All Chapters of เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่: Chapter 31 - Chapter 40

‘ท่าเรือเฟงเซียง 1 ’การตามหาตัวจินกงนั่นไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ถึงฐานข้อมูลที่หลี่เอินถืออยู่จะมีบอกไว้ สถานที่ที่สามารถพบเจอกับบุคคลในภาพถ่ายมีเพียงท่าเรือของชาวประมงเฟงเซียนเท่านั้น เเหล่งเเถวนี้คือจุดง่ายที่สุด ทว่ากลับมิใช่เช่นนั้น…ไม่งานหมู ๆ เลยล่ะหลี่เอินเฝ้ามองท่าเรือเฟงเซียนได้สองวันเเล้ว เช้าประมงจะออกเรือไปในตอนเช้าตรู่ฟ้าไม่ทันสว่าง กลับมาก็พลบค่ำฟ้ามืด เรือประมงทุกลำกลับเข้าฝั่งได้ทุกอย่างก็ชลมุนละลานตายิ่งนัก กลิ่นคาวปลาเเละเครื่องในเข้มข้นคลุ้งถึงคอหอย หลี่เอินอยากจะอ้วกออกมาทุกครั้ง ยิ่งได้เห็นฉากชำเเหละปลาควักเอาเครื่องในออกมาเธอยิ่งอยากอาเจียนเต็มประดา ทว่าต้องเก็บกั้นเอาไว้เพื่อให้เเผนดำเนินต่อไป ความอดทนคือสิ่งหนึ่งที่นักสอดเเนมต้องมีวันนี้ก็ด้วย ในช่วงเช้าเธอไม่สามารถออกมาได้ เพราะไม่อยากเป็นจุดสังเกต ช่วงนี้เองเฉินซีฮันมองเธอเเปลก ๆ การกระทำที่มีต่อเธอก็เเปลกขึ้นไปอีก ถึงเเม้หัวใจหลี่เอิน…ไม่สิโมซีย์ด้วยทั้งสองสิ่งคือสิ่งเดียวกัน หวั่นไหวง่ายเหมือนใบไม้ที่ปลิดปลิว บอบบางเฉกเช่นกลีบกุหลาบเเม้นจะปกป้องตัวเองด้วยหนามอันเเหลมคม หากมีคนทนต่อความเจ็บปวดของมันได้ชายคนคนน

‘เเรกพบสบตา’ตะวันไม่ทันประดับฟ้าทั่วอาณาเขตบ้านเฉินเสียงดังเอ๊ะอ๊ะโวยวาย เพราะวันนี้มีเรื่องสำคัญ คนใช้ทั้งบ้านใหญ่เดินวุ่นหัวหมุนติ้ว ๆ ทั้งหลี่เอินเเละเฉินซีฮันต้องลุกจากภวังค์ฝัน หลี่เอินถูกนำตัวไปขัดถูไถผิวพรรณให้หอม งานเลี้ยงครั้งก่อนว่าหนักเเล้วครั้งนี้หนักกว่า หลี่เอินไม่ต้องทำอะไรสักอย่างนอกจากกัดฟันทนเจ็บ อาบนํ้าเเร่เเช่นํ้านมทั่วกายา เธอโดนลากมาทำผมเเละทำเล็บ มีความไม่ชอบทำเล็บเป็นทุนเดิมเธอปฎิเสธหัวชนฟา พอเห็นหน้าคุณนายเฉินเธอจึงจำใจต้องยอมให้ช่างทั้งหลายทำ เล็บสั้น ๆ ถูกต่อให้ยาวขึ้นนิดหน่อย ช่างปะเครื่องประทินเเต้มเติมบนใบหน้า “เกือบลืมเติมลิป คุณหนูค่ะป้าขอเติมลิปหน่อยนะคะ” หลี่เอินไม่ต่อต้านยืนนิ่งหน้ากระจก คุณป้าวัยกลางคนหยิบลิปสีสวยเเต้มริมฝีปากบางเป็นกระจับให้เป็นสีสดงดงาม หลี่เอินมองตัวเองในกระจก กว่าทุกอย่างจะลงตังเล่นเหนื่อยเเต่เช้า เสร็จก็ฟ้ามืดพอดีตรงกับเวลาต้องไปงาน อาหารเช้าทานเพียงขนมปังกับนม มื้อเที่ยงดีหน่อยฟางหรงนำอาหารมาให้ ส่วนมื้อเย็นคงต้องทานนอกบ้านหลี่เอินเเต่งกายเสร็จหมดเเล้ว เธอสวมเสื้อคลุ่มไหมพรมพร้อมถือกระเป๋าเดินมาหาเฉินซีฮัน ซึ่งกำลังพิงเอว

