All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 21 - Chapter 30

147 Chapters

บทที่ 21

"เยี่ยม! ทำได้เลย ข้าต้องการไวที่สุด"ตุ่นน้อยตอบรับ ก่อนทำตาโตและถามอย่างน่าสงสาร "ข้าสามารถดื่มน้ำวิเศษที่นายหญิงสร้างได้ไหมขอรับ?”เฟิ่งมี่หัวเราะเบา ๆ "ได้สิ ข้าอนุญาต! และถ้าพวกเจ้าอยากได้แปลงผักเวทด้วย บอกข้ามาเลย"ตุ่นน้อยถูตัวไปมากับอ้อมแขนของเฟิ่งมี่ "อยากได้ขอรับ!"เฟิ่งมี่หัวเราะ นางวาดมือสร้างแปลงผักผลไม้ขนาดใหญ่ในพื้นที่ว่างไกลออกไป"นี่คือแปลงผักผลไม้ และนี่คือเมล็ดผักผลไม้เวท ฝากพวกเจ้าดูแลให้ดีล่ะ อย่ากินหมด เหลือไว้ให้ข้าบ้าง!"ตุ่นน้อยพยักหน้าหงึก ๆ พลางร้อง"ได้ขอรับ!"เฟิ่งมี่ลูบหัวตุ่นน้อยเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูก่อนจะวางมันลง พวกตุ่นน้อยต่างส่งเสียงร้องขานรับด้วยความกระตือรือร้นขณะวิ่งกลับไปยังพื้นที่ที่พวกมันจะดูแลต่อ นางมองไปรอบ ๆ มิติที่เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นเรื่อย ๆ ทุ่งดอกไม้เวทบานสะพรั่ง สายธารน้ำตกใสสะอาดไหลเอื่อย และโรงเรือนเพาะปลูกที่เต็มไปด้วยพลังงานสดใส"น่ามหัศจรรย์จริง ๆ" เฟิ่งมี่พึมพำกับตัวเอง ขณะเดินออกจากพื้นที่ปลูกสมุนไพรเพื่อกลับสู่เรือนหลังใหญ่เมื่อเข้ามาในห้องเก็บหม้อปรุงยาของจวน ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้นางหยุดนิ่ง นานเท่าใดแล้วนะที่ข้าไม่ได้ลงมื
last updateLast Updated : 2026-05-07
Read more

บทที่ 22

เจี้ยนหานเดินวนเวียนรอบห้องของเฟิงมี่ด้วยท่าทางกระวนกระวาย วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่ไม่ได้เจอน้องสาวตัวน้อย เขานั่งไม่ติด เดินไม่เป็นที่ จนกระทั่งใกล้ถึงมื้ออาหารเย็น เขาจึงตัดสินใจมานั่งรอในห้องของนางเองเสียงเปิดประตูดังขึ้นทำเอาเจี้ยนหานสะดุ้ง หยางจวิ้นและอี้หลันเดินเข้ามาพร้อมบ่าวที่ถือถาดอาหารเรียงรายมากมายจนโต๊ะอาหารแทบล้น“เจ้าเจอน้องหรือยัง?” หยางจวิ้นถามลูกชาย พลางเหลือบมองรอบห้องที่ว่างเปล่า“ไม่ขอรับ...อาเหมยบอกเพียงว่า นางกินข้าวหมดไม่เหลือทุกมื้อ แต่อย่างอื่นไม่รู้เลย"เจี้ยนหานถอนหายใจเฮือกใหญ่อี้หลันส่ายหน้าเล็กน้อย"วันนี้เรารอนางที่นี่เถอะ ข้าคิดว่านางจะต้องมาวันนี้แน่นอนเจ้าค่ะ"ภายในมิติเฟิงมี่กำลังยิ้มกว้าง วิ่งดุกดิ๊กไล่ดูแปลงสมุนไพรที่ตุ่นน้อยทั้งหลายดูแลเป็นอย่างดี นางก้มดูสมุนไพรที่เก็บเกี่ยวได้แล้ว ดวงตากลมโตเปล่งประกายราวกับมีเหรียญทองระยิบระยับอยู่ข้างใน "ฮ่า ๆ ๆ พวกเจ้าช่างทำงานได้ยอดเยี่ยมนัก! ข้าจะรวย! รวยล้นฟ้า!"เฟิงมี่หัวเราะคิกคัก พลางกวาดสมุนไพรทั้งหมดเก็บเข้ามิติ"วันนี้ข้าคงต้องกินข้าวให้มาก ๆ พวกเจ้าเหนื่อยแล้วไปพักเถอะ!"นางเอ่ยกับตุ่นน้อย ก
last updateLast Updated : 2026-05-07
Read more

