ตอนที่ 3

"แอบมอง พอหรือยัง"

แบล็ก เอ่ยขึ้นและสบตามองยัยแก้มป่องถักผมเปีย ผ่านกระจกใสหน้าร้าน ด้วยสายตานิ่งเรียบอย่างคนเก็บอาการ

หลังจากที่เขามาดักรอเจอยัยแก้มป่องอยู่นานนับชั่วโมง แถวๆ หน้าสถาบันสอนพิเศษ และคิดว่าตัวเองจะได้กินแห้วไม่เจอน้องแล้ว แต่เขาก็ต้องยิ้มออก เมื่อเห็นใบหน้าและรอยยิ้มหวานของยัยแก้มป่องที่กำลัง ยืนพูดคุยกับเพื่อนของเธออีกสองคนที่ ทำเอาเขาใจละลาย เพราะไม่เคยเห็นรอยยิ้มของผู้หญิงคนไหน ที่สะกดใจเขาได้ถึงขนาดนี้

ก่อนที่เขาจะแอบเดินตามจนมาถึงร้านสะดวกซื้อและ ทำเนียนซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมานั่งกินอยู่ใกล้ๆ กับยัยแก้มป่อง ของเขาอยู่นาน จนน้องเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าเขานั่งอยู่ใกล้ๆ

" ไม่ได้มองสักหน่อย"

ฉันรีบพูดปฏิเสธและก้มหน้ากินบะหมี่ถ้วยเพื่อกลบเกลื่อนที่ตัวเองถูกจับได้ว่าฉันแอบมองพี่เขาจริงๆ

" ก็เห็นอยู่ว่ามอง ทำไมชอบคนหล่อแบบพี่สินะ "

แบล็ก เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองหน้ายัยแก้มป่องที่เอา แต่ก้มหน้าลง ไม่กล้ามองหน้าเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วย ความเอ็นดู

" เหอะ!! คนอะไรหลงตัวเองชะมัด " ฉันพูดลอยๆ ขึ้นมา โดยที่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองพี่ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างฉัน ก่อนสายตาจะเห็นถุงกระดาษที่ถูกเลื่อนมาวางไว้ตรงหน้าฉันพร้อมกับได้ยินน้ำเสียงเข้มๆ เอ่ยดังขึ้นมา

" อ่ะนี่ คืนให้ "

" นี่มัน?? "

ฉันมองของในถุงที่มีเสื้อแขนยาวสีชมพูตัวโปรดของฉัน จึงเงยหน้าสบตามองกับพี่ผู้ชายตรงหน้าด้วยความตกใจเพราะ ฉันคิดว่าฉันลืมเสื้อไว้บนรถเมล์และคงจะไม่ได้คืนแล้ว

"เสื้อน้อง เมื่อวานนี้พี่ถือติดมือกลับบ้านไปน่ะหรือว่า น้องจำพี่ไม่ได้ เป็นปลาทองหรือไง ความจำสั้นชะมัด "

แบล็ก พูดขึ้นเมื่อเห็นสีหน้ามึนงงพร้อมกับสบตามองดวงตากลมโตและใบหน้าหวานรวมถึงแก้มป่องๆ อย่างยียวน ก่อนที่เขาจะต้องตื่นตะลึงตกใจ เมื่อได้ยินเสียงหวานเอ่ยดังขึ้น

"ปากหมาแบบนี้นี่เอง ถึงได้ถูกคนไล่กระทืบ"

ฉันพูดตอบ พร้อมกับเงยหน้าสบตามองพี่ผู้ชายคนนั้นอย่างหงุดหงิด แต่เมื่อเห็นแววตาคมที่เป็นประกายบวกกับใบหน้าหล่อและรอยสักที่กร้าวใจของพี่เขา ก็ทำเอาหัวใจของฉันเต้นแรงระรัวขึ้นมาอย่างไม่เป็นจังหวะ เพราะฉันดันชอบผู้ชายไทป์ที่คล้ายกับพ่อโลกันต์ของฉัน จนอยากจะหยุมหัวตัวเองให้หยุดเคลิ้มก่อน

" นังหว้าแกจะใจเต้นแรงให้พี่เขาทำไมก่อน"

" นี่น้อง..." แบล็กถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ออกเพราะไม่คิดว่ายัยแก้มป่อง ที่ดูท่าทางเรียบร้อยอ่อนหวานจะกล้าพูดว่าเขาแบบนี้

"หนูขอตัวก่อนนะคะและขอบคุณที่พี่อุตสาห์มีน้ำใจเอา เสื้อหนูมาคืน "

ฉันพูดอีกครั้งพร้อมขยับตัวลุกขึ้นเก็บของเพื่อจะเดินออกจากร้าน เมื่อมีสายเรียกเข้าของคุณแม่สายไหมโทรเข้ามา

รวมทั้งสายตาก็เหลือบไปเห็นรถยนต์ของคุณแม่ที่กำลัง จะขับมาถึงร้านสะดวกซื้อที่ฉันอยู่ แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อได้ ยินเสียงเข้มเอ่ยตะโกนเรียกดังมาจากด้านหลัง

"เดี๋ยวดิ!!แก้มป่อง"แบล็ก เอ่ยเรียกยัยแก้มป่องพร้อมกับ รีบเดินเข้าไปหาน้องอย่างรวดเร็ว

" หืม ..เรียกหนูเหรอคะ"

ฉันหันไปพูดตอบ พร้อมกับเงยหน้ามองพี่ผู้ชายคนนั้น ด้วยความแปลกใจ "แก้มป่อง" นี่พี่เขาเรียกฉันเหรอ

"อืม แล้วเสื้อของพี่ล่ะ "

" เสื้อ??"

