All Chapters of เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่: Chapter 41 - Chapter 50

‘ลูกคุณนายหลี่’จินกงกลืนนํ้าลายดังอึก ยืนตัวเเข็งทื่อกลางป้อมปราการเเสนปลอดภัยของตน ทว่าบัดนี้มันกลับไม่ปลอดภัยเเล้ว เพราะมีหนูหลุดเข้ามาได้ เเถมยังเป็นผู้หญิงตัวเล็ก เเต่ถึงจะเล็กเธอคงมีอะไรมากกว่านั้น ชายหนุ่มวัยยี่สิบสามปีจ้องเธอเขม็ง ถึงหน้าจะนิ่งทว่ามือกับสั่นเทาหยาดเหงื่อก่อตัวตามกรอบหน้า เหมือนกับว่าชีวิตเขาได้จบลงเเล้ว การซุกซ่อนมิอาจเป็นสิ่งที่ต้องทำอีกต่อไปจินกงถอนหายใจพยายามปล่อยใจให้โล่ง ถอดหมวกกับเเมสลงบนโต๊ะ เขามองหน้าหญิงสาวสำรวจตั้งเเต่หัวจรดเท้า ใบหน้างดงามทว่าการเเต่งตัวเห่ยชะมัดเลย เขาเอ่ยขึ้นกับเธอ“ไม่คิดเลยนะ ว่าจะหาฉันเจอ…ถึงเธอเจอฉันไป ก็ไม่มีอะไรที่เธอต้องการหรอก เสียเวลา” “ฉันคิดว่าการมาของฉันมันไม่เสียเที่ยวหรอก”“อะไรทำให้เธอคิดเเบบนั้นสาวน้อย? ชีวิตฉันมันมีค่ามากเลยรึไง ถึงตามไม่เลิก” เขายกมือขึ้นเท้าเอวเเละมองหน้าหญิงสาวตรงหน้า เธอหัวเราะเบา ๆ “ตัวนายน่ะไม่มีค่า เเต่สิ่งที่อยู่กับนายน่ะมันมีค่ากว่า”“เธอกำลังพูดอะไรอยู่น่ะ ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง”“นายโง่จริง หรือนายเเกล้งโง่”“อ่า ฉันนึกไม่ออกเลย ว่าอะไรมันมีค่ากว่าชีวิตเหรอ ถ้าเธอรู้เธอบอกฉันหน่อยสิ”หล

‘ดูเเล’ทราบเรื่องที่รถพลิกควํ่าหลี่เอินก็ไปดูอาการของเฉินซีฮันด้วยความเป็นห่วง ทว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอะไรมากเเค่หัวเเตกเเละเเขนหัก รักษาอีกไม่นานก็คงหายกลับเป็นปกติ เมื่อรู้ว่าเขาไม่เป็นอะไรมากก็โล่งใจ“ทานเเอปเปิ้ลไหมค่ะ” เธอถาม ก่อนหน้ามาที่นี่เธอได้้เเวะดูผลไม้สดจากร้านขายผลไมริมทาง ราคาถูกของคุณภาพ“เอาสิ เเต่มือฉันไม่ดีนะ” เขายิ้มเจ้าเล่ห์“เเต่มืออีกข้างของคุณยังใช้การได้นี่ค่ะ” เธอยิ้ม เเล้วลงมือปลอกเปลือกเเอปเปิ้ลตัดเป็นชิ้นพอดีคำ“โห่ ใจร้ายจัง ไม่คิดจะป้อนให้ฉันหน่อยเหรอ” “รอคุณพิการจริง ๆ ก่อนนะคะ ฉันจะป้อนให้”“นี่เอินเเช่งฉันหนิ” เขาเบ้ปาก“เปล่าเเช่งนะคะ ฉันพูดความจริง”“เฮ้อ เอินนี่ตอนเเรกดูไม่เย็นชาเลยสักนิด ตอนนี้เย็นชาเป็นบ้า” หญิงสาวไม่พูดอะไรตั้งหน้าตั้งตาปลอกเเอปเปิ้ลจนเต็มจาน เเละใช้มือหยิบเเอปเปิ้ลยื่นให้เขาด้วยสีหน้าเรียบ ทว่าภายในกับหวั่นวูบหัวใจเต้นตึกตัก ไม่คิดว่าต้องทำอะไรเเบบนี้ คนป่วยกลับลีลาเยอะไม่ยอมอ้าปากรับเเอปเปิ้ลที่เธอป้อนเสียที เขาจ้องหน้าเธอนิ่ง ๆ ก่อนอ้าปากงับเเอปเปิ้ล สายตาจับจ้องเธอราวกับจะกินเสมือนเเอปเปิ้ลในมือเธอ“อื้อ เเอปเปิ้ลชิ้นนี้อร่อยท

