All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 21 - Chapter 30

เจี้ยนหานเดินวนเวียนรอบห้องของเฟิงมี่ด้วยท่าทางกระวนกระวาย วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่ไม่ได้เจอน้องสาวตัวน้อย เขานั่งไม่ติด เดินไม่เป็นที่ จนกระทั่งใกล้ถึงมื้ออาหารเย็น เขาจึงตัดสินใจมานั่งรอในห้องของนางเองเสียงเปิดประตูดังขึ้นทำเอาเจี้ยนหานสะดุ้ง หยางจวิ้นและอี้หลันเดินเข้ามาพร้อมบ่าวที่ถือถาดอาหารเรียงรายมากมายจนโต๊ะอาหารแทบล้น“เจ้าเจอน้องหรือยัง?” หยางจวิ้นถามลูกชาย พลางเหลือบมองรอบห้องที่ว่างเปล่า“ไม่ขอรับ...อาเหมยบอกเพียงว่า นางกินข้าวหมดไม่เหลือทุกมื้อ แต่อย่างอื่นไม่รู้เลย"เจี้ยนหานถอนหายใจเฮือกใหญ่อี้หลันส่ายหน้าเล็กน้อย"วันนี้เรารอนางที่นี่เถอะ ข้าคิดว่านางจะต้องมาวันนี้แน่นอนเจ้าค่ะ"ภายในมิติเฟิงมี่กำลังยิ้มกว้าง วิ่งดุกดิ๊กไล่ดูแปลงสมุนไพรที่ตุ่นน้อยทั้งหลายดูแลเป็นอย่างดี นางก้มดูสมุนไพรที่เก็บเกี่ยวได้แล้ว ดวงตากลมโตเปล่งประกายราวกับมีเหรียญทองระยิบระยับอยู่ข้างใน "ฮ่า ๆ ๆ พวกเจ้าช่างทำงานได้ยอดเยี่ยมนัก! ข้าจะรวย! รวยล้นฟ้า!"เฟิงมี่หัวเราะคิกคัก พลางกวาดสมุนไพรทั้งหมดเก็บเข้ามิติ"วันนี้ข้าคงต้องกินข้าวให้มาก ๆ พวกเจ้าเหนื่อยแล้วไปพักเถอะ!"นางเอ่ยกับตุ่นน้อย ก

มี่มี่เก็บหยกเข้ามิติอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับไปสนใจกับตำราที่เหลืออยู่บนโต๊ะ ความมุ่งมั่นในดวงตากลมโตฉายชัด"พรุ่งนี้ข้าจะอ่านสมุนไพรที่หอตำราหลวงให้หมดเลย!"นางบอกกับตัวเองอย่างมุ่งมั่นด้านหน้าจวนตระกูลไป๋หวางเฉินตี้เดินออกมา ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มเมื่อนึกถึงร่างเล็ก ๆ ที่เขาเพิ่งพบก่อนหน้านี้ เด็กน้อยคนนั้นไม่เพียงแต่น่าเอ็นดู หากแต่ฉลาดเฉลียวเกินวัยจนทำให้เขาต้องแปลกใจสายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่านทำให้ชุดคลุมธรรมดาของเขาไหวเบา ๆ แต่รัศมีความสง่างามของผู้ปกครองแผ่นดินยังคงเปล่งประกายอยู่ในทุกการเคลื่อนไหวไม่นาน หยางจวิ้นก็ปรากฏตัว เมื่อเห็นคนที่รออยู่ เขารีบคุกเข่าลงทันที"ถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!"เฉินตี้ส่ายหน้าเบา ๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ"อาจวิ้น อยู่ข้างนอก เรียกเราเหมือนเคยเถอะ"หยางจวิ้นพยักหน้า ก่อนลุกขึ้นอย่างนอบน้อม "ขอรับ นายท่าน"ทั้งสองเดินเข้าสู่ห้องหนังสือหลักของจวน หยางจวิ้นนำเฉินตี้ไปยังเก้าอี้ไม้สลักลายมังกรกลางห้อง เมื่อประตูปิดลง เฉินตี้เดินไปนั่งอย่างสง่างาม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องหนังสือที่เต็มไปด้วยตำราเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ"โอสถอยู่ไหน?"หยาง

เฉินตี้นั่งบนแท่นหิน ใบหน้าสงบนิ่ง ขวดแก้วใสที่บรรจุโอสถเวทสีฟ้าอยู่ในมือของเขา แสงจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนประกายสีฟ้าในของเหลวใส ราวกับหยดน้ำจากสวรรค์เมื่อเขาเปิดจุกขวดและดื่มโอสถลงไป ความหวานเย็นซ่านแล่นผ่านลำคอ แต่ยังไม่ทันที่รสชาติจะจางหาย ความร้อนก็แผ่ซ่านจากจุดศูนย์กลางของร่างกาย พลังเวทที่หลับใหลอยู่เริ่มตื่นขึ้น ราวกับมังกรที่ถูกรบกวน“อึก!” เฉินตี้กำหมัดแน่น เส้นปราณทั่วร่างเหมือนถูกคลื่นพลังขนาดใหญ่ซัดกระแทกความเจ็บปวดรุนแรงถาโถมเข้ามา เส้นปราณทุกเส้นราวกับถูกเผาไหม้ พลังเวทไฟในร่างเหมือนลาวาเดือดที่พยายามทะลักออกมา ขณะที่พลังเวทดินนั้นกลับหนักหน่วง กดดันเส้นปราณจนเหมือนถูกบดขยี้“อา...!” เฉินตี้คำรามต่ำ สองมือกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างกายเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ หยดน้ำใสไหลผ่านคิ้วและแก้ม ลงสู่พื้นหินนาทีที่ผ่านไปเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ ความร้อนที่ไหลเวียนในเส้นเลือดเหมือนกับไฟที่ไม่มีวันมอดดับ เส้นปราณถูกขยายออกทีละน้อย แต่ในขณะเดียวกันมันก็เจ็บปวดเหมือนร่างกายถูกฉีกเป็นชิ้น ๆเฉินตี้ทรุดตัวลงกับพื้น มือทั้งสองยันพื้นหินไว้ ร่างกายสั่นสะท้าน เขาหลับตาแน่น ขณะที่เสียงคำรามต่

