All Chapters of ไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย: Chapter 61 - Chapter 70

“เริ่มการประลอง!”ทันทีที่คำสั่งจบ เสี่ยวจื่อพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วที่น่าตื่นตะลึง ฝุ่นดินฟุ้งกระจายทั่วลานประลอง เสียงคำรามของมันสะเทือนก้อง ร่างใหญ่โตพุ่งทะยานราวกับลูกศรที่ออกจากคันธนู ดาบเวทของทหารหลายสายฟาดฟันเข้าหามัน แต่กลับถูกปัดออกด้วยปีกแข็งดั่งเหล็กกล้าที่เปล่งประกายวาววับใต้แสงตะวัน เสียงปะทะดังกังวานก้องสนาม ทำให้คนที่เหลือต่างสะดุ้งเฮือกด้วยความตื่นเต้นมี่มี่นั่งอย่างมั่นคงบนหลังมังกร แม้เสี่ยวจื่อจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วและพลิกตัวอย่างรวดเร็ว แต่นางยังคงประคองร่างกายให้อยู่ในตำแหน่งเดิมได้อย่างสมบูรณ์แบบ มือเล็กชูขึ้นเหนือหัว วงแหวนเวทสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางอากาศ“เกราะเพลิง!” เสียงใสของนางดังขึ้นพร้อมกับเปลวไฟสีแดงฉานที่โอบล้อมเสี่ยวจื่อและตัวนางไว้ เปลวไฟที่ลุกโชนเปรียบเสมือนกำแพงที่ทหารไม่อาจฝ่าเข้าไปได้ความร้อนระอุแผ่กระจายออกมาทำให้ทหารที่อยู่ใกล้ต้องหยุดชะงัก สายตาพวกเขาสั่นไหวด้วยความหวั่นเกรง "นี่มันอะไรกัน....."เสียงพึมพำดังขึ้นจากกลุ่มทหารที่ถอยออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่ผู้นำกองยังคงตะโกนสั่งการเสียงดัง " โจมตีต่อไป!"ดาบเวทหลายเล่มพุ่งตรงมาพร้อมกัน แต่มี่มี่

“ตรงนี้แหละ!"มังกรพุ่งลงน้ำทันที แรงกระแทกมหาศาล ส่งกระแสน้ำกระจายตัวออกไปอย่างรุนแรง เหล่าอสูรวาฬในทะเลสาบเริ่มขยับตัวและพุ่งเข้าหาพวกเขาวงแหวนเวทที่สร้างขึ้นหมุนด้วยความเร็วและโอบล้อมตัวของเหล่าวาฬ ดวงตาของมี่มี่เปล่งประกายสีแดง สั่งการวงเวทให้สะท้อนพลังกลับไปยังอสูรวาฬตัวที่โจมตี"เหตุใดเจ้าจึงไม่ฆ่าพวกมัน?" เสี่ยวจื่อเอ่ยถาม"เพราะพวกมันไม่ได้ต้องการฆ่าเรา" มี่มี่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม "เวทสะท้อนนี้จะตัดสินตามเจตนาของผู้โจมตี ดูสิ พวกมันเพียงแค่ถูกดีดออกไป"เสียงคำรามของเหล่าวาฬดังสะท้อนอยู่รอบตัว จนกระทั่งสายตาของมี่มี่หยุดที่วาฬยักษ์ตัวหนึ่ง ตัวที่เกือบฆ่านางครั้งก่อน“ครั้งนี้ หากคิดจะสังหาร ย่อมมีราคาที่เจ้าต้องจ่าย" ดวงตาของมี่มี่เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม มือหนึ่งกำหมัดแน่น อีกมือแผ่ออกให้เห็นวงแหวนเวทกำลังทำงานบนฝ่ามือวาฬยักษ์พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง วงแหวนเวทหมุนรอบตัวมัน เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน นั่นแสดงถึงเจตนาร้าย มี่มี่ตั้งสมาธิรอจังหวะ“ตอนนี้แหละ!"มี่มี่ฟาดหมัดลงที่มืออีกข้างอย่างแรง แรงระเบิดมหาศาลปลดปล่อยพลังเวทออกไปทั่วน้ำ วาฬตัวนั้นดิ้นทุรนทุราย พลังเวทสร้างวงแหวนปิดล้อ