บทที่ 23

“ท่านลุงเป็นใครเจ้าคะ?”น้ำเสียงใสเอ่ยถามอย่างไม่หวาดกลัว แต่เต็มไปด้วยความสงสัย เฟิ่งมี่มองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาจับผิด แม้เขาจะสวมชุดธรรมดา แต่กลิ่นอายของคนผู้นี้กลับไม่ธรรมดาเลยสักนิด ใบหน้าคมคายมีรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่แฝงไปด้วยความอบอุ่น แต่ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่นางยังจับไม่ได้บุรุษตรงหน้ายิ้มบาง หวางเฉินตี้ ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้น มองเด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้าด้วยแววตาแฝงความเอ็นดู ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ“ลุงเป็นสหายกับบิดาเจ้า เรียกลุงว่าลุงตี้ก็ได้”บ่าวไพร่ที่ยืนอยู่นอกห้องได้ยินดังนั้นถึงกับหน้าซีด หัวเข่าทรุดลงกับพื้นทันทีเฟิ่งมี่ยังคงมองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาใสซื่อ ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราว ของบ่าวไพร่ข้างนอกเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะยิ้มกว้าง“ท่านลุงตี้?”นางเอ่ยเรียกพร้อมรอยยิ้มกว้างหวางเฉินตี้ หัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทางสดใสราวกับดวงอาทิตย์ยามเช้าของเด็กน้อย“เจ้าอ่านตำราสมุนไพรออกแล้วหรือ?”น้ำเสียงของเขาเจือแววขบขัน“ไม่เจ้าค่ะ!” มี่มี่ส่ายหน้าระรัวจนผมที่รวบไว้หลุดร่วงลงมาปรกหน้า “ข้าแค่เปิดดูเล่นเท่านั้น”เฉินตี้ยกยิ้ม เขารู้ดีว่านางกำลังโกหก แต่กลับยิ่งชอบใจที่นางฉลาด
last updateLast Updated : 2026-05-07
Read more

บทที่ 24

มี่มี่เก็บหยกเข้ามิติอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับไปสนใจกับตำราที่เหลืออยู่บนโต๊ะ ความมุ่งมั่นในดวงตากลมโตฉายชัด"พรุ่งนี้ข้าจะอ่านสมุนไพรที่หอตำราหลวงให้หมดเลย!"นางบอกกับตัวเองอย่างมุ่งมั่นด้านหน้าจวนตระกูลไป๋หวางเฉินตี้เดินออกมา ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มเมื่อนึกถึงร่างเล็ก ๆ ที่เขาเพิ่งพบก่อนหน้านี้ เด็กน้อยคนนั้นไม่เพียงแต่น่าเอ็นดู หากแต่ฉลาดเฉลียวเกินวัยจนทำให้เขาต้องแปลกใจสายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่านทำให้ชุดคลุมธรรมดาของเขาไหวเบา ๆ แต่รัศมีความสง่างามของผู้ปกครองแผ่นดินยังคงเปล่งประกายอยู่ในทุกการเคลื่อนไหวไม่นาน หยางจวิ้นก็ปรากฏตัว เมื่อเห็นคนที่รออยู่ เขารีบคุกเข่าลงทันที"ถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!"เฉินตี้ส่ายหน้าเบา ๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ"อาจวิ้น อยู่ข้างนอก เรียกเราเหมือนเคยเถอะ"หยางจวิ้นพยักหน้า ก่อนลุกขึ้นอย่างนอบน้อม "ขอรับ นายท่าน"ทั้งสองเดินเข้าสู่ห้องหนังสือหลักของจวน หยางจวิ้นนำเฉินตี้ไปยังเก้าอี้ไม้สลักลายมังกรกลางห้อง เมื่อประตูปิดลง เฉินตี้เดินไปนั่งอย่างสง่างาม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องหนังสือที่เต็มไปด้วยตำราเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ"โอสถอยู่ไหน?"หยาง
last updateLast Updated : 2026-05-07
Read more

