ตอนที่ 4

หลังจากที่ฉันก้าวขึ้นมาบนรถของคุณแม่ ภาพของพี่ผู้ชายคนเมื่อกี้ที่ดูเหมือนจะนิ่งช็อคกับชื่อจริงที่ฉันเอ่ยเรียกพี่เขาทำเอา ฉันถึงกับอมยิ้มขึ้นมาด้วยความชอบใจเพราะพี่เขาดูตลกและเอ๋อมาก ๆ ซึ่งแตกต่างกับคนเมื่อวานที่เจอราวกับคนละคน ก่อนจะได้ยินเสียงของคุณแม่เอ่ยดังขึ้น

" ลูกหว้า อารมณ์ดีเหรอลูกแม่เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว"

สายไหม เอ่ยถามลูกสาวตัวน้อยของเธอหลังจากที่เธอแอบมองเห็นเด็กหนุ่มมหาลัยหน้าตาดีกำลังยืนคุยกับลูกสาวของเธอ อยู่หน้าร้านสะดวกซื้อก่อนที่เธอจะจอดรถ

" เปล่าค่ะ หว้าแค่เจอเรื่องตลกมานิดหน่อย ว่าแต่แม่คะ เรื่องสอบเข้ามหาลัย หว้าคิดว่าจะลองไปสอบที่มหาลัยเค เอ่อ คุณแม่จะว่าอะไรไหม เพราะมันค่อนข้างไกลจากบ้านเรา "

ฉันหันไปพูดตอบคุณแม่ด้วยรอยยิ้มแล้วรีบเปลี่ยนเรื่องในทันที เพราะฉันคิดว่าคุณแม่คงอาจจะเห็นฉันกับผู้ชายคนเมื่อกี้อย่างแน่นอน

"แม่จะว่าอะไรลูกได้ล่ะ ลูกเลือกในสิ่งที่ลูกอยากเรียนเถอะทำให้มันเต็มที่ที่สุด ส่วนเรื่องอื่นๆ แม่กับพ่อจะคอยสนับสนุน ลูก เองดีไหม "

สายไหม พูดพร้อมกับมองหน้าลูกสาวตัวน้อยของเธอด้วยรอยยิ้มอย่างใจดี เพราะเธอต้องการให้ลูกๆ ของเธอมีความสุข และสามารถตัดสินใจเลือกในสิ่งที่ตัวเองต้องการจะทำมากที่สุด

"ดีค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะ หว้ารักแม่สายไหมที่สุดเลย!!"

ฉันพูดตอบและยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ ก่อนที่เราสองคนแม่ลูกจะพูดคุยและยิ้มหัวเราะไปด้วยกันอย่างมีความสุข

#วันต่อมา

"ลูกหว้า ฝน วันนี้พวกเราไม่มีเรียนพิเศษแล้วไปเดินเล่น ที่ห้างหาอะไรกินกันไหม" โม พูดถามเพื่อนรักทั้งสองคน หลังจาก ที่เรียนจบในคาบเรียนสุดท้ายและกำลังจะแยกย้ายกลับบ้าน

"กูไปด้วย กูว่าจะไปซื้อกระเป๋าคอลเล็กชั่นใหม่ที่เพิ่งออกด้วย" ฝนที่ได้ยินก็พูดแทรกขึ้นมาในทันทีเพราะเมื่อคืนเธอ เพิ่งเปิดดูเพจกระเป๋าแบรนด์ที่ชอบใช้ ประกาศลงขายวันนี้พอดี

" พวกมึงสองคนไปเถอะ วันนี้กูมีธุระต้องไปที่อื่นน่ะ"

ฉันพูดปฏิเสธพวกเพื่อนโดยที่สายตาเผลอก้มมองของ ในถุงผ้าและยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย เพราะวันนี้ถึงไม่มีเรียนพิเศษ แต่ก็มีบางอย่างที่ฉันต้องไปทำแถวนั้น

" มึงจะไปไหนวะ และทำไมมึงต้องยิ้มแปลกๆ ด้วยหรือว่า มึงมีอะไรปิดบังพวกกูหรือเปล่า เหลามาค่ะเพื่อน "

โม เอ่ยถามขึ้นอย่างคนจับผิดเมื่อเห็นรอยยิ้มหวาน กับสายตาของลูกหว้า ที่มีประกายบางอย่าง จนเธอนึกแปลกใจ ว่าเพื่อนของเธอต้องไปเจออะไรมาแน่นอน

"เปล๊า!!!! กูก็แค่นึกถึงว่ามีธุระที่ต้องไปทำน่ะ"

ฉันหันไปเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสูง ก่อนจะหยิบกระเป๋านักเรียนและถุงผ้าเดินออกจากห้องเรียน โดยที่ฝนและโมรีบเดินตามมาพร้อมกับเอ่ยขึ้นในทันที

