวลาหนึ่งปี สร้างความดีใจแก่ประชาชนชั้นล่างอย่างล้นหลาม ทว่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่กลับรวมตัวกันคัดค้านอย่างหนักตลอดเจ็ดวัน โดยหวังจะให้ฝ่าบาททรงเปลี่ยนพระทัย แต่ในที่สุด ความพยายามนั้นก็ไร้ผล เฉินตี้กล่าวอย่างเด็ดขาดในที่ประชุมว่า“ฮ่องเต้ตรัสแล้ว ไม่คืนคำ! และหากยังมีผู้ใดรวมตัวคัดค้านอีก...อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!”คำประกาศนี้ทำให้บรรยากาศในราชสำนักตึงเครียดถึงขีดสุด ไม่มีใครกล้าท้าทายอีกต่อไปเฉินตี้นั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างสง่างาม ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่เอาหัวน้อย ๆ แนบหน้าท้องฮองเฮาของเขา ดวงตากลมโตของนางเป็นประกาย“น้องว่าเช่นไรหรือ?”“น้องแข็งแรงเจ้าค่ะ!”มี่มี่ตอบเสียงใสเฉินตี้หัวเราะลั่น“ฮ่า ๆ ๆ ข้าก็นึกว่าอะไร ลุงเห็นเจ้าคุยกันอยู่