CHAPTER 3

“Miss!”

Agad na napalingon si Kianna sa lalaking tumawag sa kanya.

“Ano?!” matalim niyang sagot.

Bahagyang napaatras ang lalaki, tila nagulat sa taas ng boses niya, parang handa siyang manakmal ng kahit sino. Pero wala siyang pakialam.

Sira na nga ang araw niya, nadagdagan pa ng kayabangan ng lalaking nakilala niya kanina lang.

“Pasensya na po sa istorbo, Miss,” naiilang na sabi ng lalaki.

Hindi siya sumagot. Mas lalo pa siyang nagulat nang may iniabot itong kahon sa kanya.

“Ano ’to?” nag-aalangan niyang tanong.

Dahan-dahan niyang binuksan ang kahon, at agad na napaawang ang labi niya sa gulat nang makita ang isang pares ng pulang sapatos. Bago iyon, makintab at halatang mamahalin.

Ngumiti ang lalaki at itinuro ang nakaparadang sasakyan sa di kalayuan. Tinted ang mga salamin kaya hindi niya makita kung sino ang nasa loob.

“Galing iyan sa boss ko,” sabi nito bago tuluyang umalis.

Hindi na niya naitanong ang pangalan ng boss nito, ni ang dahilan, ni kung bakit siya binigyan ng ganoong klaseng sapatos.

Ah, baka naman naawa siya sa’kin dahil sa itsura ko ngayon…

Napabuntong-hininga siya habang tinititigan ang kahon. Siguro may mabubuti pa ring tao sa mundo. Salamat sa kung sino man siya.

Tahimik niyang sinundan ng tingin ang papalayong sasakyan, habang nananatiling palaisipan sa kanya kung sino ang boss na iyon.

----

“I’m sorry, babe… alam kong nagtatampo ka.”

Napabuntong-hininga si Kianna habang hawak ang telepono. Lunch break niya iyon, at nasa office siya habang kausap ang nobyo.

“Hindi ko talaga maiwan ang trabaho. Marami pa akong kailangang asikasuhin sa kumpanya. Lalo na at darating ang anak ni big boss, baka magkaroon pa ng surprise audit si Boss DJ. Kapag hindi ko ito naayos, baka ako pa ang mapahamak.”

Tahimik lang siyang nakikinig habang nakatitig sa pumpon ng bulaklak at kahon ng tsokolate na pinadala nito.

“Alam kong naiintindihan mo ako, Kianna. I love you, babe. Kailangan ko na ulit bumalik sa trabaho, marami pa akong gagawin.”

Napasimangot siya. Kahit lunch break, trabaho pa rin ang inuuna nito.

“Okay. Wala naman akong magagawa,” malungkot niyang sagot.

“Bawi ako sa’yo bukas, dinner tayo sa favorite restaurant natin. I love you. I miss you!”

Biglang nagbago ang mood niya. Para bang lahat ng tampo ay nawala agad.

“I love you too, babe! See you tomorrow!”

Pagkababa ng tawag ay agad niyang niyakap ang bulaklak, kinikilig na parang batang binigyan ng simpleng lambing.

Ganito talaga siya, madaling mapawi ang tampo sa simpleng effort lang ng mahal niya.

“Ang saya mo ngayon, ah,” puna ng katrabaho niyang si Gigi.

Nasa Pharmaceutical company si Kianna, at isa siya sa HRD staff.

“Oo! Bati na kami ni Preston. Ang saya ko talaga,” masiglang sagot niya. Kumislap ang mga mata ni Gigi.

“Ikaw rin mukhang masaya ah?” komento niya.

Tumango ito.

“Oo. Sa wakas, nabigyan na rin ako ng oras ni Calvin. Alam mo naman, mas matindi pa trabaho niya kaysa boyfriend mo.”

“Talaga? Ano ang ginawa mo?” curious niyang tanong. Napangiti ang kaibigan.

“Simple lang. Nag-hire ako ng male host, tapos pinapanggap ko na may lihim kaming relasyon.”

Napakurap si Kianna.

“Male host?”

Muling tumango si Gigi, hindi maalis-alis ang ngiti sa labi.

“Oo. May bagong host club sa kabilang kanto.”

“Ano? May host club dito sa Pilipinas?” gulat niyang tanong.

“Meron na. Inspired sa Japan. Last month lang nag-open. Parang bar din siya, may drinks, food, disco… pero ang main attraction, mga lalaking nag-e-entertain ng customers.”

Lalong lumaki ang mga mata ni Kianna.

“Wait… binili mo talaga ’yung male host?” hindi makapaniwalang tanong niya.

Tumango si Gigi na parang normal lang iyon.

“Yep. Desperate times call for desperate measures.”