" มึงปฏิเสธเสียงสูงขนาดนี้ มึงมันมีพิรุธยัยลูกหว้า"

" กูมีพิรุธอะไร??"ฉันเอ่ยตอบอย่างคนพยายามเก็บอาการมากที่สุด

" มึงคิดว่าพวกกูสองคนที่คบมึงมาตั้งแต่อนุบาลจะดูอาการเลิ่กลั่กของมึงไม่ออก มึงคิดผิดจ๊ะ "

ฝนพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าของโมที่พยักหน้าแบบเห็นด้วย ก่อนที่ลูกหว้าจะหยุดเดินแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

" เฮ้อ!!!กูแค่จะเอาของไปคืนที่ร้านสะดวกซื้อแถวๆ สถาบันสอนพิเศษน่ะ" ฉันเอ่ยขึ้นอย่างจำนนเพราะเอาเข้าจริงพวกเรา ทั้งสามคนแทบจะรู้เรื่องของกันอยู่แล้ว

"ของ??" ฝน พูดตอบกลับอย่าง งงๆ

"เสื้อช็อปน่ะวันก่อนกูมีเรื่องบนรถเมล์นิดหน่อยแล้วดันเผลอหยิบเสื้อติดมือกลับมาที่บ้านด้วย "

" งั้นพวกกูไปด้วย เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันได้ทันแล้วถ้ามีเวลาเหลือพวกเราจะได้ไปเดินห้างกันต่อด้วย" โมเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองหน้าของเพื่อนรักทั้งสองคนอย่างรอคำตอบ

"ตกลงตามนั้น"

ฉันเอ่ยและพยักหน้ารับก่อนที่พวกเราทั้งสามคนเดินเลี้ยวออกจากโรงเรียนเพื่อขึ้นรถไฟฟ้าไปยังสถาบันพิเศษทันทีโดยที่ฉันก็ได้เริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้กับเพื่อนทั้งสองฟังอีกด้วย

หลังจากลงสถานีรถไฟฟ้าฉันและพวกเพื่อนก็เดินมายัง ร้านสะดวกซื้อ เพื่อจะเอาเสื้อไปฝากคืนให้กับพี่ชนกันต์

ฉันเลือกซื้อของกินแล้วเดินมายังหน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน ฉันจึงเอ่ยขึ้นกับพี่พนักงานทันที

"พี่คะคือ หนูอยากจะขอรบกวนฝากของนี้ไว้หน่อยได้ ไหมคะเดี๋ยวจะมีคนมารับด้านในเป็นเสื้อช็อปค่ะ"

"ได้ค่ะ"พนักงานสาวเอ่ยตอบเพราะจำหน้าของน้องนักเรียนคนนี้ที่แวะเวียนเข้ามาในร้านสะดวกซื้ออยู่บ่อยครั้งในช่วงหัวค่ำ

" ขอบคุณมากๆ นะคะ"

ฉันยิ้มและเอ่ยขอบคุณพี่พนักงานร้านสะดวกซื้อ แล้วกำลังจะเดินออกจากร้าน เพื่อไปหาเพื่อนทั้งสองคนที่กำลังยืนรอ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อสายตาหันไปเห็น พี่ชนกันต์กำลังลงจากรถคันหรู ก่อนที่พี่เขาจะเดินเข้ามาใกล้ฉันด้วยรอยยิ้มหล่อกระชากใจ

" บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะ ลูกหว้า"

"ทำไมวันนี้พี่มาเร็วจัง หนูเพิ่งฝากเสื้อของพี่ไว้กับ พี่พนักงานเมื่อกี้นี้เอง"ฉันเอ่ยตอบพร้อมกับมองหน้าของพี่ผู้ชายตรงหน้าด้วยความแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าพี่เขาจะมาเร็วแบบนี้

"แบล็ก"

" คะ"

"แบล็ก ชื่อของพี่"

แบล็ก พูดแนะนำตัวเอง พร้อมกับกวาดสายตามองใบหน้าหวานและดวงตากลมโตของยัยแก้มป่องด้วยแววตาเต็มไป ด้วยความหลงใหล

"ค่ะพี่แบล็ก" ฉันพยักหน้าตอบรับอย่าง งงๆ ก่อนที่พี่แบล็กจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"เรายืนรอพี่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา"แบล็กพูดขึ้นพร้อมกับ เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อเพื่อไปเอาของที่ลูกหว้าฝากไว้ทันที

ฝนและโมที่เห็นพี่ผู้ชายหล่อสุดแบดบอย เดินหายเข้าไป ในร้านสะดวกซื้อ ก็รีบวิ่งเข้ามาหาลูกหว้าที่กำลังยืนอมยิ้มอยู่ หน้าร้านคนเดียวก่อนที่ฝนจะเอ่ยขึ้นถามทันที

