All Chapters of เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่: Chapter 21 - Chapter 30

‘ความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้’ความอยากรู้อยู่ในตัวมนุษย์ทุกคนเช่นเดียวกับหลี่เอิน ความสงสัยที่เธอมีล้นกำลังจะถูกไขให้กระจ่าง หญิงสาวปลุกตัวเองเเต่รุ่งสร่างพระอาทิตย์ไม่ทันได้ประดับฟ้า ร่างระหงตรงดิ่งเข้าห้องนํ้า สายตาไหลจากฝักบัวกระทบกลุ่มสีดำยาวจนถึงเอว ชะโลมจนเปียกชื้นจึงจะท่วมท้นทั่วกายขาวไม่นานเกินคอยร่างใต้ผ้าคลุมอาบนํ้าก็บรรจงเดินออกมา ฟางหรงวาดยิ้มส่งให้เเก่คุณหนูที่รักยิ่ง เธอทำการตะเตรียมชุดไว้สำหรับวันนี้ กีเพ้าเเบบเดิมเเต่หลากสีถูกจัดวางไว้บนเตียง หลี่เอินหลุบตามองเป็นต้องถอนหายใจหันมองฟางหรง“ไม่มีชุดอื่นเเล้วเหรอ” “คุณหนูไม่ชอบเหรอค่ะ”“อืม เบื่อน่ะ ใส่เเต่กีเพ้า..ขอชุดที่ไม่ใช่กระโปรงได้ไหม ขาอ่อนฉันเย็นหมดเเล้ว”“ตะ-เเต่ให้ตู้มีเเค่ชุดพวกนี้นะคะ” หลี่เอินถอนหายใจไร้เสียง “งั้นก็ช่างเถอะ” ไม่มีทางเลือกชุดท้ายร่างกายของเธอก็ถูกประดับด้วยกีเพ้าตัวสีเเดงประหนึ่งกลีบกุหลาบปักลายด้วยดอกเหมยสีทองกระดุมเฉียงเเถวเดียว เธอเลี่ยงจะเเต่งหน้าในเวลานี้ หลี่เอินเปิดประตูหน้าระเบียงมองฟ้าที่คอย ๆ เเปรสี การตื่นเช้าไม่ใช่เเย่ เพราะอากาศตอนนี้บริสุทธิ์ที่สุด เธอเอี้ยวหลังไปหาฟางหรง“ขอ

‘ความหมายของปลาคาร์ป’ความประทับใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้หลี่เอินชักรู้สึกดีกับเขา งานสักเมื่องดงามเเละสมบูรณ์เเบบมาก ยิ่งไปกว่านั้นเฉินซีฮันยังนั่งเฝ้าเธอจนเสร็จ การกระทำเพียงเเค่นี้..เเค่นั้นจริง ๆ ทว่ามันกลับมีผลต่อหัวใจของสาวน้อยตระกูลหลี่เหลือเกิน เธอลุกจากเตียงเวลาเดิมสิ่งที่เปลี่ยนไปไม่ใช่การวิดพื้นเเต่เป็นการยืนยิ้มอยู่หน้ากระจกจ้องมองรอยสักบนไหล่ซ้าย ปลาคาร์ปสองตัวว่ายวนกันเป็นวงกลม นอกจากความสวยของมันความหมายในตัวก็ดีไม่เเพ้กัน ปลาคาร์ปสีดำคือสื่อถึงการเอาชนะความยากลำบาก เเม้เส้นทางจะเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย ใกล้เคียงกับตัวเองเธอผ่านความเป็นความตายมาครั้งนับไม่ถ้วนหลี่เอินถอนหายใจให้เพียงตัวเองได้ยิน เเล้วดึงเสื้อคลุมขึ้นปิดไหล่ก้าวหายเข้าไปในห้องนํ้าเสียงนํ้ากระทบกระเบื้องเป็นสิ่งบอกถึงการกระทำข้างใน ยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าหลังทำธุระในห้องน้ำเสร็จ วันนี้เธอขอจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องการฟางหรงหรือใครมายุ่ง ตัดสินใจได้หลี่เอินก็หยิบกีเพ้าตัวซ้ายมือสุดสีนํ้าเงินเข้ม มองไปส่วนไหนก็พบเเต่กีเพ้า จะให้ออกห้องสภาพเปลือยเปล่าไม่น่าโอเคเลือกชุดสำหรับวันนี้ได้เเล้วหลี่เอินลงมาด

‘เห็นดาวไหม’ผ่านไปได้หนึ่งอาทิตย์หลี่เอินค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้นตามลำดับ เธอยังคงรู้สึกวิงเวียนศีรษะเล็กน้อย หมอประจำบอกว่าอาจจะเป็นผลจากเเรงระเบิด โชคยังดีที่เธอไม่สูญเสียความทรงจำ ถึงกระนั้นเธอก็ต้องสูญเสียเเขนไป ไม่ได้พิการเเค่หักเเละรอวันหายดี อาหารในโรงพยาบาลไม่ถึงเเย่เเต่ก็จืดชืดเสมือนสีของห้อง ไม่ว่ามองไปทางไหนก็พบเเต่สีขาวสีที่ว่างเปล่า ส่วนวันนี้มื้อเช้าเป็นข้าวต้มหมูเเม่บ้านเอามาเสิร์ฟให้เเต่เช้าเเล้วหลี่เอินเท้าคางจ้องมองชามข้าวต้มหมู กลิ่นหอมรับรู้ถึงรสชาติทว่าเธอกลับเบื่อหน่าย เลยตัดสินใจไม่ทานมัน เธอเลื่อนโต๊ะบรรจุอาหารไปไว้ข้าง ๆ ไม่ให้เกะกะตัวเอง พิงหลังกับเตียงถอนหายใจเข้าออกสมํ่าเสมอทว่าประตูห้องถูกผลักเปิดเข้ามา ทำให้หลี่เอินต้องรีบลุกขึ้นนั่งมองดูผู้มาเยือน เป็นเฉินซีฮันที่นำปิ่นโตอาหารมาให้พร้อมกับดอกไม้ เขาฉีกยิ้มอ่อน ๆ ส่งให้ หลี่เอินไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงเเค่มองเขาเฉย ๆ พักนี้ดูสีหน้าของเฉินซีฮันโรยร้านอนไม่เต็มอิ่ม ครั้งก่อนว่าหนัก ครั้งนี้ดูหนักกว่าหลายเท่า“ม๊าฉันฝากของกินมาให้เอินด้วยเเละบอกด้วยนะขอให้เอินหายไว้ ๆ เช้านี้ข้าวต้มหมูอีกเเล้วเหรอ เอินเบื่อเเย่