"เสื้อช็อปน่ะ พี่ไม่มีใส่ไปเรียน" แบล็กพูดขึ้นเมื่อนึกถึง เสื้อที่เขายัดใส่ถุงผ้าของน้องเมื่อวานนี้

"อ๋อเสื้อช็อปนี่เองงั้นพรุ่งนี้พี่มาเอาที่ร้านสะดวกซื้อที่นี่ ก็แล้วกันค่ะ หนูจะฝากเอาไว้ให้" ฉันพูดขึ้นและพยักหน้ารับอย่างเข้าใจและกำลังจะก้าวเดินออกจากร้านอีกครั้งแต่กลับถูกมือหนาของพี่คนนั้นคว้ามือของฉันไว้พร้อมกับยื่นโทรศัพท์ส่งมาให้

"เดี๋ยว!!เอาเบอร์น้องมาก่อนดิพี่กลัวน้องเบี้ยวไม่เอามาคืนพี่น่ะ"

" กลัวหนูเบี้ยวหรือจะหลอกขอเบอร์หนู??"

ฉันพูดถามขึ้นและจ้องมองหน้าพี่ผู้ชายตรงหน้าที่มีอาการเลิ่กลั่กจนฉันพอจะเริ่มเดาได้ในทันทีว่าพี่เขาคิดอะไรอยู่

" ทั้งสองอย่างนั่นแหละ" แบล็ก พูดตอบตามความจริงพร้อมกับจ้องมองใบหน้าหวานด้วยสีหน้านิ่งเรียบเก็บอาการประหม่าของตัวเองไว้

" พี่ชอบหนู??"

" อืม ชอบ!!แล้วนี่น้องจะ ทะ ทำอะไร"

แบล็กพูดตอบอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาถึงผงะตกใจเมื่อ จู่ ๆ ยัยเด็กแก้มป่องก็เดินเข้ามาใกล้แบบแนบชิดตัวของเขา และเงยหน้าจ้องมองเขาด้วยตากลมใสแป๋ว ทำเอาหัวใจเขา เต้นแรงระรัว ลมหายใจเริ่มติดขัด ด้วยความตื่นเต้นตกใจ แบบ เสียอาการสุดๆ

" พี่ลองจ้องตาหนูก่อน แล้วพูดอีกทีสิคะว่าพี่ชอบหนู "

ฉันเอ่ยขึ้น พร้อมเงยหน้าและสบตามองของพี่ผู้ชายคนนั้น ก่อนจะส่งรอยยิ้มหวานๆ ที่ฉันคิดว่าน่ารักที่สุดให้กับพี่เขาอย่าง นึกแกล้ง เมื่อเห็นท่าทางเสียอาการจนฉันแอบขำอยู่ภายในใจ

" พะ พี่ คะ คือ เอ่อ...พี่ ชะ.. " แบล็ก เสียอาการแบบ เก็บทรงไม่อยู่เมื่อเห็นรอยยิ้มหวานของยัยเด็กแก้มป่องแบบใกล้ๆ

ที่ทำเอาเขาถึงกับหูตาพร่ามัวใจเต้นแรงระรัวจนพูดอะไร ไม่ออก เพราะรอยยิ้มนั้น ทำเขารู้สึกเขินอายผู้หญิงเป็นครั้งแรก จนเขาต้องหลบสายตาไม่กล้าสบตามองดวงตากลมโตคู่นั้น

" คิกคิก ไว้เจอกันอีกสักครั้งแบบบังเอิญแล้วกันนะคะ หนูค่อยให้เบอร์พี่ ส่วนเสื้อช็อปพี่พรุ่งนี้หนูจะฝากไว้ที่ร้านสะดวกซื้อที่นี่ อย่าลืมแวะมาเอา หนูขอตัวก่อนนะคะแม่หนูมารับแล้ว "

ฉันพูดขึ้นและหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจเพราะไม่คิดว่า คนหล่อแบดบอยกร้าวใจแบบนี้ จะมาเสียอาการเพราะฉันได้ คิกคิก พี่เขาน่ารักดีแหะ ก่อนจะเปิดประตูออกจากร้านสะดวกซื้อ เพื่อไปขึ้นรถของคุณแม่สายไหมที่มาจอดรออยู่

" แก้มป่อง เอาเบอร์มาก่อนดิ!! "

แบล็กได้สติ ก็เปิดประตูร้านวิ่งตามมา และตะโกนเรียกเสียงดัง เพื่อรั้งขอเบอร์โทร ก่อนที่ยัยแก้มป่องจะหันมาพร้อมพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้างที่ทำให้เขานิ่งชะงักอีกครั้ง

" ลูกหว้า!!!หนูชื่อลูกหว้า ครั้งหน้าถ้าเจอก็ช่วยเรียกชื่อให้ ถูกด้วยนะคะ พี่ชนกันต์ "

แบล็กจ้องมองยัยแก้มป่องที่เอ่ยเรียกชื่อจริงของเขาด้วย หัวใจที่เต้นแรงแทบจะทะลุอกออกมาก่อนที่น้องจะเปิดประตูก้าวขึ้นรถคันหรูจนรถคันนั้น ลับสายตาของเขา โดยที่เสียงหวานและรอยยิ้มเมื่อครู่นี้ยังคง ก้องอยู่ในหัวทำเอาเขาหัวเราะและยิ้มกว้างออกมาอย่างชอบใจก่อนจะยกมือขึ้นมา วางทาบลงที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองแล้วเอ่ยขึ้นพึมพำขึ้นมาเบาๆ

" พี่ชนกันต์ งั้นเหรอ หึหึ เด็กบ้าเอ้ย ทำกูใจเต้นแรงสัส พ่อแม่ให้กินอะไรวะ ทำไมถึงได้น่ารักจริง ๆ เลยโว้ย!!"