All Chapters of The CEO's Unexpected Heir: Chapter 41 - Chapter 50

SANDRO POVLiteral na huminto ang tibok ng puso ko sa sinabi ni Salve. Jimenez. Umalis na si Mariana kanina, personal kong sinigurado na nailipat na ang mga gamit niya sa condo sa Makati. Akala ko, sapat na ang porsyento ng shares na binitawan ko para patahimikin siya at ang pamilya niya. Pero mukhang nagkamali ako. Hindi pa rin sila tumitigil. At ang mas masakit, ginagamit pa rin nila ang pangalan ng patay kong kapatid para pilitin akong sumunod sa mga gusto nila.Naramdaman ko ang panlalamig ng mga kamay ko habang nakatitig sa nabitiwan kong kutsara sa ibabaw ng plato. Sulyap ko sa gilid ng mata ko si Avery. Nakaupo pa rin siya, pero nakatitig siya sa akin nang diretso, blangko ang ekspresyon pero bakas ang pag-aanalisa sa bawat galaw ko. Pagkatapos ng nangyari sa lumang bodega kahapon, alam kong manipis na manipis na ang tiwala niya sa akin. Muntik na niyang mabasa ang huling habilin ni Lolo. Kung nalaman niya lang ang totoo kung bakit siya ang pinakasalan ko sa huli—kung gaano kad

AVERY POV Napatayo ako sa gilid ng kama. Mas lalong humigpit ang hawak ko sa phone ko habang nakikinig sa mabigat na paghinga ng lalaki sa kabilang linya. Sino 'to? Hindi ko boses si Sandro, at mas lalong hindi ito boses ng kuya niya. Medyo paos ang kaniyang pananalita, parang laging may kasamang hithit ng sigarilyo ang bawat bigkas ng salita. "Sino 'to?" tanong ko, pinalaki ko ang bawat hakbang ko patungo sa pinto para masigurong naka-lock ito nang maayos. "Paano mo nakuha ang numero ko?" "Hindi na importante kung sino ako, Avery," sagot ng lalaki, may narinig akong mahinang kalantog ng baso sa background niya, parang nasa isang bar o mataong lugar siya. "Ang importante, alam ko ang totoong nangyari nung gabing 'yun. Isipin mo nang mabuti... paanong naging ganoon kabilis si Mariana na sumunod sa dalawang magkapatid kung biglaan lang ang pag-alis nina Sandro at Samuel mula sa opisina?" Napatigil ako sa gitna ng kwarto. Tama siya. Sabi ni Sandro kanina, nag-away sila ni Samuel sa o

AVERY POV Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatulog, pero nagising ako dahil sa sikat ng araw na tumatagos sa kurtina ng guest room. Ang huling naaalala ko, nakaupo lang ako sa kama, pilit na pinag-iisipan ang flash drive. Pagtingin ko sa phone ko, alas-nuwebe na pala ng umaga. Tahimik ang mansyon. Paglabas ko ng kwarto, walang Sandro sa sala. Walang anino ni Tita Letty sa dining area. Si Salve lang ang nadatnan ko sa kusina na naghihiwa ng mga prutas. "Ma'am Avery, gising na po kayo?" nakangiting bati ni Salve. "Pinakiusapan po ni Sir Sandro na huwag kayong istorbohin. Sabi niya, pagod na pagod daw kayo kagabi." Napatingin ako sa labas, sa may pool area. Nakita ko si Sandro roon. Hindi siya nakasuot ng kaniyang pormal na polo at slacks. Naka-jogging pants lang siya at puting t-shirt, at nakaupo siya sa gilid ng pool, nakalubog ang mga paa sa tubig habang hawak ang isang libro. Hindi siya ang business-savvy na Sandro na nakilala ko na lagi

AVERY POV Pagpasok namin sa loob ng bahay ni Gabriel, naramdaman ko agad ang kaibahan nito sa mansyon ng mga Tallano. Walang matatayog na chandelier, walang mga mamahaling painting ng mga ninuno, at walang amoy ng lumang kahoy na parang laging may itinatagong kung ano. Amoy bagong linis ang sala—may konting bango ng lemon at bagong sementong sahig. Simple lang ang mga muwebles, isang malambot na gray na sofa at isang maliit na smart TV sa pader. Umalis din agad si Gabriel pagkatapos niyang ibaba ang maleta ko sa ikalawang palapag. Sabi niya, may iche-check lang daw siya sa labas kasama ang mga tauhan niya, kaya naiwan kaming dalawa ni Sandro sa sala. "Ayos ka lang ba rito?" tanong ni Sandro habang inilalagay ang backpack niya sa tabi ng silya. Lumapit siya sa akin, may hawak na baso ng malamig na tubig na kinuha niya mula sa dispenser sa kusina. "Pasensya ka na kung medyo maliit kumpara sa nakasanayan mo sa mansyon." "Ano ka ba, mas gusto ko n

AVERY POV Sinalubong ko si Gabriel ng isang malaking ngiti nung iabot niya ang paper bag kay Sandro. Kung alam niya lang kung gaano kalaki ang space na kinakain ng crispy pata at pansit sa listahan ng mga paborito kong pagkain ngayon, baka linggu-linggo siyang magdala rito. Amoy pa lang ng tustadong balat ng baboy mula sa supot, nagwawala na naman ang baby sa tiyan ko. "Salamat, Gabriel. Sakto 'to, parang ayaw ko na ring magluto uli ngayong gabi," natatawang sabi ni Sandro habang tinutulungan akong tumayo mula sa picnic blanket. Pinagpagan niya ang likod ng duster ko nang may pag-iingat, na parang gawa ako sa mamahaling bubog na pwedeng mabasag sa konting kalat. "Walang anuman, Sir, Ma'am. Sige po, maiwan ko na muna kayo rito para makakain nang mainit," tugon ni Gabriel bago mabilis at tahimik na lumabas uli patungo sa kaniyang pwesto sa harap ng bahay. Pumasok kami sa loob at dumeretso sa kusina. Habang inililipat ni Sandro ang pansit sa isan