All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 51 - Chapter 60

“เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่?”โอหยางลืมตาขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหนักแน่นมี่มี่คลี่ยิ้ม “รักษาคน ๆ นั้นเจ้าค่ะ”โอหยางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมมองเด็กน้อยตรงหน้า“เจ้ารู้?”มี่มี่พยักหน้าเบา ๆ“เจ้าค่ะ”ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าร้อนรนดังขึ้นที่หน้าห้อง ก่อนที่ประตูจะเปิดออกอย่างแรง ฮูหยินของแม่ทัพสุ่ยตรงเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เมื่อมองเห็นร่างเล็กของมี่มี่ นางถึงกับทรุดลงคุกเข่าตรงหน้านาง น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อายใคร“ท่านหญิง...เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับสามีของข้า ได้โปรดช่วยเขาด้วยเจ้าค่ะ เป็นเพราะข้า...เป็นเพราะข้าเอง...”น้ำเสียงของฮูหยินสุ่ยเต็มไปด้วยความเจ็บปวดโอหยางรีบเข้าไปประคองฮูหยินของตนขึ้นทันที“ฮูหยิน เจ้าอย่าได้ทำเช่นนี้!”มี่มี่ยืนขึ้นจากเก้าอี้อย่างสง่างาม สายตานิ่งสงบกวาดมองผู้คนในห้อง ก่อนจะย่อตัวลงคารวะ“ไป๋เฟิ่งมี่ขอคาราวะองค์หญิงสามฉางเสี่ยวหราน...เพค่ะ”เพียงคำเดียว บรรยากาศในห้องก็เงียบสงัดราวกับเวลาหยุดนิ่ง ทุกสายตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง แม้แต่โอหยางแม่ทัพสุ่ยเองก็ชะงักงันฮูหยินสุ่ยที่กำลังร้องไห้สะอื้นหยุดนิ่งทันที นางเงยหน้าขึ้นมองมี่มี่ด้วยความประหล

“ฝ่าบาท!”ทุกคนรีบคุกเข่าลงพร้อมกันเฉินตี้ไม่ตรัสแม้แต่คำเดียว ดวงตาคมกวาดมองทุกคนในห้องอย่างช้า ๆ ราวกับจะประเมินบางสิ่ง ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปอุ้มร่างเล็กของมี่มี่ขึ้นแนบอก ดวงตาเยือกเย็นที่ไม่มีใครกล้าสบมองได้นาน จ้องเขม็งไปยังผู้ที่อยู่ในห้องความเงียบสงัดโรยตัวจนแม้เสียงลมหายใจยังดูเหมือนดังเกินไปเมื่อเฉินตี้หมุนตัวก้าวออกไป ชายชุดดำผู้ติดตามส่งขวดโอสถเล็ก ๆ พร้อมกระดาษใบหนึ่งให้กับฮูหยินของแม่ทัพสุ่ยก่อนจะหายวับไปในความมืด หลิวเคอและตงจินรีบติดตามฝ่าบาทออกไป ทิ้งความเงียบและความสงสัยไว้ในห้องเสี่ยวหรานตัวสั่นสะท้าน นางเปิดกระดาษแผ่นนั้นที่มาพร้อมโอสถ รายมืออันบรรจงเขียนไว้เพียงไม่กี่คำ‘เพียงดื่ม ท่านจะกลายเป็นคนใหม่’ไม่ลังเล เสี่ยวหรานกระดกโอสถเวทลงไปทันที ร่างของนางสั่นสะท้าน แสงสีทองสาดส่องทั่วร่าง เสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดดังขึ้นก้องห้อง“หรานเอ๋อร์!” โอหยางรีบเข้าไปประคองนางไว้แน่น ร่างของเสี่ยวหรานถูกอาบย้อมไปด้วยเมือกสีดำที่มีกลิ่นเหม็นเน่า ราวกับสิ่งที่ถูกสะสมไว้มานานกำลังถูกชำระล้าง“อ๊าาา!” เสียงของนางลดระดับลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบา หลังจากนั้นเมือกสี

หน้าจวนตระกูลไป๋เมื่อรถม้ามาถึง ทุกคนในจวนต่างมายืนรอต้อนรับบุตรสาวเพียงคนเดียวของตระกูลอยู่ด้านหน้าทันทีที่ประตูรถม้าเปิดออก หยางจวิ้นก้าวเข้ามารับตัวลูกสาวทันที ร่างเล็กถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดแน่น “มี่เอ๋อร์ของพ่อ!”อี้หลันที่ยืนอยู่ด้านข้าง มองดูบุตรสาวด้วยดวงตาที่คลอด้วยน้ำตา “มี่เอ๋อร์...”ทั้งครอบครัวพากันเข้าไปในจวนโดยมีเฟิงมี่อยู่ในอ้อมกอดของบิดาอวิ๋นเทียนที่เดินตามทุกคนเข้าไปเงียบ ๆ ชะงักเมื่อได้ยินคำถามจากเจี้ยนหาน“องค์ชายยังไม่เสด็จกลับหรือพะย่ะค่ะ?”เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองเผลอเดินตามเข้ามา อวิ๋นเทียนหยุดยืนตรงนั้นก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน”แม้คำพูดนั้นจะแสดงถึงการจากไป แต่สายตาของเขากลับไม่ละจากร่างเล็กที่กำลังหายเข้าไปในจวนพร้อมกับครอบครัวของนาง...เจี้ยนหานรับหน้าที่เดินออกไปส่งองค์ชายที่หน้าจวน เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวจากไปเข้าก็รีบเข้าไปในเรือนทันทีภายในห้องโถงที่แสนอบอุ่น กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความเงียบงัน หยางจวิ้นอุ้มร่างเล็กของบุตรสาวไว้บนตัก ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองร่างบอบบางของนางด้วยความเป็นห่วง อี้หลันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รีบยื่นมื