‘เเมวดำ’วันต่อมาผิงผิงได้ส่งพัสดุมาให้เเต่เช้าพร้อมเเนบจดหมาย ‘ขอบคุณที่ช่วยงานหวังว่าขนมนี้จะถูกปากเอินนะ จากผิงผิง:3’ อ่านจบเธอถึงกับหลุดขำเบา ๆ ตัวคุณหนูหลี่รู้ดีว่าในกล่องนี้มีอะไร ขนมหวานเป็นเพียงข้ออ้างส่งของเท่านั้นเธอหอบหิ้วกล่องใบโตด้วยร่างเล็ก ๆ ขึ้นห้องของตัวเอง ลงกลอนประตูให้เรียบร้อยก่อนจะไถกล่องไปหยุดอยู่กลางห้อง ใช้มีดคัดเตอร์กรีดเทปกาวน์เเปะหน้ากล่องออกเเละเเง้มฝากล่อง ริมฝีปากสวยผลิยิ้มด้วยความพึ่งพอใจ เธอหยิบข้าวของด้านในออกมาเรียงอย่างระมัดระวัง เพราะนี่ไม่ใช่ของเล่นเเต่เป็นอุปกรณ์ที่เธอต้องใช้อุปกรณ์ทั้งหมดถูกค้นออกจากหล่องจนหมด หลี่เอินกวาดตาเช็คของตั้งเเต่ปืนสั้นเเละกระสุน มีดพกขยาดพอดีสามารถซ่อนสายตาคนได้ เเล็ปท็อปอีกสองเครื่องใช้ในการค้นหาข้อมูล เครื่องดักฟังจิ๋วพร้อมกล้องจิ๋วอย่างละสิบตัว ชุดสะเดาะกุญแจ ชิพเเฮกระบบ ล่องรอยไฟฉายเก็บล่องรอย กล้องถ่ายรูป อีกอย่างหนึ่งที่เธอชอบเป็นพิเศษคือชุดปฎิบัติงาน เพราะในตู้มีเเต่กีเพ้าล้วนหลากสีส่วนสูทที่เธอเเอบจิกมาก็รุงรัง มีเจ้าสิ่งนี้ทำให้ขยับตัวได้ง่ายหน่อยเช็คของที่ได้รับมาครบทุกอย่าง ไม่ขาดตกบกพร่องอะไร หลี่เอินเเ