บทที่ 25

“ไป! ไปหาท่านพ่อกัน!”ร่างเล็กกลมดุกดิกวิ่งออกจากห้องอย่างรวดเร็ว อาเหมยร้องเรียกตามด้วยความตกใจ“คุณหนู! ระวังด้วยเจ้าค่ะ!”มี่มี่ไม่สนใจเสียงเตือน นางวิ่งจนมาถึงหน้าจวน แล้วเห็นบิดาของนาง กำลังยืนนิ่งอยู่ ราวกับมีบางสิ่งในใจที่หนักอึ้ง“ท่านพ่อ!”เสียงใสของมี่มี่ดังขึ้นพร้อมร่างเล็กที่พุ่งเข้าไปกอดบิดาแน่นหยางจวิ้นก้มหน้ามองบุตรสาว ใบหน้าที่เครียดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน เขาย่อตัวลงอุ้มร่างเล็กขึ้นมากอดไว้แนบอก“มี่เอ๋อร์...”เขาเอ่ยเสียงเบา “เราเข้าไปคุยกันหน่อยดีหรือไม่?”“เจ้าค่ะ!”มี่มี่คล้องแขนเล็ก ๆ ไปรอบคอบิดาแน่น ดวงตากลมโตจ้องมองบิดาอย่างสงสัยแต่ในขณะเดียวกัน หัวใจดวงน้อยของนางก็เต้นระรัว น้ำเสียงของบิดาที่เปล่งออกมา...มันแฝงไปด้วยความหวาดกลัว ความรู้สึกนั้นเหมือนกับสิ่งที่นางเคยสัมผัสในชีวิตก่อน ไม่มีผิดข้าพลาดสิ่งใดไปกันนะ... นางพึมพำในใจ ขณะปล่อยให้บิดาอุ้มเข้าไปในจวนอย่างเงียบงันหยางจวิ้นพาร่างเล็กของมี่มี่เดินมายังศาลากลางสวน ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องผ่านกิ่งไม้ เขาค่อย ๆ วางบุตรสาวลงบนม้านั่งไม้แกะสลักด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะนั่งคุกเข่าลงตรงหน้า
last updateLast Updated : 2026-05-07
Read more

บทที่ 26

เฉินตี้นั่งบนแท่นหิน ใบหน้าสงบนิ่ง ขวดแก้วใสที่บรรจุโอสถเวทสีฟ้าอยู่ในมือของเขา แสงจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนประกายสีฟ้าในของเหลวใส ราวกับหยดน้ำจากสวรรค์เมื่อเขาเปิดจุกขวดและดื่มโอสถลงไป ความหวานเย็นซ่านแล่นผ่านลำคอ แต่ยังไม่ทันที่รสชาติจะจางหาย ความร้อนก็แผ่ซ่านจากจุดศูนย์กลางของร่างกาย พลังเวทที่หลับใหลอยู่เริ่มตื่นขึ้น ราวกับมังกรที่ถูกรบกวน“อึก!” เฉินตี้กำหมัดแน่น เส้นปราณทั่วร่างเหมือนถูกคลื่นพลังขนาดใหญ่ซัดกระแทกความเจ็บปวดรุนแรงถาโถมเข้ามา เส้นปราณทุกเส้นราวกับถูกเผาไหม้ พลังเวทไฟในร่างเหมือนลาวาเดือดที่พยายามทะลักออกมา ขณะที่พลังเวทดินนั้นกลับหนักหน่วง กดดันเส้นปราณจนเหมือนถูกบดขยี้“อา...!” เฉินตี้คำรามต่ำ สองมือกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างกายเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ หยดน้ำใสไหลผ่านคิ้วและแก้ม ลงสู่พื้นหินนาทีที่ผ่านไปเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ ความร้อนที่ไหลเวียนในเส้นเลือดเหมือนกับไฟที่ไม่มีวันมอดดับ เส้นปราณถูกขยายออกทีละน้อย แต่ในขณะเดียวกันมันก็เจ็บปวดเหมือนร่างกายถูกฉีกเป็นชิ้น ๆเฉินตี้ทรุดตัวลงกับพื้น มือทั้งสองยันพื้นหินไว้ ร่างกายสั่นสะท้าน เขาหลับตาแน่น ขณะที่เสียงคำรามต่
last updateLast Updated : 2026-05-07
Read more

