CHAPTER 1 (Book 1: Drake&Kianna)

Humahangos na bumaba ng taxi si Kianna at halos takbuhin na ang gusaling pinagtatrabahuhan niya.

Lunes na lunes ay late na siya.

Paano ba naman, buong gabi niyang hinintay ang pagdating ni Preston kahit isang tawag man lang o simpleng paghingi ng sorry, wala. Ni anino nito ay hindi niya nakita.

At kahapon pa naman ang anniversary nila.

Dahil sa kaiiyak at kaiisip, namugto ang mga mata niya. Mabuti na lamang at may shades siyang suot kaya kahit paano ay natatakpan ang makapal niyang eyebags.

Dagdag pa roon ang pagkamalas niya sa nasakyang taxi. Tatlong bloke na lang ang layo sa kumpanya ay na-flat-an pa ito ng gulong.

Kaya heto siya ngayon...takbo rito, hila roon sa maikling skirt ng office uniform niya habang pilit inaabot ang oras.

Kung alam lang niyang magiging ganito ang araw niya, nag-slacks na lang sana siya para komportable siyang makakatakbo.

“Ah, Preston! Kasalanan mo talaga ito,” inis niyang bulong.

Dahil sa dami ng iniisip, hindi niya napansin ang nakausling tipak ng bato sa daraanan niya. Huli na nang makita niya iyon. Natapilok siya. At kasabay ng pagkabali ng takong ng sapatos niya ay ang malutong na tunog ng napunit na tela.

“Ay, bulate!” gulat niyang bulalas.

Kung hindi lang siya nakahawak sa damit ng lalaking nasa harapan niya, siguradong sumubsob na siya sa semento.

“What the hell?” madiing sambit nito.

Nanlaki ang mga mata ni Kianna. Dahan-dahan siyang napatingin sa napunit na bahagi ng damit nito at agad na nakaramdam ng matinding hiya.

“I-I’m so sorry,” mabilis niyang sabi.

Ngunit nang mag-angat siya ng tingin, tila tumigil ang mundo niya. Kitang-kita niya ang pagkainis sa mukha ng lalaki subalit kahit bahagyang nakakunot ang noo nito, hindi iyon nakabawas sa nakakasilaw nitong kaguwapuhan.

Bigla niyang naalala ang isang linya mula sa paborito niyang Korean drama.

“His beauty shines brighter than the midday sun and gentler than the moonlight in the darkest night.”

At sa pagkakataong iyon, pakiramdam niya’y eksaktong-eksakto iyon para sa lalaking kaharap niya. Ngayon lang yata siya nakakita ng ganoong kaguwapong lalaki nang personal.

Matangkad ito, matangos ang ilong, matalim ang mga mata, mapula ang labi at napakaputi ng balat para bang hindi tao kundi isang karakter na lumabas mula sa mamahaling magazine o international runway show.

Kaya naman hindi niya namalayang matagal na pala siyang nakatitig dito.

Ah, Kianna… seryoso ka ba? Sa gitna talaga ng kamalasan mo, nagagawa mo pang mag-daydream?

“Finished fantasizing about me?”

Natigilan siya. May halong sarkasmo ang boses nito dahilan para agad siyang mamula sa kahihiyan.

“I-I’m sorry…” nahiyang sabi niya.

Lalong kumunot ang noo ng lalaki.

“Stop saying sorry. I don’t need your apology.”

Bahagyang nainis si Kianna. Kanina lamang ay halos mabighani siya rito, pero ngayon ay gusto na niya itong sapakin.

Akala mo naman kung sino.

Oo na, gwapo na siya. Pero hindi ibig sabihin no’n ay pwede na siyang maging suplado.

“Okay. Fine. Kung gusto mo, papalitan ko na lang,” mataray niyang sagot.

Tila walang pakialam itong tumingin sa kanya bago malamig na nagsalita.

“Forget it. It’s too pricey.”

Awtomatikong napaawang ang labi niya. Napakuyom siya ng kamao habang pilit pinipigilan ang sariling sumabog.

Ano’ng ibig sabihin no’n? Mukha ba siyang walang pambayad?

“Sabihin mo lang kung magkano. Babayaran ko,” madiin niyang saad.

Ngunit imbes na sagutin siya, basta na lamang itong tumalikod at naglakad palayo.

“Grabe… hari yata ng kayabangan ’yon,” gigil niyang bulong habang pinagmamasdan ang papalayong matangkad na pigura.

Sa dami ng naging kamalasan niya ngayong araw, mukhang nadagdagan pa iyon.

At oo, aminado siyang gwapo ito pero hanggang doon lang. Gwapo lang siya. Wala nang ibang redeeming factor.

Nang marinig niya ang buzzer mula sa construction site sa tapat, saka lamang niya naalalang late na late na talaga siya.

Akma na sana siyang maglalakad muli nang maalala ang nabaling takong ng sapatos niya.

“Ay, kainis…” inis na bulong niya.