‘เรื่องวงใน’หลังปล่อยจินกงเข้าไปสืบเสาะในตระกูลสวี นี่ก็ปาไปเป็นห้าวันเเล้ว ยังไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรเลย เเต่หลี่เอินเองก็มิได้ใจร้อนนัก เพราะเธอเข้าใจว่าการหาข้อมูลสำคัญต้องใช้เวลานานเเค่ไหน ระหว่างที่เธอรอข่าวจากจินกงก็ค่อยดูเเลเฉินซีฮัน ทางเฉินซีฮันก็ดีขึ้นตามลำดับ เเขนขยับได้เล็กน้อย ส่วนสมองไม่มีปัญหามีเเค่เเผลที่รอวันหายระหว่างที่ดูเเลเฉินซีฮัน หลี่เอินเองก็ได้ยินเรื่องในตระกูลเฉินผ่านบทสนทนาของพวกเเม่บ้านที่กล่าวถึงความเเค้นของพี่ชายคนรองที่มีต่อลูกชายคนเล็ก เธอไม่ได้ร่วมวงทว่าคำพูดของพวกนางเเล่นเข้าหูมาเอง กระตุ้นความคิดกระจุกหนึ่งของหลี่เอิน ถึงครั้งเเรกจะไม่ได้สนใจ เเต่พ่อรู้ว่าเป็นลูกชายเเต่พอรู้ว่าลูกชายคนรองมีความเเค้นต่อลูกชายคนเล็ก หลี่เอินก็มิอาจละทิ้งมันไปได้ตราบใดที่ชีวิตยังอยู่ในเขตบ้านเฉิน เธอเปรียบเสมือนส่วนหนึ่งในตระกูลไปเเล้ว ส่วนเรื่องคิดเเละเชื่อมโยงเล่น ๆ หากมันเป็นจริงเเปลว่าความคิดเธอไม่ผิดพลาด การที่ลูกชายคนรองมีความเเค้นต่อลูกชายคนเล็ก คงเป็นเรื่องตำเเหน่งผู้นำ ส่วนสาเหตุนั้นเธอไม่รู้ เเละเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นทั้งตอนนั้นเเละเฉินซีฮันนอนโรงพยาบาล

ตอนที่ 47‘การนัดเจอ’วันถัดมาเฉินซีฮันที่พักฟื้นตัวในโรงพยาบาลก็ได้รับข่าวดี ว่าเขานั้นสามารถกลับบ้านได้ ทุกคนต่างดีใจเป็นอย่างมาก เเละเมื่อเขากลับมาที่บ้านก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น สวนหลี่เอินนั้นหลังทราบข่าวก็รอรับเขาอยู่ที่บ้าน เฉินซีฮันเมื่อเห็นหลี่เอินรีบโพล่งเข้ากอดร่างบางในทันที เล่นเอาคนถูกกอดไปไม่เป็น บรรดาเเม่บ้านเเละคนอื่น ๆ ต่างฮือฮาลั่นหญิงสาวความตกใจเเละเก้อเขิน จึงรีบผลักร่างชายดั่งกล่าวออก ถอดกรูดประมาณสองก้าว ใบหน้าเเดงซับเลือดฝาด เธอเขินจนต้องหันหน้าหนีเขา“คิดถึงเอินนะ” เขาว่าท่ามกลางคนเป็นยี่สิบคน“คิดถึงอะไรค่ะ ฉันก็ไปหาคุณเเทบทุกวัน” เธอตอบกลับขณะที่สายตามองไปไหนไม่รู้ หัวใจในอกเต้นตึกตักผิดจังหวะ“มันต่างกันหนิ เอินไปหาฉันเเค่ไม่กี่ชั่วโมง เเต่ความคิดถึงของ-”“อย่าพูดต่อเลยค่ะ ขอร้องเถอะอายคนอื่นบ้าง” เธอบดเสียงลงเมื่อถึงท้ายประโยค คนได้ยินเป็นต้องยิ้มมุมปากสืบเท้าเข้าใกล้ โอบรัดเอวหญิงสาวด้วยเเขนเเกร่ง โน้มหน้าดระซิบที่ใบหูขาวว่า..“ฉันชอบตอนเอินเขินจัง คิดดีด้วยไม่ได้เลย”“…” ม่านตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน เธออัดปล่อยหมัดลุ่น ๆ อัดเข้าหน้าท้องเขาเขาโดยอัตโนม

ตอนที่ 49‘บาดเเผล’เปลือกตาขาวค่อย ๆ ปรือขึ้นเเช่มช้า กระพริบสองที่ก่อนเรือนร่างกึ่งเป็นกึ่งตายค่อย ๆ ผุดนั่ง เเละเเล้วเธอก็ต้องเเสดงสีหน้าเหยเกสุดขีด เพราะพิษจากเเผลตรงหน้าท้อง เธอต้องหยุดนิ่งกัดปากเก็บกลั้นเสียง จนในที่สุดความปวดค่อย ๆ ทุเลาลง เธอก้มหน้าลงดูเเผล มีเลือดไหลซึมอออกมาเล็กน้อย เเล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นมองสิ่งข้าวของที่ทำไว้เมื่อคืน ชิ้นเศษต่าง ๆ กระจัดกระจายไปทั่วหลี่เอินรวบรวมเเรงกายลุกขึ้น เเม่นจะรู้สึกเจ็บเเต่เธอก็ยังต้องลุกขึ้นก้มเก็บข้าวของทำลายหลักฐาน ขณะนั้นเองประตูห้องเธอถูกเคาะจากด้านนอก เจ้าของเสียงเป็นฟางหรง หลี่เอินรีบเก็บของพวกนั้นทิ้งลงถังขยะ คหยิบเสื้อยืดใกล้ ๆ มือขึ้นมาใส่ปิดบังเเผล เเล้วเดินไปเปิดประตูเเสดงสีหน้าเป็นปกติที่สุด“มีอะไรเหรอฟางหรง” หลี่เอินประตูก็ถามหญิงตรงหน้าในทันที“เมื่อคืนนอนดึกเหรอค่ะ”“ฉันก็ปกตินะ ทำไมเหรอ”“ก็วันนี้คุณหนูตื่นสายมากเลยค่ะ คุณซีฮันรอทานข้าวด้วยอยู่ข้างล่างนะคะ”หญิงสาวตกใจเล็กน้อยเธอหันไปมองนาฬิกาตั้งโต๊ะ พบว่าตอนนี้เวลาเจ็ดโมงเกือบเเปดโมง เป็นวันที่เธอตื่นสายมาก ไม่เเปลกหรอเพราะพิษจากเเผลทำให้เธอตื่นสาย หลี่เอินหันกลั