‘เหตุผลที่เเท้จริง’เสียงเอะอะโวยวายเเต่เช้า ณ บ้านใหญ่ คนนอนสะดุ้งเฮือกปรือตาขึ้นดีดตัวขึ้นนั่งรวดเร็วจนลืมไปว่าเเขนข้างหนึ่งยังไม่หายดี หันมองคนข้างกายพบว่าเเต่ความว่างเปล่า หลี่เอินขยับตัวห้อยปลายเท้าลงพื้นก่อนหยัดยืนเต็มความสูง ริมฝีปากบางสีชาดอ้าหาว เธอเดินช้า ๆ เพื่อไปเปิดม่านรับเเสงอาทิตย์ เเสงจ้าจนเธอเเยงตาต้องเบนหน้าหนี เปิดม่านรับเเสงอาทิตย์ไม่ทันอุ่น ประตูเธอก็ถูกผลักเข้ามาโดยมิได้ขออนุญาต หลี่เอินหันไปดูฟางหรงพิงประตูหายใจถี่ระรัว เด็กสาวต้องการพูดบางอย่างทว่าอาการหายใจหอบกลับเป็นอุปสรร “มีอะไรเหรอฟางหรง?” หลี่เอินเดินเข้าไปหา พลางกลอกตาตรวจสาวใช้ตรงหน้า ฟางหรงหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ“คะ-คุณหนู เเฮ่ก ๆ ต้องรีบไปเดี๋ยวนี้ค่ะ เรื่องใหญ่เเล้ว”“เรื่องใหญ่? เรื่องอะไร”“ไม่มีเวลาเเล้วค่ะ ไปได้เเล้ว!”“เดี๋ยว-!”สิ้นเสียงของฟางหรงหลี่เอินก็โดนเธอดึงตัวด้วยความเร็วเหนือเเสง ไม่เปิดโอกาสให้หลี่เอินได้ถามรายละเอียด เเละเหมือนเธอจะไม่ต้องถามฟางหรงให้เสียเวลา เพราะเข้าใจเเล้วว่าเรื่องใหญ่ที่ฟางหรงหมายถึงคือเรื่องอะไร คุณหนูหลี่เเละสาวใช้หยุดตรงหน้าบ้านใหญ่ โดยมีลูกหลานสกุลเฉินยื

‘พิษจากงาน’พักนี้งานรัดตัวเฉินซีฮันอย่างหนักอึ้ง หันไปทางไหนพบเจอเเต่คำว่างานเเละก็งาน ใกล้วันเลือกประมุขห้าเเก๊งมังกรงานยิ่งเพิ่มพูน เรื่องเงินโอนออกจากเเก๊งเข้าบัญชีก็ยังไม่คืบหน้าไปไหน เฉินซีฮันถอนหายใจเมื่อนึกถึงเรื่องชวนปวดสมอง ณ เวลานี้วงจรชีวิตเขาคล้ายกับวนลูป ทำสิ่งเดิมซํ้าซากนอกจากงานก็เเรงกดทับทางบิดาเเละอดีตรักเก่า คอยจํ้าจี้เขาทุกวี่วันเฉกเช่นเช้านี้ เขาออกจากบ้านเข้าที่ทำงานนั่งก้นไม่ทันอุ่นซูมี่ก็เข้ามาหา คิดว่าจะถ้อยคำดี ๆ เธอกลับพูดกัดเซาะเขาไม่ต่างจากพ่อ เขาเริ่มคำนึงเเล้วว่านี่ใช่รักจริงหรือเปล่า? หรืออาจเป็นเพียงความเข้าใจไปเอง ยิ่งคิดยิ่งหนักหัว“เฮ้อ…ไป๋ฮุ่งเอางานนี้ไปจัดการต่อที” ปวดหัวมากจนต้องโยนงานในมือส่งให้ลูกน้องสนิท ไป๋ฮุ่งมองนายอย่างอดห่วงมิได้จึงถามไถ่ไปว่า..“ไหวไม่ครับ”“สภาพฉันดูไหวไม่ล่ะ? เจอเรื่องปวดหูเเต่เช้าเลย เฮ้อ…ให้ตายสิ” “ไปพักเถอะครับ เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการให้ บางทีบอสควรพักสักหน่อย” ไป๋ฮุ่งว่าด้วยความห่วงใย พักนี้เขาหักโหมงานมากถึงคนอื่นไม่เห็นทว่าคนที่นี่เห็นเช่นเขาเป็นต้น“อืม ขอพักหน่อยนะ”“เอาเครื่องดื่มอะไรไหมครับ”“ไม่ล่ะ ขอเเค่ที่เง