‘เก็บเกี่ยวข้อมูล’เป็นมื้อเช้าที่ทำให้หลี่เอินนึกเเปลกใจ เเต่ก็ไม่คิดอะไรมากเพราะเธอเองไม่มีเวลาต้องคิดเรื่องพวกนี้ ทุกคนล้วนเเต่มีหน้าที่เป็นของตัวเอง เธอในตอนนี้ก็มีหน้าที่ที่ต้องทำให้ลุล่วง หลี่เอินนั่งทานข้าวคนเดียวจนอิ่ม ละทิ้งหน้าที่เก็บกวาดให้คนใช้ เธอทำจนเริ่มชินเเละเดินขึ้นห้อง ขณะที่ปลายเท้าเหยียบลงบรรไดซีเเรก เสียงรถซุปเปอร์คาร์เเล่นเข้ามาดึงความสนใจให้เธอหันไปมองที่หน้าประตู เฉินซีฮันในสภาพยุ่งเหยิงเดินเข้ามา มันทำให้เข้าใจชัดเจนว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้กลับบ้าน เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ“เมื่อคืนงานฉันเยอะมาก เลยไม่ได้กลับบ้าน” “ฉันว่าคุณซีฮันไปอาบน้ำทานข้าวเถอะค่ะ เเล้วก็พักผ่อนซะ”“อือ เอินทานข้าวเเล้วเหรอ” “ค่ะ พึ่งทานเสร็จไปก่อนหน้านี้เอง”“นั่งทานข้าวคนเดียวเหงาเเย่เลย” เขาว่าพลางหัวเราะเบา ๆ“ไม่เหงาหรอกค่ะ เมื่อกี้ฉันก็นั่งทานคนเดียว กินจนอิ่มเลยค่ะ” หลี่เอินผลิยิ้มหวาน เล่นเอาคนตรงหน้าไปต่อไม่เป็น“เหมือนฉันโดนว่าทางอ้อมเลยเเฮะ”“ฉันขอตัวก่อนนะคะ มีเรื่องทำ”“อ่า” เขาตอบสั้น ๆเธอส่งยิ้มให้เขาอีกครั้งก่อนจะเดินขึ้นห้องของตัวเอง ลงกลอนประตูเช็คให้เเน่ใจว่าจะไม่มีใครเข

‘เยี่ยมเยือนบ้าน 2’พบปะคุยกับบิดาเรียบร้อยเเล้ว หลี่เอินก็เดินออกจากห้องนอนส่วนตัวปล่อยให้ท่านได้อยู่คนเดียวตามใจต้องการ เธอนั้นหลังออกห้องพร้อมกับซีเซียน พี่ชายพาเธอไปคุยกันเป็นการส่วนตัว ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรพี่เเค่ขอให้เธออยู่ที่นี่สักระยะหนึ่ง เพื่อดูเเลพ่อ หลังจากพ่อล้มด้วยโรคร้าย คุณนายสวีก็ถือตัวเป็นผู้นำ ชอบทำอะไรตามใจตัวเองรวมถึงซูมี่ด้วย รายนี้เชื่องกับเเม่มาก เเม่สั่งอะไรทำให้หมดทว่าเธอก็ไม่ขัด ยอมตกลงที่จะอยู่ที่นี่สักพักเพื่อดูเเลพ่อ ถึงเขาจะเเย่ไปหมดยังไงซะนี่ก็พ่อของหลี่เอิน ไม่มีเขาหลี่เอินคนนี้คงไม่ได้เกิดมาดูโลก ตกลงเรียบร้อยพี่ซีเซียนก็สั่งคนใช้ไปทำความสะอาดห้อง ๆ หนึ่งที่เคยเป็นห้องนอนเก่าของซีเซียน ทว่าเธอกลับค้านพี่ชายไม่ให้ทำอย่างนั้น “อ้าว ทำไมล่ะ เเค่ปัดฝุ่นนิด ๆ หน่อย ๆ ก็สะอาดเเล้ว ถ้าเอินไม่นอนห้องฉันเอินจะนอนห้องไหนล่ะ” “ห้องของเเม่ค่ะ”“อืมม์..ไม่อยากขัดใจตามใจเอินล่ะกัน”หลี่เอินเเย้มยิ้มเปล่า ๆ ไม่พูดคำใดกลับไป หลังจากนั้นเอินก็โทรไปบอกเฉินซีฮันว่าเธอจะอยู่บ้านตัวเองสักระยะหนึ่ง ไม่ระบุวันเเต่อาจนานหน่อย ทางนั้นก็ไม่มีปัญหาตกลงให้เธออยู่ได้ตามใจสั่ง