ตอนที่ 2

.

#วันต่อมา

"หลังจากจบงานกีฬาสีแล้ว ครูอยากให้นักเรียนทุกคน เตรียมตัวให้พร้อมกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่กำลังจะมาถึง ในไม่ช้านี้ ตอนนี้ยังพอมีเวลาก็เล่นให้สนุกและกลับมาเรียน ให้เต็มที่ ครูขอให้นักเรียนทุกคนสอบเข้ามหาวิทยาลัยตามที่ใฝ่ฝันไว้นะเลิกเรียนได้"

หลังสิ้นเสียงของอาจารย์ประจำชั้น ฉันและพวกเพื่อน ก็รีบเก็บของใส่กระเป๋านักเรียนเพื่อเตรียมตัวจะไปเรียนพิเศษ ในช่วงเย็นต่อระหว่างทางเดินออกจากโรงเรียนก็ได้ยินเสียงของโม เอ่ยดังขึ้นมา

" หว้า ฝน สรุปพวกมึงจะไปเข้าคณะสถาปัตย์ที่มหาลัยเคใช่ป่ะกูจะได้คุยกับที่บ้านไว้และตามพวกมึงสองคนไปเรียนด้วยกัน" โม เอ่ยถามขึ้นและมองไปยังเพื่อนทั้งสองคนอย่างรอคำตอบ เพราะพวกเธอได้ตกลงกันไว้ว่าจะไปสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน

"อืมกูตั้งใจจะไปสอบเข้าที่นั่นเห็นน้าเบลเพื่อนของแม่ สายไหม แนะนำกูมาบอกว่ามหาลัยนี้สอนค่อนข้างดีและพิเศษกว่าที่อื่นก็เลยสนใจอ่ะ "

" มึงบอกพ่อกับแม่มึงแล้วเหรอ ลูกหว้าตอนแรกกูนึกว่า มึงจะเปลี่ยนใจไปเรียนที่เดียวกับพี่ลูกชุบเสียอีก "ฝนพูดขึ้นตามพร้อมกับหันมองหน้าเพื่อนทั้งสองของเธออีกครั้ง

"มีเกริ่นๆ ไว้แล้วล่ะพวกมึงก็รู้ว่าที่บ้านกูเป็นยังไง"

ฉันพูดตอบพวกเพื่อนทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเพราะครอบครัวฉันเคารพในการตัดสินใจของลูกๆ ทุกคน แถมยังได้รับการสนับสนุนในทุกๆ ทางอย่างเข้าใจ

" ดีว่ะนี่กูยังไม่รู้เลยว่าแม่กูจะตีหัวกูไหมถ้ากูขอไปสอบ มหาลัยไกลบ้าน แถมยังไม่รู้ว่ากูจะสอบติดไหม "โมพูดขึ้น เมื่อนึกถึงแม่ของเธอที่ค่อนข้างเข้มงวดในเรื่องการเรียนจนต้องจับเธอมาเรียนพิเศษเสริมจนสมองแทบจะแตก

"พวกเราสองคนมีพระมารดาอย่างลูกหว้าอยู่ มึงอย่าไป หยองเชื่อกู!!" ฝนพูดอย่างปลอบใจเพื่อนเพราะในกลุ่มลูกหว้าคือเก่งขั้นเทพแทบจะทุกเรื่อง ทั้งการเรียนดีเด่น ทั้งกิจกรรม รวมทั้งยัง เป็นตัวตึงของโรงเรียนด้วยอีก ก่อนที่เธอจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกชื่อเพื่อนของเธอดังขึ้น

"ลูกหว้า!!" ส้ม ตะโกนเรียกลูกหว้า คู่แข่งของเธอที่เป็น ไม้เบื่อไม้เมามาตลอดสามปี หลังจากที่เธอและเพื่อนบังเอิญไปเห็นรายชื่อตัวแทนถือป้ายโรงเรียนในงานกีฬาสีโดยบังเอิญ

ก่อนที่ส้มจะเดินปรี่เข้าไปหานังลูกหว้าด้วยแววตาสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเคืองเป็นอย่างมากโดยข้างกายของเธอมี เจสซี่และอิงดาวเพื่อนสนิทของเธอเดินตามมาติดๆ

"แกมีอะไรกับเพื่อนฉัน ไม่ทราบนังส้มเน่า" โม หันไปเอ่ยถามพร้อมกับจ้องมองหน้าของส้มและกลุ่มเพื่อนของมันอย่างเอาเรื่องทันที

"ฉันไม่ได้เรียกชื่อแกค่ะ นังโม" ส้มหันไปตอบโมอย่างไม่ได้เกรงกลัวอะไร ก่อนจะเบนสายตาไปมองนังลูกหว้าที่ยืนจ้องมองเธออยู่ไม่ไกล

" อ้าว!!!อีส้มพูดแบบนี้คือ วอนอยากโดนตีนกูว่างั้น "

ฉันรีบยกมือจับแขนของโมเพื่อห้ามปรามและหันไป พยักหน้าให้กับเพื่อนรักของฉันราวส่งสัญญาณว่าฉันจะจัดการเรื่องทุกอย่างเอง ก่อนจะหันกลับไปมองส้มแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง

" มีอะไร???"

