Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

Humahangos na bumaba ng taxi si Kianna at halos takbuhin na ang gusaling pinagtatrabahuhan niya. Lunes na lunes ay late na siya. Paano ba naman, buong gabi niyang hinintay ang pagdating ni Preston kahit isang tawag man lang o simpleng paghingi ng sorry, wala. Ni anino nito ay hindi niya nakita. At kahapon pa naman ang anniversary nila. Dahil sa kaiiyak at kaiisip, namugto ang mga mata niya. Mabuti na lamang at may shades siyang suot kaya kahit paano ay natatakpan ang makapal niyang eyebags. Dagdag pa roon ang pagkamalas niya sa nasakyang taxi. Tatlong bloke na lang ang layo sa kumpanya ay na-flat-an pa ito ng gulong. Kaya heto siya ngayon...takbo rito, hila roon sa maikling skirt ng office uniform niya habang pilit inaabot ang oras. Kung alam lang niyang magiging ganito ang araw niya, nag-slacks na lang sana siya para komportable siyang makakatakbo. “Ah, Preston! Kasalanan mo talaga ito,” inis niyang bulong. Dahil sa dami ng iniisip, hindi niya napansin ang nakausling tipak n

“Miss!” Agad na napalingon si Kianna sa lalaking tumawag sa kanya. “Ano?!” matalim niyang sagot. Bahagyang napaatras ang lalaki, tila nagulat sa taas ng boses niya, parang handa siyang manakmal ng kahit sino. Pero wala siyang pakialam. Sira na nga ang araw niya, nadagdagan pa ng kayabangan ng lalaking nakilala niya kanina lang. “Pasensya na po sa istorbo, Miss,” naiilang na sabi ng lalaki. Hindi siya sumagot. Mas lalo pa siyang nagulat nang may iniabot itong kahon sa kanya. “Ano ’to?” nag-aalangan niyang tanong. Dahan-dahan niyang binuksan ang kahon, at agad na napaawang ang labi niya sa gulat nang makita ang isang pares ng pulang sapatos. Bago iyon, makintab at halatang mamahalin. Ngumiti ang lalaki at itinuro ang nakaparadang sasakyan sa di kalayuan. Tinted ang mga salamin kaya hindi niya makita kung sino ang nasa loob. “Galing iyan sa boss ko,” sabi nito bago tuluyang umalis. Hindi na niya naitanong ang pangalan ng boss nito, ni ang dahilan, ni kung bakit siya

Natagpuan ni Kianna ang sarili na naglalakad sa gilid ng kalsada nang walang tiyak na direksyon. Malamig ang hangin ng gabi ngunit hindi niya iyon maramdaman dahil mas nangingibabaw ang sakit na bumabalot sa dibdib niya ng mga sandaling iyon. Ayaw pa nga sana niyang umalis sa restaurant kung hindi lamang siya inabutan ng closing time. Halos apat na oras siyang naghintay doon, umaasang darating si Preston, umaasang sa pagkakataong ito ay pipiliin naman siya nito kaysa trabaho. Pero tulad ng dati… naiwan na naman siyang mag-isa. Naghintay na naman siya sa wala. Marami rin siyang nainom na alak kaya hindi na maayos ang mga hakbang niya habang naglalakad. Pasuray-suray. Walang pakialam kung napapatingin na sa kanya ang mga taong nadaraanan niya. She was crying out loud habang naglalakad sa madilim na sidewalk, tila wala nang pakialam kung mukha man siyang baliw sa paningin ng iba. Masakit, sobrang sakit ng nararamdaman niya. Paano ba naman, matapos ang apat na oras na paghihintay

Nakangiting pinagmasdan ni Drake ang Happiness Bar nang eksaktong ihinto niya ang sasakyan sa tapat ng gusaling iyon. It’s been a while since he last came here. Ilang taon na nga ba? Almost eight years. Maraming nagbago sa lugar, ngunit ang pakiramdam ng kasiyahang bumabalik sa kanya tuwing nasisilayan ang bar na iyon ay hindi kailanman nagbago. Parang kahapon lamang ang lahat, ang mga tawa, ang mga alaala, ang mga gabing puno ng musika at kwento kasama ang mga kaibigan niya. He was Drake Jawkins, a half-French, half-Filipino. Born in France, lumipat siya sa Pilipinas kasama ang kanyang mga magulang noong limang taong gulang pa lamang siya. Dito siya nag-aral at nakapagtapos ng kolehiyo. Ngunit pagkatapos niyang magtapos, bumalik siya sa France dahil naroon ang buong kamag-anak niya. Akala niya doon na siya mananatili habambuhay ngunit nagbago ang lahat nang pilitin siya ng kanyang ama na bumalik sa Pilipinas. Noon pa man, gusto na siyang pabalikin upang pamahalaan ang kanilang ku

“What's going on here?” Isang malamig at mababang boses ang biglang umalingawngaw mula sa likuran niya. Hindi alam ni Kianna kung bakit tila may kakaibang epekto sa kanya ang boses na iyon. Parang sa isang iglap, bahagyang gumaan ang mabigat niyang pakiramdam. His voice sounded dangerously comforting like medicine to a wounded heart. Dahan-dahan siyang nagbaling ng tingin. Ngunit ang bahagyang paghanga sa kanyang dibdib ay agad ding napalitan ng inis nang tuluyan niyang makita ang mukha ng lalaking nagsalita. Ang mayabang na lalaki! “You?!” gulat ngunit mataray niyang saad sabay turo rito. Biglang nagsalubong ang kilay ng lalaki. So, isa pala ito sa mga male hosts ng lugar na iyon. Ho ho ho… wala na siyang maipagmamayabang ngayon. “Do you know me?” kunot-noong tanong nito habang sumulyap sa mga kasamahan nitong tahimik lang na nakatingin sa kanilang dalawa. Nagkibit-balikat lamang ang mga ito, wari’y sinasabing wala rin silang ideya sa nangyayari. Nainis si K