Lahat ng Kabanata ng The CEO's Unexpected Heir: Kabanata 31 - Kabanata 40

AVERY POV Mag-aalas-nuwebe na ng gabi nung marinig ko ang ugong ng sasakyan ni Sandro sa labas. Buong hapon akong nakakulong sa kwarto, pabalik-balik ang tingin sa pagitan ng lumang brown envelope ni Papa at nung piraso ng reseta na nakuha ko sa kwarto ni Mariana. Masakit na ang mga mata ko sa kakaisip. Narinig ko ang mabibigat niyang yabag paakyat sa hagdan. Huminga ako nang malalim, mabilis kong isiniksik ang mga papel sa ilalim ng kutson bago umayos ng upo sa gilid ng kama. Bumukas ang pinto. Pumasok si Sandro na bitbit ang kaniyang coat sa isang kamay, habang ang kurbata niya ay maluwag na at medyo nakabukas ang unang dalawang butones ng polo niya. Halatang pagod na pagod siya. Ang kaniyang buhok na madalas ay maayos na naka-gel ay medyo gulo-gulo na ngayon. "Hey," mahina niyang bati nung makita ako. Lumapit siya, hinalikan niya ako sa noo bago ibinaba ang coat sa armchair sa gilid. "Gising ka pa pala. I thought you're asleep." "Hinihintay kita," sagot ko. Pinanood ko siyang

AVERY POV Nilagpasan ko ang mga lalaking may bitbit ng kahon ko. Umakyat ako sa hagdan, mabigat ang bawat hakbang habang nakahawak ako sa railings. Naririnig ko ang tibok ng sarili kong puso sa may tainga ko. Nararamdaman ko rin ang sumusunod na hakbang ni Salve sa likod ko, halatang natataranta at hindi alam ang gagawin. "Ma'am Avery, sandali lang po... baka mapano kayo," pabulong na tawag ni Salve, pero hindi ko siya nilingon. Dumeretso ako sa dulo ng pasilyo kung nasaan ang master's bedroom. Bukas nang malawak ang pinto. Pagdating ko sa may threshold, literal na huminto ang mundo ko sa nakita ko. Ang malaking portrait namin ni Sandro nung araw ng kasal namin—'yung nakasabit sa tapat mismo ng kama—ay nasa sahig na, nakasandal sa gilid ng nightstand. Tanggal ang pako sa dingding, at may kaunting gasgas ang gilid ng kahoy na frame. Ang pumalit doon ay isang luma at kupas na painting ng mga bulaklak na alam kong galing sa lumang kwarto ni Mariana pitong taon na ang nakalipas.

AVERY POV Mabigat ang hangin sa loob ng maliit na guest room. Buong gabi akong nakatitig sa kisame, nakikiramdam sa bawat kaluskos sa labas. Maraming beses kong narinig ang marahang yabag ni Sandro sa tapat ng pinto ko, humihinto nang matagal, parang nag-aalinlangan kung kakatok bago din dahan-dahang aalis. Masakit sa dibdib, pero kailangan ko ng distansya. Kailangan kong protektahan ang sarili ko mula sa mga tanong na alam kong magpapagulo lang lalo ng isip ko ngayon. Alas-sais pa lang ng umaga ay gising na ako. Pagkatapos kong maghilamos, kinapa ko ang bulsa ng suot kong cardigan para siguraduhing nandoon pa rin ang piraso ng reseta na nakuha ko sa kwarto ni Mariana kahapon. Ang maliit na papel na 'to ang tanging hawak kong panangga ngayon. Pagbukas ko ng pinto, sinalubong ako ng malamig na amoy ng bagong timplang kape at sinangag mula sa kusina. Pagpasok ko sa dining area, wala pa si Sandro o si Tita Letty. Pero hindi na ako nagulat nung makita ko si Mariana na prenteng nakaupo

AVERY POV Sobrang init sa loob ng kotse kahit na naka-todo ang aircon. Nakatitig lang ako sa labas ng bintana habang tinatahak namin ang daan patungo sa lumang bodega ng mga Tallano sa San Pedro. Isang oras na kaming bumabyahe. Si Mariana ang nagmamaneho, tahimik at diretso ang tingin sa kalsada habang may munting ngiti sa kaniyang mga labi. Hawak ko ang bag ko sa kandungan ko, habang ang isa kong kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking tiyan. Pakiramdam ko, sumasayaw ako sa apoy sa ginawa kong 'to. Alam kong delikado. Alam kong magagalit si Sandro kapag nalaman niyang sumama ako kay Mariana nang mag-isa habang wala siya. Pero nung ipakita sa akin ni Mariana ang sulat na 'yun sa kusina kaninang tanghali—isang sulat na may pirma at sulat-kamay ng kuya ni Sandro na si Samuel—hindi ko na napigilan ang sarili ko. Nabasa ko ang unang linya: “Kung anuman ang mangyari sa akin, hanapin niyo ang mga folder sa San Pedro.” Kailangan kong malaman kung ano talaga ang totoo. Pagod na akong magi

AVERY POV Nakatitig lang ako sa text ni Sandro habang naririnig ko ang ugong ng makina ng sasakyan ni Mariana na unti-unting lumalayo sa labas ng gate. Umalis na siya. Sa wakas, wala na ang pulang robe na 'yun na pabalik-balik sa paningin ko, wala na ang boses na parang palaging may itinatagong patibong sa bawat salita. Pero bakit ganoon? Imbes na gumaan ang pakiramdam ko, lalo lang bumigat ang hangin sa loob ng mansyon. Ibinaba ko ang phone ko sa ibabaw ng maliit na side table sa sala. Tiningnan ko si Tita Letty na tila nakahinga rin nang maluwag habang pinapanood ang mga kasambahay na isinasara ang pinto. Parang may malaking bagyo na dumaan sa bahay na 'to, at kahit tapos na ang ulan, ramdam mo pa rin ang lamig at ang mga nasirang parte na kailangang ayusin. "Mabuti naman at umalis na ang babaeng 'yun," bulong ni Tita Letty habang nagpupunas ng pawis sa leeg gamit ang kaniyang panyo. "Avery, magpahinga ka muna sa kwarto mo. Huwag mong i-stress ang sarili mo. Si Sandro, pabalik na