"นังหว้าแกบอกฉันมานะ ว่าแกเป็นคนไปขออาจารย์วิชิต ให้ใส่ชื่อของแกไปเป็นตัวแทนถือป้ายโรงเรียน ในวันงานกีฬาสีแทน ชื่อฉันใช่ไหม" ส้ม เอ่ยขึ้นกับลูกหว้าที่กำลังยืนมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนเธอนึกหมั่นไส้อยู่ภายในใจเป็นอย่างมาก

" เปล่า "ฉันเอ่ยตอบสั้นๆ และจ้องมองหน้าของส้มด้วย แววตานิ่งเรียบเพราะฉันไม่รู้เรื่องที่เธอบอกมาสักนิดเดียว

"จะเปล่าได้ไงก็ชื่อของแกมันอยู่ในใบรายชื่อตัวแทน คนถือป้ายโรงเรียนแล้วยังจะกล้ามาปฏิเสธอีก เหอะ!!!ไหนบอกกับทุกคนว่าจะไม่เข้าร่วมกิจกรรมแล้วแต่สุดท้ายก็วิ่งไปขออาจารย์วิชิตให้ลงชื่อตัวเอง เชอะ!! โคตรน่าสมเพชที่สุด "

ส้ม พูดขึ้นด้วยสีหน้าแววตาเย้ยหยันและเดินเข้าไปใกล้ ลูกหว้าหมายจะเอาเรื่องแต่ก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงห้วนๆ กับสายตาพร้อมบวกของลูกหว้าที่เธออ่านไม่ออกสักนิดว่ากำลังคิดจะทำอะไรอยู่

" ทำไม!!อิจฉางั้นเหรอ??"

" ลูกหว้า!แสดงว่าเป็นแกจริงๆ ด้วยที่ไปขอเปลี่ยนชื่อตัวเองแทนชื่อของส้ม"อิงดาว เพื่อนของส้มที่ได้ยินก็พูดแทรกขึ้นมาทันที

" พูดจบหรือยัง ถ้าพูดจบแล้ว ก็ช่วยไปไกลๆ หน้าฉันสักที เพราะไม่อย่างนั้น รองเท้าคู่สวยคู่นี้ของฉัน อาจจะลอยไปฟาดเข้า ที่ใบหน้าขาวๆ ของใครสักคนและเดี๋ยวจะพากันกอดคอร้องไห้ ไปฟ้องแม่ให้มาโรงเรียนอีกนะ นังลูกแหง๋สามตัว "

ฉันเอ่ยขึ้น และยื่นเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อยพร้อมกับ ส่งรอยยิ้มรวมทั้งสายตามองไปยังส้มและกลุ่มเพื่อนด้วยแววตา ที่เต็มไปด้วยคำเตือนว่า "อย่าได้มายุ่งกับฉัน"

" อีลูกหว้า!!"

" ทำไมหรือมึงจะเอา!!"

ฉันพูดและปรี่เดินเข้าไปหาส้มและกลุ่มเพื่อนอย่างเอาเรื่องทันทีโดยที่พวกมันจะค่อยๆ ก้าวถอยหลังพร้อมตะโกนออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนรีบวิ่งหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

" หึยย!! ฝากไว้ก่อนเถอะ"

// แปะ แปะ//

"สมมง เจ้าแม่ตัวตัวตึงของพวกกูที่สุด"

โมและฝนต่างปรบมือและเอ่ยขึ้นด้วยสายตาล้อเลียนและเดินมาทางลูกหว้าที่ ยืนนิ่งจ้องมองไปยังกลุ่มของส้มอย่างเงียบๆ

" พวกเราไปเรียนพิเศษกันเถอะจะสายแล้ว "

ฉันเอ่ยขึ้นและส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยใจกับกลุ่มของส้มที่ตามราวีกับฉัน ไม่จบไม่สิ้นก่อนจะเดินเลี้ยวออกนอกโรงเรียน เพื่อขึ้นรถไฟฟ้าไปยังสถาบันสอนพิเศษโดยมีโมและฝนที่ วิ่งตามหลังมาอย่างรวดเร็ว

หลังเลิกเรียนพิเศษเสร็จโมและฝนก็ได้แยกย้ายกลับบ้าน ไปกันหมด เหลือแค่ฉันที่กำลังรอคุณแม่สายไหมขับรถมารับ และรู้สึกหิวขึ้นมา จึงตัดสินใจเดินไปหาของกินยังร้านสะดวกซื้อ ที่อยู่ไม่ไกลจากสถาบันสอนพิเศษ

ก่อนจะมานั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วยตรงโต๊ะที่นั่งภายในร้าน พร้อมกับเปิดโทรศัพท์ดูซีรีย์ไปด้วยจนเมื่อเวลาผ่านไปก็ถึงรู้สึกตัวว่าตอนนี้มีคนมานั่งอยู่ข้างๆ ฉัน

ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมาและหันไปมองก็ต้องนิ่งชะงักไปเล็กน้อย เมื่อดันเห็นว่าเป็นผู้ชายคนที่ฉันเจอเมื่อวานนี้บนรถเมล์กำลังนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบเดียวกันกับฉัน ด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย

ฉันจึงรีบก้มหน้าลง โดยสายตาของฉันยังคอยแอบมอง พี่เขาผ่านกระจกใสของร้านสะดวกซื้อ ที่สะท้อนกลับมาทำให้เห็นใบหน้าอันหล่อของพี่เขาได้อย่างชัดเจน ทำเอาหัวใจน้อยๆ ของฉันเต้นแรงขึ้นมาและเผลอพูดกับตัวเองในใจเบาๆ

" หล่อแบดบอยมากจริงๆ ด้วย"

แต่ฉันก็ต้องสะดุ้งตกใจขึ้นมาแทบจะทันทีเมื่อพี่ผู้ชายคนนั้น เงยหน้าขึ้นมาและสบตามองฉัน ผ่านกระจกที่สะท้อนภาพเราสองคน พร้อมน้ำเสียงเข้มๆ ที่เอ่ย ดังขึ้นมา

" แอบมอง พอหรือยัง "