บททั้งหมดของ The Gentlemen Club Series: LOVE ENTANGLEMENT: บทที่ 101 - บทที่ 110

Nang araw na iyon, hindi pumasok sa trabaho si Rain. May mas mahalaga siyang kailangang gawin. Bitbit ang munting pag-asang matagal na niyang kinakapitan, nagtungo siya sa address ng huling babaeng posibleng may-ari ng gintong kuwintas, ang nag-iisang bagay na maaaring magturo sa kanya sa kanyang tunay na pagkatao. Gusto niyang malaman... kung sino ang tunay niyang mga magulang. Muli niyang sinulyapan ang address na nakasulat sa papel na hawak bago tumigil sa tapat ng isang lumang compound. Ito na ang huling pangalang nasa listahan. Bigo siyang umalis sa dalawang nauna niyang pinuntahan, kaya malakas ang kutob niyang dito niya sa wakas matatagpuan ang babaeng matagal na niyang hinahanap. Huminga siya nang malalim bago kumatok sa bakal na gate. Ilang sandali pa ay bumukas iyon, at isang matandang lalaki ang sumilip mula sa loob. "Yes? Anong kailangan mo, hija?" magalang nitong tanong. Hindi niya alam kung bakit biglang bumigat ang dibdib niya. Parang may kung anong humara

"Whoa... You're really an artist, Rett!" humahangang komento ni Sean habang hindi inaalis ang tingin sa napakagandang painting na nasa harapan niya. Sa kanilang magkakaibigan, siya ang numero unong tagahanga ni Everett pagdating sa pagpipinta. Kaya naman labis ang tuwa niya nang regaluhan siya nito ng isa sa mga obra nito dalawang taon na ang nakalipas, noong unang dumating siya sa Pilipinas. Hanggang ngayon ay nakasabit pa rin ang malaking painting na iyon sa dingding ng kanyang silid. Naroon silang lahat sa Painting Exhibit upang suportahan ang kanilang kaibigang si Everett Palermo, isa nang kilalang pintor sa Pilipinas na unti-unti na ring nakikilala sa iba't ibang bansa. Masaya silang lahat nang ibalita nitong pagkatapos ng exhibit ay lilipad na ito patungong Amerika, kung saan magkakaroon naman ng sariling exhibition ang mga masterpiece nito. "Salamat," tipid na ngiting tugon ni Everett. Siniko siya ni Theodore na nakatayo sa likuran niya. "Na-in love ka na naman sa o

"Hindi!" Napabalikwas ng bangon si Raine habang humahagulgol sa iyak. Mabilis ang kanyang paghinga. Halos hindi siya makahinga. Nanginginig pa ang buong katawan niya. Inilibot niya ang paningin. Nasa silid siya ni Sean. Nakahiga siya sa kama nito. Saglit siyang napapikit. Panaginip lang... Bangungot lang... Iyon ang una niyang inisip. Isa na yata iyon sa pinakanakakatakot na bangungot na naranasan niya. "Are you okay?" Napalingon siya sa pinanggalingan ng boses. Naroon si Sean. Nakaupo sa tabi ng kama. Hindi niya inaasahang makikita sa seryosong mukha nito ang ganoong klase ng pag-aalala. "Sean..." Mahina siyang umiling. "Binangungot ako... Nasunog daw ang bahay namin." Bahagyang yumuko ang binata. May lungkot sa mga mata nito. "It's not a dream." Mahina ngunit mabigat ang boses nito. "It really happened." Para siyang natigilan. Unti-unti niyang ibinaba ang tingin. Nakita niya ang photo album na hawak ni Sean. Ang album na iniligtas niya sa apoy. Biglang bumuhos ang

Nagising si Rain dahil sa matinding lamig na bumabalot sa kanyang buong katawan. Kahit nakabalot na siya sa makapal na comforter, tila nanunuot pa rin sa kanyang balat ang malamig na hanging ibinubuga ng air conditioner. Mabigat din ang pakiramdam niya. Nanghihina ang katawan at tila umiikot ang kanyang paningin. Dahan-dahan siyang bumangon at binuksan ang lampshade sa bedside table. Agad na tumambad sa kanya ang oras sa digital clock. 1:00 A.M. Sumulyap siya sa Cleopatra sofa kung saan mahimbing na natutulog si Sean. Tahimik ang binata, ni hindi man lang ito gumagalaw. Binalot niya nang mas mahigpit ang kumot sa kanyang katawan bago dahan-dahang tumayo. Kailangan kong patayin ang aircon. Lumapit siya rito ngunit nang iunat ang kamay, saka niya lamang napagtantong hindi niya iyon maaabot. Masyadong mataas ang thermostat, at sa sobrang panghihina ay wala na siyang lakas para hilahin pa ang stool. Hindi rin niya makita ang remote. Napapikit siya nang bahagya. Nahihilo siya

Mula sa silid kung saan nagpapahinga si Rain, narinig niya ang sunod-sunod na pagtunog ng doorbell. Bahagya siyang bumangon, ngunit agad siyang napangiwi nang kumirot ang kanyang sintido. Tatlong araw na siyang nilalagnat, at tuluyan na iyong nauwi sa matinding trangkaso. Mabigat ang katawan niya, tila ba bawat galaw ay nangangailangan ng matinding lakas.Napalingon siya sa wall clock. Mag-aalas diyes na ng umaga. Natitiyak niyang kanina pa umalis si Sean papasok sa trabaho. Si Zander naman ay kagabi pa hindi umuuwi. Ang huli niyang narinig ay nasa isa itong private resort na pagmamay-ari rin ni Sean upang doon mag-training para sa nalalapit nitong international modeling show. Mas malaya raw itong makakapag-work out doon at mas maihahanda ang katawan para sa kompetisyon.Muli na namang tumunog ang doorbell. Wala sana siyang balak bumangon, ngunit mukhang walang balak umalis ang taong nasa labas.Napabuntong-hininga siya bago dahan-dahang tumayo. Balot ng makapal na kumot ang kanyang k