“เสี่ยวเฟิง เสี่ยวจื่อ ไปพักเถอะ มี่มีเรื่องที่ต้องจัดการ” เสียงเล็กของมี่มี่ดังขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่ส่งไปให้ทั้งสอง เสี่ยวเฟิงและเสี่ยวจื่อมองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วถอยออกไปอย่างว่าง่ายมี่มี่ตรงเข้าสู่จวนในมิติของตัวเองทันที มือเล็กเรียกคำสั่งซื้อทั้งหมดออกมาจากอากาศ ร่างน้อยกวาดตามองเอกสารทีละใบด้วยความจริงจัง"ในหนึ่งเดือนข้าควรจะเปิดรับเพียง 5 วัน และในแต่ละวันรับเพียง 30 คำสั่งซื้อเท่านั้น"นางพึมพำกับตัวเองอย่างตั้งใจ ก่อนจะเริ่มจัดการสินค้าตามรายการด้วยความว่องไวมือเล็ก ๆ ของนางขยับไปมาอย่างชำนาญ วัตถุดิบสมุนไพรหลากหลายชนิดถูกเรียกออกมาจากคลังในมิติ บางครั้งนางก็หันไปสั่งการผีเสื้อเวทที่คอยช่วยส่งจดหมายตอบรับคำสั่งซื้อ ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ทุกอย่างถูกเตรียมไว้เรียบร้อยในเวลาอันสั้นดวงตาของนางวาววับด้วยความพึงพอใจ เมื่อเอกสารคำสั่งซื้อถูกปิดผนึกและพร้อมส่งทั้งหมด มี่มี่ยิ้มบาง ๆ "เรียบร้อยเสียที"เมื่อเสร็จทุกอย่าง มี่มี่ออกจากมิติของตนเอง ท้องฟ้ายังคงมืดมิด ราตรีเงียบสงบ มีเพียงแสงดาวที่ส่องระยิบระยับ นางมองออกไปนอกหน้าต่าง ถอนหายใจเบา ๆ“พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่

มี่มี่รีบเดินตรงไปยังห้องข้างๆ หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจในร้านค้า ขณะที่ยืนอยู่หน้าประตู นางสูดลมหายใจลึกๆ มือเล็กกำชายชุดแน่นเพื่อเรียกความกล้า ก่อนผลักประตูเข้าไปพร้อมรอยยิ้มที่ตั้งใจจะทำให้ดูสดใสที่สุด“ท่านลุง มี่มาแล้วเจ้าค่ะ!”เสียงเล็กๆ ของมี่มี่ดังขึ้น ใบหน้าเล็กเงยขึ้นมองชายสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ภายในสายตาคมของเฉินตี้ฮ่องเต้จ้องมองเด็กน้อยตรงหน้าด้วยแววตาดุดัน นั่นทำให้มี่มี่สะดุ้งเล็กน้อย แต่นางไม่ได้เดินเข้าไปนั่งตรงข้ามอย่างที่ควรจะทำ กลับตรงไปยังตักของเขาแทน พร้อมปีนขึ้นไปนั่งอย่างรวดเร็ว“ท่านลุง ทำไมทำหน้าดุแบบนี้เจ้าคะ?”นางเอียงคอถามด้วยเสียงใส ใบหน้าของเฉินตี้ที่เคยเคร่งขรึมคลายลงเล็กน้อย แต่ยังคงไม่ละทิ้งความจริงจัง“ลุงรู้มาว่าเจ้าตั้งใจจะไปแคว้นฉาง”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น“ใช่เจ้าค่ะ”มี่มี่ตอบด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจเริ่มกังวล“ไปคนเดียวหรือ?”“เจ้าค่ะ เพราะที่มี่จะไปนั้น คนอื่นเข้าไม่ได้”เฉินตี้หรี่ตาลงเล็กน้อย“ที่ไหนกัน?”มี่มี่แม้มปาก ใบหน้าเล็กแสดงท่าทีลังเล ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบา “ป่าต้องห้ามเจ้าค่ะ...”ความเงียบปกคลุมห้อง เฉินตี้เตรียมจะปฏิเสธในทันที แต่มี่มี่รีบ