“ทำไม... ไม่เจอสมุนไพรที่เจ้าต้องการหรือ?”เสียงทรงอำนาจดังขึ้นจากทางด้านข้าง นางเงยหน้าขึ้นทันที เมื่อเห็นว่าเป็นใคร นางยิ้มกว้างจนตาหยี“เจ้าค่ะท่านลุงตี้ มี่มี่ไม่เจอสมุนไพรขั้นสูงเลย!”อวิ๋นเทียนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พลันตัวเกร็งเมื่อเห็นเสด็จพ่อของตนปรากฏตัว แต่เมื่อเห็นพระหัตถ์ของเฉินตี้ทำสัญญาณห้าม เขาจึงไม่กล้าทำความเคารพ“เจ้าหาสมุนไพรระดับใด บอกลุงมาเถอะ” เฉินตี้ถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“มี่มี่อยากได้สมุนไพรที่ปลูกยากที่สุด และมีราคาแพงที่สุดเจ้าค่ะ!”เฉินตี้พยักหน้าเบา ๆ กงกงที่ยืนอยู่ข้างหลังรู้หน้าที่ รีบนำตำราในเขตต้องห้ามออกมาทันที ตำราปกทองแดงเล่มใหญ่ถูกวางลงตรงหน้าของเฉินตี้“นี่ขอรับ นายท่าน”ตำราเล่มใหญ่นั้นดูจะใหญ่และหนักเกินตัวของเฟิ่งมี่ เฉินตี้จึงอุ้มหลานสาวตัวน้อยมานั่งบนตัก ก่อนที่นางจะรีบเปิดตำราและจดจ่อกับรายการสมุนไพรตรงหน้า“ท่านลุง เมล็ดสมุนไพรพวกนี้ราคาสูงหรือไม่เจ้าคะ? แล้วจะไปหาได้จากที่ใด?”นางเอ่ยถามพลางชี้ไปที่ชื่อสมุนไพรในตำรา“มีราคาตั้งแต่ หลายสิบเหรียญทองจนถึงราคาหลายร้อยเหรียญทอง เพราะมันเป็นเมล็ดพันธุ์หายาก โดยเฉพาะโสมคน เจ้าสนใจอยากลองปลูกหรือ ลุงพ

เกี้ยวหลังเล็กที่เคลื่อนผ่านตำหนักต่าง ๆ ในวังหลวงดึงดูดความสนใจจากนางกำนัลและผู้คนมากมาย ทุกสายตามองมายังเด็กน้อยที่นั่งอยู่ภายใน เฟิ่งมี่เองก็ไม่ได้หวั่นไหว นางยิ้มกว้างให้กับทุกคนที่มองมาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู“พวกเขาคือว่าที่ลูกค้าของข้า!”เฟิ่งมี่พึมพำเบาๆ พลางส่งยิ้มหวานราวกับท่านเทพลงมาโปรดไม่นานนัก เกี้ยวก็มาถึงประตูทางเข้าที่มียามรักษาการณ์อย่างแน่นหนา เมื่อเกี้ยวถูกวางลง เฟิ่งมี่รีบลุกขึ้นยืนและคารวะผู้ยกเกี้ยวด้วยความสุภาพ“ขอบคุณที่ยกข้ามานะเจ้าค่ะ”เหล่าทหารต่างยิ้มกว้าง เอ็นดูเด็กน้อยผู้นี้อย่างไม่ปิดบัง“เชิญด้านในขอรับคุณหนู นายท่านรออยู่ขอรับ”“เจ้าค่ะกงกง!”ร่างเล็กก้าวเดินเข้าไปด้านในด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตของเฟิ่งมี่จับจ้องไปยังแปลงสมุนไพรที่เรียงรายเป็นแนวระยับราวกับทะเลสีเขียว พืชสมุนไพรแต่ละต้นปลูกเรียงอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาให้ความอบอุ่น ข้าง ๆ กันยังมีสมุนไพรที่ปลูกในกระถางประณีตวางเรียงราย บรรยากาศสดชื่นหอมกรุ่นด้วยกลิ่นของสมุนไพร คนงานหลายคนกำลังขมักเขม้นปลูกและดูแลสมุนไพรอย่างตั้งใจเฟิ่งมี่เดินชมด้วยดวงตาเป็นประกาย ใ