All Chapters of เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่: Chapter 11 - Chapter 20

‘ดอกไม้เเละคนสวนผู้โง่เขลา’พักตัวในบ้านเฉินราว ๆ สองวันเต็ม เฉินซีฮันก็พาหลี่เอินกลับมาเยี่ยมเยือนบ้านสวีได้โดยไม่มีศัตรูตัวร้ายก่อกวนเหมือนคราวก่อน ระหว่างทางเฉินซีฮันเลี้ยวรถเเวะร้านขายของฝาก หลังจากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้พักหนึ่ง การออกมาข้างนอกนับเป็นครั้งเเรกที่เธอได้เห็นอะไรหลายอย่างในเซี่ยงไฮ้ ทั้งร้านของกินคาเฟ่เเละทาวเวอร์ ตึกไข่มุกสูงงดงาม ได้ของฝากทั้งสองก็ออกจากร้านขายของฝาก หลังผ่านเหตุการณ์บนท้องถนนสุดมันส์เหมือนเธอกับเขาจะมีบทสนทนาคุยกันนิดหน่อย ค่อย ๆ ไต่เต้าไปจนถึงเรื่องราวในชีวิต เฉินซีฮันเป็นฝ่ายเล่าก่อน เขาเปิดเผยเรื่องการเเต่งงานให้กับหลี่เอินฟัง เธอตั้งใจฟังอย่างไม่ขัดก่อนที่เธอกับเขาจะเเต่งงานกันเฉินซีฮันได้เเต่งงานกับคนอื่นมาก่อน นั่นคือคุณหนูจากบ้านหลินเหตุผลไม่ต่างจากตอนนี้ ทั้งสองไม่ได้รักกันเพราะหัวใจของเฉินซีฮันมีหญิงอื่นอยู่เเล้ว ทว่าทั้งคู่กลับไม่เเต่งงานกัน เหตุผลตรงนี้ซีฮันไม่ได้ตีให้ละเอียด เขาเล่าต่อไปโดยที่เธอนั่งฟังไปเงียบ ๆ ทว่าการฟังเงียบ ๆ ของเธอมันกลับใช้งานไปทางความคิดคำพูดของผู้นำตระกูลเฉินเเล่นเเว็บเข้ามาในหัว เหมือนเธอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

‘เปลี่ยนห้องนั่งเล่นให้เป็นห้องเต้นรำ’คุณนายหลี่ตื่นเเต่เช้าอาบนํ้าเเต่งตัว นับเป็นครั้งเเรกในรอบหลายปีที่เธอก้าวเท้าออกจากบ้านสวี วันนี้เธอมีเเพลนจะไปหาลูกสาวหัวเเก้วหัวเเหวน เพิ่งเเต่งงานออกเรือนไปเมื่อไม่นานมานี้ไปเที่ยวด้วยกันเสียหน่อยหลังห่างหายจากกันไปเกือนเศษ ๆ คุณนายหลี่ออกจากบ้านตอนหัวเช้าหลังอาบนํ้าเสร็จเธอคิดว่าไปทานข้าวเข้าข้างนอกกับลูกด้วยเลย ยั่วซานนอกจากเป็นพ่อบ้านที่อยู่เคียงคุณนายหลี่เเล้วยังเป็นรับหน้าที่เป็นคนขับรถส่วนตัวให้คุณนายหลี่ด้วยล่ะ รถหรูเเล่นพ้นประตูเหล็กบ้านใหญ่่ คุณนายหลี่กับสาวใช้เเละพ่อบานพูดคุยกันถึงการออกมาข้างนอก เธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับสวีหยางอันเเละไม่คิดจะบอกให้เขารู้ ถึงรู้ไปเขาก็มิใส่ใจ ใช้เวลาครู่ใหญ่ ๆ ในที่สุดก็ถึงบ้านเฉิน คุณนายหลี่ไปหาลูกสาวสุดสวย ถึงเเม้ตอนนี้เธอจะดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนก็เถอะ ยังไงหลี่เอินก็คือหลี่เอินลูกสาวของหลี่อันฉี ลูกสาวดูตกใจไม่น้อยที่จู่ ๆ คุณเเม่โผล่มาหาไม่บอกไม่กล่าว เธอกะจะเซอร์ไพรส์ลูกด้วยเเหละ พูดคุยกอดหอทกันจนชื่นใจ คุณนายหลี่ฝากตระกร้าผลไม้ให้สาวใช้คนหนึ่งเอาไปให้คุณนายเฉินเธอตกปากรับคำเป็นมั่นก่อนจะเดินจ

‘การบอกลาที่ไม่มีคำลา’การตายของคุณนายหลี่ถือเป็นเรื่องใหญ่ เพียงชั่วข้ามคืนทุกคนไม่ว่าจะคนมีชื่อเสียงหรือสามัญชนก็รับรู้ทั่วถึง พิธีงานศพงานจัดขึ้นตามวัฒนธรรมจีน ร่างของคุณนายหลี่ถูกฝังลงในดินมีภาพตอนเธอยิ้มติดหน้าหลุมสลักชื่อสีเเดง หลี่เอินมองดูด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง อากาศของวันนี้ช่างหม่นหมองฟ้าฝนตกโปรยปราย ร่มคันหนึ่งถูกกางเพื่อกำบังเม็ดฝนให้เธอเเม้จิตวิญญาณของเธอจะไม่ใช่หลี่เอินคนเดิม เเต่ความผูกพันทางสายเลือดทำให้เธอรู้สึกเสียใจมาก ๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอไม่ได้ตั้งตัวด้วยซํ้าเเถมเมื่อไม่นานมานี้หลี่อันฉียังฉีกยิ้มให้เธออยู่เลย ไหงมาพบเจอกันคราเธอกับอยู่คนละโลก ไอกอดอุ่น ๆ หลี่เอินคงไม่ได้สัมผัสมันอีกพิธีกรรมของจีนใช้เวลาเพียงไม่นาน ทุกคนต่างเเยกย้ายเว้นเเต่หลี่เอินที่หยุดนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน เธอจับจ้องไปยังหลุมศพของมารดา เเต่เเล้วก็มีเสียงของคนกลุ่มหนึ่งเอ่ยถึงหลี่อันฉีขึ้นมา พวกเขาเหล่านั้นคุยกันถึงเรื่องการตายของหลี่อันฉีที่มันผิดรูปผิดร่าง หลี่เอินเองก็คิดเเบบนั้นการตายของเธอมันไม่สมเหตุสมผลสักเท่าไหร่ ราวกับหลี่อันฉีรู้ตัวเองว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไง

‘วิวาทั้งสองตระกูล’ได้ฤกษ์ดีงานเเต่งของผู้นำตระกูลสวีเเละลูกสาวคนเล็กของบ้านโจวถูกจัดขึ้นถัดมาอีกสองวัน หลี่เอินเเละเฉินซีฮันรวมถึงคนอื่น ๆ เดินทางไปร่วมงาน ทุกคนต่างยินดีปรีดาไม่น้อย เว้นเเต่พวกบางกลุ่มดูไม่เห็นด้วยสักเท่าไหร่ เสียงเเมลงวันร้อยตัวเเล่นเข้าหูเธอ เนื้อเรื่องที่เเอบกระซิบกันส่วนใหญ่เห็นทีจะเป็นการวิจารณ์ผู้นำตระกูลสวี หลี่เอินไม่เเปลกใจเลยสักนิด เพราะลูกสาวบ้านโจวอายุได้เพียงยี่สิบเอ็ดปีส่วนคุณสวีนั้นมีอายุที่มากกว่าตั้งหลายปี มองยังไง ๆ ก็มิคู่ควร ทว่าหากมองดี ๆ พ่อเเม่ของฝ่ายหญิงเเลดูจะเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง คงอยากมีหน้ามีตาในสังคมจนตัวสั่น หลี่เอินถอนหายใจมองดูฉากตรงหน้าที่บิดาเเละมารดาของฝั่งเจ้าสาวยิ้มหน้าบาน ไม่สนใจสักนิดว่าลูกสาวจะยินดีหรือไม่เหมือนเห็นตัวเองเเขกคนสำคัญมากหน้าหลานตาเริ่มหลั่งไหลเข้ามาจนอดเเน่น เสียงพดคุยดังน่ารำคาญ หลี่เอินตัดสินใจลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ออกมาสูดอากาศที่ริมระเบียง ซึ่งยืดออกมาจากตัวห้องที่ใช้จัดเเต่งสถานที่ให้เเก่คู่บ่าวสาว ในมือมีไวน์องุ่นชั้นเลิศเธอไม่คอยนานยกขึ้มจิบเบา ๆ ให้รสชาติองุ่นหมักสัมผัสกับเรียวลิ้นเเล้วกลืนลงท้อง ค

‘ดอกไม้ของเฉินซีฮัน’คำพูดของหลี่เอินเหมือนรอยสักติดตริงในก้องหู วนเวียนซํ้า ๆ จนน่ารำคาญ ทว่าเขาก็ไม่อาจจะยอมรับคำพูดเเบบนั้นได้ การปฎิเสธของเธอทำให้เขาหงุดหงิดไม่นอน มันช่างตรงไปตรงมาจนหัวเสีย มองหลี่เอินเหมือนเห็นตัวเอง ถัดมาเช้านี้เขาจึงต้องหาอะไรทำตัดความรำคาญใจเฉินซีฮันเดินทางด้วยรถคู่ใจพลางมองทิวทัศน์ในเซี่ยงไฮ้ที่มีมังกรทั้งห้าคุ้มครองอยู่ ไม่เว้นเเม้เเต่ตลาดปลาเล็ก ๆ จุดหมายปลายทางคือร้านสักของเพื่อน เขาคิดอยู่นานว่าจะสักงูพันที่เเขนดีไหม ไม่เคยสักเพราะได้ยินมาว่ามันเจ็บ สำหรับเฉินซีฮันเเล้วมีดปืนไม่เคยกลัว หากเป็นเข็มจ่ายเท่าไหร่ก็ยอมเพราะกลัวจัด ตัดสินใจได้ก็ไม่รอช้ามาทันทีได้รับการต้อนรับจากเพื่อนสนิทเป็นอย่างดี พูดคุยกันเล็กน้อยถามไถ่ตามประสาเพื่อนฝูงพบเจอกัน ช่วงนี้งานรัดตัวเขาไปหมดยิ่งใกล้วันรับตำเเหน่งยิ่งวุ่นวาย นอกจากจะวุ่นเขายังต้องคอยระวังไอ้พวกหมาลอบกัดจ้องจะเด็ดหัวเขาออกจากบ่า หากใครคิดว่าเป็นลูกชายบ้านเฉินเเล้วสบาย เขาอยากจะกอดคอมันให้ดูเต็มสองตา…สบายกะผีล่ะเฉินซีฮันเลือกลายก่อนขึ้นเขียง เขาเลือกลายงูพันเต็มเเขน เเอบเกร็ง ๆ พอนานไปเรียบชิน อาจจะเพราะคนทำเป็นเ