All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากออกจากวังหลวง รถม้าหรูหราประจำตระกูลไป๋ แล่นมาจอดสนิทหน้าร้านสมุนไพรตระกูลไป๋ในยามใกล้เย็น ร่างเล็กในชุดงดงามของ มี่มี่ ก้าวลงมาพร้อมรอยยิ้มหวานสดใส แต่ยังไม่ทันที่เท้าน้อย ๆ จะสัมผัสพื้น นางก็อ้าแขนออกอย่างรู้หน้าที่“พี่หลิวเคอ อุ้มมี่ลงหน่อย ขามี่ไม่มีแรงเลยเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อนหลิวเคอที่รออยู่ค้อมตัวรับคำพลางอมยิ้ม เขาไม่เคยคุ้นชินกับเด็กน้อยที่ นอนเป็นหลัก เดินเป็นรอง เช่นนี้มาก่อน ตั้งแต่มาอยู่กับท่านหญิงน้อยแห่งตระกูลไป๋ เขาไม่เคยเห็นนางวิ่งเล่นเหมือนเด็กคนอื่นเลย หากไม่นอนอ่านตำราก็มัวแต่เอาแต่นั่งอ้อนคนรอบตัวให้ช่วยอุ้มพาไปไหนมาไหน“ขอรับ ท่านหญิง”หลิวเคอรับร่างเล็กนุ่มนิ่มขึ้นอุ้มลงจากรถม้าเบา ๆผู้ดูแลจาง รีบตรงเข้ามาต้อนรับด้วยใบหน้าประจบประแจงอย่างนอบน้อม “ท่านหญิง! ยินดีต้อนรับขอรับ!”“ห้องที่มี่สั่งไว้อยู่เรียบร้อยดีหรือไม่?” มี่มี่ถามพร้อมปรายตามองไปยังร้านค้า“เรียบร้อยดีขอรับ ตามที่ท่านหญิงระบุไว้ทุกประการ”ผู้ดูแลจางยิ้มพลางผายมือเป็นการเชื้อเชิญ แต่เมื่อมี่มี่เห็น บันได ขึ้นไปยังชั้นสาม ใบหน้าน้อย ๆ กลับเบ้ลงนิดหนึ่ง “พี่หลิวเคอ อุ้มมี่

เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องพักชั้นสามของร้านสมุนไพรตระกูลไป๋ หลิวเคอและตงจินก็ยังคงแสดงความเป็นกังวล เมื่อเห็นรอยเลือดสีแดงสดที่เปื้อนฝ่ามือของท่านหญิง แต่ในชั่วพริบตา รอยเลือดนั้นก็อันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง"ท่านหญิง!"หลิวเคออุทานด้วยความตกใจ ดวงตาคมมองมือเล็ก ๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตามี่มี่หัวเราะคิกคัก ใบหน้ากลมแป้นฉายแววเจ้าเล่ห์"พี่หลิวเคอไม่ต้องตกใจเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้บาดเจ็บจริง ๆ หรอก"“แล้ว... เลือดนั่นเล่าขอรับ?” หลิวเคอถามด้วยความงุนงงมี่มี่ยื่นมือเล็ก ๆ ไปหยิบถุงผ้าใบหนึ่งที่นางเตรียมไว้ตั้งแต่แรก เปิดออกเผยให้เห็นดอกไม้ชนิดหนึ่งที่มีกลีบสีแดงสดสวยงาม ดอกไม้ชนิดนี้มีขนาดเล็ก กลีบบางใสราวกับกระดาษ แต่สีสันกลับสดจัดจ้านราวหยดโลหิต“นี่คือดอก ชิงเสวี่ยฮวา หรือ บุปผาโลหิต" มี่มี่ยิ้มอย่างภาคภูมิ พร้อมขยี้กลีบดอกไม้ลงบนฝ่ามือเล็ก ๆ ของตนเองต่อหน้าหลิวเคอและตงจินทันทีที่กลีบของดอกชิงเสวี่ยฮวาถูกบดขยี้ น้ำสีแดงข้นหนืดราวกับหยดเลือดก็เริ่มซึมออกมาจากกลีบดอกอย่างชัดเจน มันไหลอาบฝ่ามือน้อย ๆ อย่างสมจริง“เห็นหรือไม่เจ้าคะ? เพียงแค่ขยี้กลีบของมัน น้ำสีแดงนี

