All Chapters of The CEO's Unexpected Heir: Chapter 21 - Chapter 30

SANDRO POVTinitigan ko lang ang screen ng phone ko habang nararamdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ko sa tindi ng kaba. Ang text ni Beatrice, parang pinalamig ang buong katawan ko sa gulat. Nakuha ni Jimenez ang video kanina sa sala. Ipapalabas ito sa primetime news. “Sino ’yan?” ulit ni Avery. Kalmado lang ang boses niya at walang emosyon, pero nakita ko kung paano humigpit ang hawak niya sa gilid ng pinto. ​Hindi ko alam kung paano sasabihin sa kaniya. Nitong mga nakaraang oras—simula nung humarap kami kay Jimenez sa gate, nung magwala si Mariana sa guest room at magbasag ng mga gamit, hanggang sa gulong nangyari sa harap ng TV crew—pakiramdam ko hindi na ako makahinga. Noong narinig ko si Jimenez sa gate na binanggit ang dinadala ni Avery, muntik ko na siyang patulan. Tapos sumingit pa si Mariana sa kalagitnaan ng interview. gulong-gulo na ang utak ko. Gustong-gusto kong alalayan si Avery nung napahawak siya sa tiyan niya dahil sa sakit, pero paano? Natataranta rin ako pa

AVERY POV Narinig ko ang mahinang tunog nang ibaba ni Sandro ang phone sa mesang kahoy ni Papa. Naka-speakerphone pa rin si Beatrice para sa mga susunod na update, pero walang nagsasalita sa amin. Ang tanging naririnig lang sa loob ng maliit na kwarto ay ang ugong ng tricycle sa ibaba at ang mabigat na paghinga ni Sandro. "Rebound." Bulong ko sa sarili ko. Ang daling bigkasin, pero ang bigat sa dibdib. Tumingin ako sa kisame ng apartment na may kaunting bakas ng lumang tulo ng ulan. Buong buhay ko bilang journalist, alam ko kung paano gumalaw ang mga troll at online blog. Alam ko kung paano nila sinisira ang buhay ng ibang tao para lang sa engagement. Pero iba pala talaga kapag pangalan mo na ’yung pinag-uusapan at pinagpipistahan sa comment section. “Avery, huwag mo munang isipin ’yung mga nababasa mo,” sabi ni Sandro. Medyo paos ang boses niya habang humahakbang palapit sa akin. Itinaas niya ang mga kamay niya na parang gustong humawak sa balikat ko, pero bago pa man lumapat

AVERY POV Napakapit ako sa gilid ng mesa ni Papa habang nakatitig sa pinto. Bigla akong nanghina sa takot. Isang babaeng hindi ko kilala ang nasa labas, at binanggit niya ang pangalan ni Jimenez. Paano nila nalaman ang lugar na ’to? Sinundan ba nila kami ni Sandro kanina mula sa mansyon nang hindi namin napapansin? "Avery? Buksan mo 'to habang nakikiusap pa ako nang maayos," pag-ulit nung boses sa labas. Mas naging mabilis at madiin ang mga katok sa pagkakataong ’to. Hindi ako sumagot. Dahan-dahan kong ibinalik ang litrato ni Mariana Torres at ’yung mga lumang resibo ng Subic clinic sa loob ng brown envelope tsaka isinilid sa pinakailalim ng sling bag ko. Sumasakit ang puson ko sa bawat galaw ko, pero pinilit kong huwag gumawa ng kahit anong kaluskos. ​Kinuha ko ang phone ko sa sahig. Mabilis kong hinanap ang pangalan ni Sandro sa contacts ko tsaka pinindot ang call. ​Unang ring. Pangalawang ring. "Sige na, Sandro, sumagot ka," bulong ko sa sarili ko, nakatitig sa screen h

AVERY POV Kumakapit ako nang mahigpit sa bakal na hawakan ng sidecar habang umaandar ang tricycle palabas ng eskinita. Bawat tagtag ng sasakyan sa mga lubak ng semento, nararamdaman ko ang kakaibang kirot sa ibabang bahagi ng tiyan ko. Napapikit ako, idinalangin na sana ay normal na pagod lang ’to ng katawan ko. "Manong, pwedeng bilisan nang kaunti?" pakiusap ko sa driver, habang nakasilip pa rin ako sa siwang ng lumang trapal. "Oo, Neng, eto na. Pero medyo barado ang daan sa unahan, may ginagawang kalsada," sigaw ni Manong pabalik, habang pinipihit ang silinyador ng motor na humuhuni nang maingay. Tumingin ako sa labas. Medyo lumalayo na kami sa palengke, pero ramdam ko pa rin ang bilis ng tibok ng puso ko. Kinuha ko ulit ang phone ko mula sa bag para tingnan kung may signal na, pero laking gulat ko nang makitang madilim ang screen. Pinindot ko ang power button nang matagal. Walang nangyari. Lowbatt. Total blackout. Napasandal ako sa upuan at napahawak sa noo ko. Paano ko

AVERY POV "Bantayan mo si Avery, Beatrice. Huwag mong hahayaang may makalapit na reporter dito. Kahit isa," mahaba at seryosong utos ni Sandro. Mas lalong tumigas ang kaniyang panga habang isinasara ang butones ng jacket niya. "Opo, Sir. Tumatawag na rito ang hospital security para mag-ayos ng daan sa basement exit," sagot ni Beatrice, mabilis na pumindot sa hawak niyang iPad habang pabalik-balik ang tingin sa amin. Lumingon sa akin si Sandro. Lumapit siya sa gilid ng kama ko, marahan niyang hinawakan ang buhok ko at isinukbit ito sa likod ng aking tainga. Malamig ang mga daliri niya pero ramdam ko ang bigat ng kaniyang paghinga. "Dito ka lang, ha? Kakausapin ko lang ang hospital admin at 'yung mga tao sa labas. I’ll clear them out," bulong niya. Tumango lang ako. Gusto ko sanang sabihin sa kaniya 'yung tungkol sa nahanap ko sa kwarto ni Papa, pero sa tindi ng ingay na naririnig ko na mula sa hallway, alam kong hindi ito ang tamang oras. Binitawan niya ang kamay ko bago tuluyang