มี่มี่อ้าแขนออกกว้างรับสายลมที่พัดโหมเข้าใส่ ใบหน้าน้อยๆ ยิ้มกว้างดุจเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นโปรด ลมที่พัดผ่านพาเอาความเหนื่อยล้าหายไปจากหัวใจของนาง“เสี่ยวจื่อ เรากำลังจะข้ามเขตแดนแคว้นฉินแล้วใช่หรือไม่?”“ใช่ขอรับ อีกไม่นานเราจะเข้าสู่เขตแดนของแคว้นฉาง”“เร่งความเร็วเข้าไปอีก ข้าจะสร้างเกราะเวทเอง!”ดวงตาของมี่มี่เปล่งประกายวาวโรจน์ มือเล็กยกขึ้น สร้างเกราะเวทสีน้ำเงินเรืองรองล้อมรอบตัวนางและมังกร เกราะเวทส่องประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดน้ำแข็งที่สะท้อนแสงดาว เสี่ยวจื่อคำรามลั่น เพิ่มความเร็วขึ้นจนแทบมองไม่เห็นร่างด้วยตาเปล่าในขณะเดียวกัน ที่ใจกลางป่าต้องห้ามในเผ่ามังกร มังกรทุกตัวลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกัน แสงจันทร์สาดส่องกระทบเกล็ดสีทอง สีนิล และสีเงินที่งดงามราวกับอัญมณี เสียงคำรามดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วผืนป่า“อลิซ ข้าสัมผัสเจ้าได้แล้ว”เสียงคำรามของพวกมังกรนับร้อยตัวดังประสานกัน สะเทือนทั้งป่าต้องห้าม คลื่นพลังงานจากเสียงคำรามกระจายออกไปจนถึงเขตดินแดนของแคว้นฉาง ผู้คนในแคว้นพากันตื่นตระหนก สายตาต่างมองไปยังป่าต้องห้ามด้วยความหวาดกลัว“เสี่ยวจื่อได้ยินเสียงไหม!”มี่มี่เงยหน้ามองเส้นขอบฟ้

หลงหวงจื่อวิ่งตรงเข้าสู่เส้นทางที่ทอดยาวไปสู่เผ่ามังกร มี่มี่มองสองข้างทางที่ปกคลุมไปด้วยป่าทึบ เงามืดจากต้นไม้สูงชันและเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวกำแพงขนาดมหึมาที่ทอดยาวราวกับปราการธรรมชาติยิ่งทำให้นางอดคิดไม่ได้ว่านี่คือป้อมปราการของเผ่ามังกรที่แท้จริง“ข้างหน้า คือทางเข้าหรือ?”“ใช่แล้วขอรับ”หลงหวงจื่อตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังเมื่อหลุดพ้นป่าทึบ หลงหวงจื่อก็หยุดอยู่หน้าประตูหินขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่าน ราวกับว่ามันจะตัดสินว่าใครคู่ควรที่จะผ่านเข้าไปได้ ทันทีที่ประตูค่อยๆ เปิดออก เสียงครางต่ำของมันสะท้อนก้อง บ่งบอกถึงพลังที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังมี่มี่เบิกตากว้างเมื่อเข้าไปยังลานกว้างเบื้องหลังปราการ มันเป็นพื้นที่ดินที่ถูกแบ่งเป็นชั้นๆ คล้ายอัฒจันทร์ขนาดใหญ่ รอบๆ มีมังกรหลากสีหลายร้อยตัวจับจ้องมายังพวกนาง มันส่งเสียงคำรามต่ำแฝงไปด้วยอำนาจที่น่าเกรงขามเสียงกระพือปีกดังก้องไปทั่ว ราชามังกรร่างมหึมา สีดำสนิท ดวงตาสีทองแดงของมันจับจ้องมาที่หลงหวงจื่อและมี่มี่ราวกับต้องการอ่านความลับในจิตใจของพวกเขา"ท่านพ่อ..." หลงหวงจื่อ กล่าวด้วยความเคารพ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น ราชามังกรอ้าปากคำรา

มี่มี่ยืนอย่างมั่นคงตรงกลางลานกว้าง ดวงตาสีฟ้าใสของนางสะท้อนถึงความแน่วแน่ที่ไม่อาจสั่นคลอน เหล่ามังกรนับร้อยตัวบินวนอยู่เหนือหัวนาง ร่างของพวกมันบดบังท้องฟ้าราวกับพายุคลั่งหลงหยาง ราชามังกร เป็นผู้เริ่มพิธี เขาอ้าปากพ่นไฟมังกรสายแรก เปลวเพลิงสีทองแดงรุนแรงและร้อนระอุพุ่งตรงมายังร่างเล็กๆ ของมี่มี่เปลวไฟสีฟ้าในตัวนางพลันปะทุขึ้น ราวกับรู้หน้าที่ของมัน มันปกคลุมร่างเล็กของนางไว้ทันที ช่วยกันเปลวไฟที่พุ่งเข้าใส่ด้วยความรุนแรงมี่มี่สูดลมหายใจลึก ปล่อยให้ไฟมังกรเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ไฟหลากสีจากมังกรตัวอื่นๆ ค่อยๆ เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ลานกว้างที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยเสียงคำรามและเปลวไฟที่พวยพุ่งเมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ไฟสีฟ้าที่ห่อหุ้มตัวนางเริ่มอ่อนกำลังลง ผิวของมี่มี่เริ่มสัมผัสกับไอร้อนจากไฟมังกร เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดตามกรอบหน้าขาวซีด เส้นผมที่เคยพลิ้วไหวด้วยแรงลมตอนนี้เปียกชื้นด้วยเหงื่อ“อีก1ชั่วยาม”มี่มี่พึมพำออกมา เสี่ยวเฮยและเสี่ยวจื่อที่ยืนมองอยู่ไม่อาจเก็บความกังวลไว้ได้ พวกเขาสื่อจิตไปยังมี่มี่พร้อมกัน“ท่านต้องใช้เวทเสริม!"มี่มี่หลับตาลงลึก สูดลมหายใจเข้าช้าๆ วงเวทจำน