"ลูกหว้า! อย่าบอกนะว่าพี่ผู้ชายคนเมื่อกี้คือคนที่เล่า ให้พวกกูฟัง "

" โคตรหล่อ โคตรแบด กร้าวใจสุดๆ นี่มันสเปกมึงชัดๆ เลยยัยลูกหว้า!!อย่าบอกนะ ว่ามึงตามจีบพี่เขาอ่ะ" โม พูดขึ้นตามพร้อมกับส่งสายตาหยอกล้อไปทางเพื่อนทันที

" พี่เขาหล่อสเปกกูจริง แต่กูตามจีบงั้นเหรอ ไม่รู้สิ พวกมึงสองคนไปยืนรอกูตรงนู้นก่อน เดี๋ยวกูเดินตามไป "

ฉันพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ และเอ่ยไล่เพื่อนทั้งสองคนเมื่อมองเห็นว่าพี่แบล็กกำลังจะเดินออกมาจากร้านแล้ว จนพวกเพื่อนวิ่งไปหลบอีกทาง

แบล็ก ที่กำลังจะเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อก็เห็น ลูกหว้า กำลังพูดคุยอยู่กับเพื่อน เพราะใส่ชุดนักเรียนแบบเดียวกัน

ก่อนสายตาจะเห็นว่า เพื่อนของน้องเดินเลี่ยงไปอีกทาง เขาจึงเดินออกมา แล้วเข้าไปหาลูกหว้า พร้อมกับเอ่ยขึ้นทันที

" ขอบใจ ที่เอาเสื้อมาคืนพี่นะ"

"ถ้าพี่แบล็กได้ของคืนแล้วงั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ"

ฉันเห็นพี่แบล็กเดินกลับมาจึงรีบเอ่ยขึ้นและส่งยิ้มหวานให้กับพี่แบล็ก เพื่อจะขอตัวกลับบ้าน

"เดี๋ยวดิเราจะให้เบอร์พี่ได้ยัง"แบล็กพูดแล้วเอื้อมมือคว้าจับที่แขนเล็กๆ อย่างแผ่วเบา

" ขอเบอร์หนู??"

"อยากจีบ ขอจีบได้เปล่า" แบล็กพูดตอบด้วยแววตาจริงจัง ก่อนจะจ้องมองไปยังเด็กแก้มป่อง ที่เขาอยากจะยกมือหยิกแก้มสักครั้งให้หายมันเขี้ยว

“เอาโทรศัพท์ของพี่มาสิคะ" ฉันเห็นแววตาอันแสนจริงจังของพี่แบล็กจึงเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ

ก่อนที่พี่แบล็กจะยื่นโทรศัพท์หรูส่งมาให้กับฉันแต่ก็ไม่วายเอ่ยขึ้นราวกับรู้ทันว่าฉันกำลังจะกดเบอร์คนอื่นให้เขาและ ฉันก็กำลังจะกดเบอร์พ่อโลกันต์ให้จริงๆ

"กดเบอร์เราจริง ๆ อย่าเอาเบอร์มั่วมาให้ล่ะ" แบล็กเอ่ยขึ้นอย่างคนรู้ทันเมื่อเห็นแววตาอันแสนเจ้าเล่ห์ของยัยแก้มป่องจนคิดว่าเขาจะต้องโดนแกล้งแน่นอน หึหึ ยัยเด็กแสบเอ้ย...

"หนูให้เบอร์หนูแล้ว ถ้าพี่ไม่โทรมาจีบหนูจริงๆ ครั้งหน้าเจอกันอีกหนูไม่คุยกับพี่แน่ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะพี่แบล็กสุดหล่อ "

ฉันพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับขยับตัวเข้าไปใกล้พี่แบล็กและยื่นโทรศัพท์คืนให้กับพี่เขา

ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงไปหาเพื่อนของฉันที่ยืนรออยู่ไม่ไกล ด้วยรอยยิ้มกว้างและหัวเราะออกมาเบาๆ กับหน้าตาที่ดูตื่นตะลึงตกใจของพี่แบล็ก " คิกคิก พี่แบล็กตลกชะมัด "

"พี่จะโทรหาคืนนี้เลย รอรับสายด้วย ยัยแก้มป่อง"

แบล็กได้สติก็ตะโกนบอกยัยแก้มป่อง ที่กำลังจะก้าวขึ้นรถแท็กซี่กับเพื่อนและหันมายกมือโบกลาให้เขาด้วยรอยยิ้มหวาน ราวกับเด็กน้อย จนเขายิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจเขารีบ ยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูเบอร์แล้วกดเมมชื่อว่า "เด็กแก้มป่อง"

ก่อนจะเดินไปขึ้นรถของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกลอย่างอารมณ์ดีสุดๆ พลางเอ่ยพึมพำออกมาเบาๆ

"นี่กูจะจีบเด็ก หรือ โดนเด็กจีบกันแน่วะ ไอ้แบล็ก "