บทที่ 27

“ข้ามีป้ายอนุญาติเจ้าค่ะ!”ทุกสายตาหันไปยังร่างเล็ก ๆ ที่กำลังชูป้ายหยกขึ้นด้วยมือเล็ก ๆ ของนาง ดวงตากลมโตเปล่งประกายด้วยความภาคภูมิใจทันใดนั้น เหตุการณ์กลับพลิกผันจนทุกคนตั้งตัวไม่ทัน! หยางจวิ้นที่ยืนอยู่เดิมถึงกับสะดุดเท้าเล็กน้อย ก่อนรีบคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว ทหารรักษาการที่เหลือต่างรีบทำตามอย่างพร้อมเพรียง ราวกับฝึกซ้อมมานับร้อยครั้งเฟิ่งมี่ที่กำลังยืนถือป้ายหยกไว้ในมือเล็ก ๆ อ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า นางมองซ้ายมองขวาด้วยความงุนงง ใครมีใครมาหรือไม่?“นี่...นี่ทุกคนกำลังทำอะไรกันเจ้าคะ?”“ท่านพ่อ...ท่านลุงตี้บอกว่าหากมีป้ายนี้ ข้าจะเข้าไปได้เจ้าค่ะ...”นางพูดด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจนัก ขณะที่ดวงตาเต็มไปด้วยคำถามใหญ่โตยิ่งกว่าแสงจันทร์หยางจวิ้นเงยหน้ามองบุตรสาว พลางคิดในใจ ลูกข้า เจ้าช่างไม่รู้เลยว่าท่านลุงตี้ของเจ้าคือผู้ใด... แต่ยังไม่ทันพูดอะไร เสียงน้อย ๆ ของเฟิ่งมี่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง“งั้นข้าควรคุกเข่าด้วยหรือไม่เจ้าคะ?”“ไม่!”หยางจวิ้นรีบยกมือขึ้นห้ามเสียงดังลั่นจนเฟิ่งมี่สะดุ้งโหยง“มี่เอ๋อร์ อย่านั่งลูก! ยืนถือป้ายไว้สูง ๆ”เขาเอ่ยต่อ น้ำเสียงจริงจังจ
last updateLast Updated : 2026-05-07
Read more

บทที่ 28

“ทำไม... ไม่เจอสมุนไพรที่เจ้าต้องการหรือ?”เสียงทรงอำนาจดังขึ้นจากทางด้านข้าง นางเงยหน้าขึ้นทันที เมื่อเห็นว่าเป็นใคร นางยิ้มกว้างจนตาหยี“เจ้าค่ะท่านลุงตี้ มี่มี่ไม่เจอสมุนไพรขั้นสูงเลย!”อวิ๋นเทียนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พลันตัวเกร็งเมื่อเห็นเสด็จพ่อของตนปรากฏตัว แต่เมื่อเห็นพระหัตถ์ของเฉินตี้ทำสัญญาณห้าม เขาจึงไม่กล้าทำความเคารพ“เจ้าหาสมุนไพรระดับใด บอกลุงมาเถอะ” เฉินตี้ถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“มี่มี่อยากได้สมุนไพรที่ปลูกยากที่สุด และมีราคาแพงที่สุดเจ้าค่ะ!”เฉินตี้พยักหน้าเบา ๆ กงกงที่ยืนอยู่ข้างหลังรู้หน้าที่ รีบนำตำราในเขตต้องห้ามออกมาทันที ตำราปกทองแดงเล่มใหญ่ถูกวางลงตรงหน้าของเฉินตี้“นี่ขอรับ นายท่าน”ตำราเล่มใหญ่นั้นดูจะใหญ่และหนักเกินตัวของเฟิ่งมี่ เฉินตี้จึงอุ้มหลานสาวตัวน้อยมานั่งบนตัก ก่อนที่นางจะรีบเปิดตำราและจดจ่อกับรายการสมุนไพรตรงหน้า“ท่านลุง เมล็ดสมุนไพรพวกนี้ราคาสูงหรือไม่เจ้าคะ? แล้วจะไปหาได้จากที่ใด?”นางเอ่ยถามพลางชี้ไปที่ชื่อสมุนไพรในตำรา“มีราคาตั้งแต่ หลายสิบเหรียญทองจนถึงราคาหลายร้อยเหรียญทอง เพราะมันเป็นเมล็ดพันธุ์หายาก โดยเฉพาะโสมคน เจ้าสนใจอยากลองปลูกหรือ ลุงพ
last updateLast Updated : 2026-05-07
Read more