ในค่ำคืนนั้น ไม่ได้มีเพียงหลิงเฟิงที่ถูกส่งออกไปทำหน้าที่ตามคำสั่งของมี่มี่ แต่ผีเสื้อเวทระดับสูงจำนวนสามสิบตัวก็ถูกกระจายออกไปทั่วทั้งเมือง เพื่อปฏิบัติภารกิจบางอย่างที่เฟิ่งมี่วางแผนไว้ทุกประการเมื่อแสงแรกของดวงอาทิตย์สาดส่องเหนือขอบฟ้า ตวนอีรีบปลุกน้องสาวที่ยังหลับสนิทอยู่“อิงอิง ลุกขึ้นเถอะ พี่จะพาเจ้าไปชำระตัว”เสียงเขาอ่อนโยนพลางลูบหัวน้องสาวเบา ๆตวนอิงขยี้ตาอย่างงัวเงีย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ นางกุมมือพี่ชายไว้แน่น ตวนอีมองไปรอบ ๆ ด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะพาน้องสาวมุ่งไปยังจุดหนึ่งในเมือง ซึ่งเป็นที่เก็บน้ำสำหรับคนเร่ร่อน แต่ถึงกระนั้นน้ำพวกนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสามารถใช้ได้โดยเปิดเผย พวกเขาต้องแอบใช้มันอย่างระมัดระวังตวนอีวิ่งไปตรงโอ่งน้ำขนาดใหญ่ หอบผ้าขาด ๆ ไปจุ่มลงในน้ำอย่างรวดเร็ว มือเล็กสั่นน้อย ๆ ด้วยความหนาวเย็น ก่อนจะรีบวิ่งกลับมายังหลังต้นไม้ที่ตวนอิงอยู่ เขาเช็ดเนื้อตัวให้น้องสาวอย่างเบามือที่สุด“เจ้าอยู่นิ่ง ๆ นะ อิงอิง พี่จะทำให้เจ้าสะอาดขึ้น” เขากระซิบเบา ๆ พยายามไม่ให้น้ำเสียงสั่นไหวตวนอิงตัวสั่นน้อย ๆ แต่ก็ยิ้มให้พี่ชายอย่างว่าง่าย นางปล่อยให้พี่ชายเช็ดเนื้อ

ชายวัยกลางคนที่ก้าวเข้ามา บุคลิกสง่างามราวกับผู้สูงศักดิ์ ร่างกายสมส่วน ผึ่งผายไม่แพ้ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ ดวงตาคมกริบลึกล้ำดั่งเหยี่ยว มองไปรอบ ๆ ห้องด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ผิวพรรณเนียนสะอาด แต่งกายด้วยชุดผ้าไหมเวทที่ทอด้วยลวดลายประณีตงดงาม แต่แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม ราคาของผ้าไหมที่เขาสวมใส่ นางรู้ดีว่าแม้แต่ตระกูลขุนนางใหญ่บางตระกูลยังไม่อาจครอบครองได้มี่มี่หรี่ตามองบุรุษตรงหน้าเงียบ ๆ ในใจของนางพลันเกิดคำถาม บุรุษผู้นี้ไม่ใช่หนึ่งในเป้าหมายที่ผีเสื้อเวทของนางเฝ้าจับตาไว้ แล้วเขาเป็นใครกัน?เขาไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน กลิ่นอายของเขาแปลกประหลาดและทรงพลังราวกับมีบางสิ่งที่ถูกซ่อนไว้ ใบหน้าแม้จะประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาและเคร่งขรึม“ท่านหญิงไป๋เฟิ่งมี่สินะ” เสียงทุ้มลึกของบุรุษผู้นั้นดังขึ้น เขาก้าวเท้ามาใกล้อย่างไม่รีบร้อน ท่วงท่าดูสงบเยือกเย็นราวกับไม่ใส่ใจสิ่งใดบนโลกนี้ แต่มันกลับสร้างแรงกดดันที่แปลกประหลาด“เจ้าคือเด็กน้อยที่เลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง เจ้าของร้านสมุนไพรผู้เก่งกาจอย่างนั้นหรือ?” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย แต่แฝงความคาดไม่ถึงมี่มี่ยกยิ้มบางอย่า

ตวนอีลืมตาขึ้นมาในยามฟ้ายังไม่สาง ร่างกายที่ได้พักเต็มตื่นมาพร้อมหัวใจของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น และความหวังใหม่ เขาขยับตัวลุกขึ้นจากที่นอนผ้าผืนบางอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้ส่งเสียงดังรบกวนทั้งน้องสาวและพี่อาเหมยที่ยังคงหลับอยู่ร่างเล็กก้มลงพับผ้าที่นอนอย่างเรียบร้อย เขามองไปรอบ ๆ เรือนบ่าวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตั้งใจตวนอีตรงไปยังห้องอาบน้ำ เขาสะบัดน้ำเย็นจากบ่อขึ้นล้างหน้า ชำระล้างร่างกายให้สดชื่น จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นชุดบ่าวที่พี่อาเหมยนำมาให้เมื่อวาน ชุดนี้เหมือนกับที่บ่าวทุกคนในเรือนใส่ เรียบง่าย แต่สะอาดสะอ้านและดูสง่างามในแบบของมันเองตวนอีมองชุดบ่าวตัวใหม่ ใบหน้าของเขายิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ"ข้าจะทำให้ท่านหญิงและนายหญิงไม่ผิดหวัง"เสียงของเขาแผ่วเบา แต่หนักแน่นในความตั้งใจเมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อย ตวนอีเดินไปนั่งรออยู่ที่หน้าเรือนบ่าว มือเล็ก ๆ ประสานกันบนตัก ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย แสงตะวันแรกที่โผล่พ้นขอบฟ้าให้ความอบอุ่นและปลุกชีวิตใหม่ให้กับทุกสิ่งรอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าของตวนอีอีกครั้ง หัวใจของเขาอบอุ่นราวกับได้รับกำลัง