Lahat ng Kabanata ng The CEO's Unexpected Heir: Kabanata 11 - Kabanata 20

AVERY POV ​Narinig ko ang mahinang pag-click ng pinto pagkalabas ko ng banyo. Sumilip ako sa upuan sa gilid ng cabinet. Wala na si Sandro, pati 'yung coat niya na nasa sahig kanina, nakuha na rin niya. Mukhang naintindihan naman niya na gusto ko munang mapag-isa. ​Humiga ako sa kama pero hindi ko pinatay ang ilaw. Nakatitig lang ako sa puting kisame habang ramdam na ramdam ang katahimikan ng mansyon. Sobrang bigat ng pakiramdam ko. Noong isang linggo lang, ang iniisip ko lang ay kung paano babayaran ang mga utang na naiwan ni Papa at kung paano ko itutuloy ang buhay ko bilang journalist. Ngayon, nandito ako sa marangyang kwarto na 'to, buntis, at naiipit sa pagitan ng dalawang makapangyarihang lalaki na parehong may itinatagong sikreto. ​Ewan ko, pero mas masakit isipin na baka totoo ang sinabi ni Jimenez. Na ginagamit lang ako ni Sandro para magtakip ng totoo. Na ang mukhang 'to ay paalala lang ng isang taong nawala sa nakaraan niya. ​Kinaumagahan, medyo tinanghali ako ng gising d

AVERY POV ​Nakatitig lang ako kay Sandro habang hawak pa rin niya ang braso ko. Medyo mahigpit ang hawak niya, pero mas napansin ko ang takot sa mga mata niya kaysa sa sakit na nararamdaman ko. Sino ba naman ang hindi matatakot? Grabe 'yung kaba ko nang mabasa 'yung text na 'yun. ​Dahan-dahan kong inalis ang braso ko sa pagkakahawak niya. Sobrang gulo na ng lahat. Noong isang araw lang, problema ko si Jimenez. Ngayon naman, may bago na namang nanggugulo. ​“Sandro, mababaliw na ako,” mahina kong sabi, sabay upo sa gilid ng kama. Napahawak ako sa noo ko dahil sumasakit na naman ang ulo ko sa stress. “Paano niya nalaman ang number ko? Hindi ko nga alam kung kanino niya nakuha ’yan.” "I'll have Beatrice trace the number," sagot niya, habang pabalik-balik ang lakad sa tapat ng bintana. Hawak niya ang phone ko, panay ang swipe at tinititigan ang pitong salitang nakasulat sa screen. "Pero disposable sim 'to. Alam ng kung sino man ang nag-text na 'to kung paano umiwas sa tracking."

AVERY POV Napatulala ako nung marinig ko ’yung pangalang lumabas sa bibig ni Sandro. Mariana. Nakatitig lang ako sa phone na nasa mesa, habang umaandar pa rin ang mga segundo sa screen dahil konektado pa ang tawag. Tumingin ako kay Sandro. Sobrang putla niya at parang hindi siya makagalaw sa gulat. ’Yung hawak niyang panyo kanina, nahulog na sa sahig nang hindi niya napapansin. Kung nagulat ako, siya naman ay mukhang tulala at takot na takot. “Sandro? Nandiyan ka ba?” boses ulit nung babae. Mas mahina na ito ngayon at umiiyak na siya. “Please… pinalabas ako ng mga tao ni Jimenez. Hindi ko alam kung saan pupunta. Nandito ako sa may dulo ng subdivision niyo.” Hindi pa rin nakakasagot si Sandro. Ang bilis ng paghinga niya, halatang nakalimutan na niyang may kasama siya sa kwarto. Gusto kong sumigaw o yugyugin siya para magising siya sa pagkakatulala niya, pero nanatili lang akong nakatayo sa tabi ng sofa. Biglang sumakit ang tiyan ko sa matinding kaba na nararamdaman ko ngayon. “Na

AVERY POV Nakahawak lang ako sa gilid ng pinto habang pinakikinggan si Beatrice. Parang mas lalong sumasakit ang ulo ko sa stress. Nasa labas si Jimenez? Sa ganitong oras talaga? Tumingin ako kay Sandro, nakita ko kung paano dumaan ang matinding kaba sa mukha niya bago muling bumalik ang seryoso at seryosong mukha niya. “Sigurado ka ba riyan, Beatrice?” tanong ni Sandro, habang pababa na kami ng hagdan. Sumunod ako sa kanila, hindi ko kayang magpaiwan lang sa kwarto habang nangyayari ’to. “Opo, Sir. Kakatawag lang ng security sa gate,” sagot ni Beatrice, panay pa rin ang pindot sa tablet niya. “Kasama niya ’yung mga abogado niya. Gumagawa daw ng gulo ang pamilya niyo at tinatago niyo si Mariana nang labag sa batas.” Pagdating namin sa sala, nadatnan namin si Tita Letty na pabalik-balik ang lakad. Si Mariana naman, nakaupo pa rin, nakabalot ng kumot habang nakayuko. Nanginginig pa rin siya, pero nung marinig niya ang pangalan ni Jimenez, bigla siyang napaangat ng ulo. Kitang-kita a

AVERY POV Napatitig ako kay Mariana habang nakakapit ang mga kamay ko sa kumot. Ang talas ng boses niya kahit mahina. Iba ’yung hitsura niya ngayon kumpara nung umiiyak siya sa ibaba habang may mga bubog sa paligid. Ngayon, halatang nawala ’yung takot niya. ’Yung tingin niya sa akin, parang sinasabi niyang sa kaniya talaga si Sandro. “Mariana, tama na,” saway ni Sandro, medyo dumiin ang hawak niya sa balikat nito para iharap sa kaniya. “Bumaba na tayo. Sumasakit ang ulo mo, kailangan mo pang magpahinga.” “Ayoko,” mabilis na sagot ni Mariana, hindi niya inaalis ang tingin sa akin. “Sandro, bakit siya nandiyan? Sabi mo sa akin sa waiting shed, walang nagbago. Sabi mo ligtas ako sa’yo.” Tumingin ako kay Sandro. Gusto kong makita kung paano niya sasagutin ’yun, pero umiwas siya ng tingin. Doon sa maliit na lampshade na nakabukas sa sulok, kitang-kita ko ang pagod niya at ang pagbagsak ng kaniyang balikat. Na-realize ko bigla—ang daling sabihin na kasal kami, pero kapag nandito na