บทที่ 29

“มี่มี่สอนตัวเองเจ้าค่ะ มี่มี่เก่ง!”นางตอบอย่างภาคภูมิใจหลังจากมื้ออาหาร เฉินตี้กลับไปทรงงานต่อ ปล่อยให้อวิ๋นเทียนดูแลเด็กน้อยต่อหยางจวิ้นยืนรออยู่ด้านหน้าหอตำราหลวง ใบหน้าของเขาดูสงบเรียบง่าย แต่หากมองลึกเข้าไปในดวงตาก็จะพบกับความครุ่นคิด ตอนกลางวันเขาแวะมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่งด้วยความกังวลว่าบุตรสาวจะอ่านตำราจนลืมกินข้าว แต่ภาพที่เขาเห็นคือเหล่านางกำนันของฝ่าบาทต่างพากันยกอาหารเข้าไปในห้องตำราอย่างต่อเนื่อง ราวกับจะเลี้ยงงานเลี้ยงใหญ่“เจ้าตัวน้อยนั่นคงอิ่มจนเดินไม่ไหวแล้วกระมัง”เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังลอดออกมาจากบานประตูหอตำรา แม้เขาจะไม่เห็นเหตุการณ์ด้านใน แต่ก็พอจินตนาการได้ว่าเฟิ่งมี่กำลังเพลิดเพลินกับตำราและอาหารตรงหน้าจนลืมเวลาโดยสิ้นเชิง“บุตรสาวของข้า...ซุกซนเสียจริง”หยางจวิ้นถอนหายใจ พลางนึกถึงคำพูดของอี้หลันที่ย้ำเตือนในตอนเช้า“ระวังอย่าให้ฝ่าบาททรงกริ้วเพราะความซุกซนของนางล่ะ” เขาอดยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงใบหน้าของภรรยาที่เต็มไปด้วยความกังวลเกินกว่าเหตุหยางจวิ้นพึมพำกับตัวเองพลางยิ้มน้อย ๆ ก่อนกลับไปทำงานต่อ แล้วจึงรีบมารับนางอีกครั้งในยามเย็นเมื่อเวลาล่วงเลยไปจนถึงยามเย
last updateLast Updated : 2026-05-07
Read more

บทที่ 30

เกี้ยวหลังเล็กที่เคลื่อนผ่านตำหนักต่าง ๆ ในวังหลวงดึงดูดความสนใจจากนางกำนัลและผู้คนมากมาย ทุกสายตามองมายังเด็กน้อยที่นั่งอยู่ภายใน เฟิ่งมี่เองก็ไม่ได้หวั่นไหว นางยิ้มกว้างให้กับทุกคนที่มองมาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู“พวกเขาคือว่าที่ลูกค้าของข้า!”เฟิ่งมี่พึมพำเบาๆ พลางส่งยิ้มหวานราวกับท่านเทพลงมาโปรดไม่นานนัก เกี้ยวก็มาถึงประตูทางเข้าที่มียามรักษาการณ์อย่างแน่นหนา เมื่อเกี้ยวถูกวางลง เฟิ่งมี่รีบลุกขึ้นยืนและคารวะผู้ยกเกี้ยวด้วยความสุภาพ“ขอบคุณที่ยกข้ามานะเจ้าค่ะ”เหล่าทหารต่างยิ้มกว้าง เอ็นดูเด็กน้อยผู้นี้อย่างไม่ปิดบัง“เชิญด้านในขอรับคุณหนู นายท่านรออยู่ขอรับ”“เจ้าค่ะกงกง!”ร่างเล็กก้าวเดินเข้าไปด้านในด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตของเฟิ่งมี่จับจ้องไปยังแปลงสมุนไพรที่เรียงรายเป็นแนวระยับราวกับทะเลสีเขียว พืชสมุนไพรแต่ละต้นปลูกเรียงอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาให้ความอบอุ่น ข้าง ๆ กันยังมีสมุนไพรที่ปลูกในกระถางประณีตวางเรียงราย บรรยากาศสดชื่นหอมกรุ่นด้วยกลิ่นของสมุนไพร คนงานหลายคนกำลังขมักเขม้นปลูกและดูแลสมุนไพรอย่างตั้งใจเฟิ่งมี่เดินชมด้วยดวงตาเป็นประกาย ใ
last updateLast Updated : 2026-05-07
Read more
PREV
123456
...
15
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status