บททั้งหมดของ The Gentlemen Club Series: LOVE ENTANGLEMENT: บทที่ 111 - บทที่ 120

Dala ang chocolate cake, nagpasama si Rain kay Glacy upang personal na magpasalamat sa nakatatandang kapatid nito.Ilang minuto lang ang lumipas ay huminto ang sasakyan sa tapat ng isang modernong dalawang palapag na gusali.Fearless Investigation Office.Tahimik niyang binasa ang malaking signboard na nakapaskil sa itaas ng building. Bumaba silang dalawa sa sasakyan habang maingat niyang bitbit ang cake na para kay Detective Endrian."Sandali lang kami, babe," sabi ni Glacy kay Rico na siyang naghatid sa kanila.Ngumiti ang lalaki at tumango."Take your time.""Halika na, Rain," aya ni Glacy habang hinahawakan siya sa braso.Napangiti siya tsaka tumango."Salamat, Glacy.""Wala 'yon." Napangisi ang kaibigan. "At saka gusto ko ring silayan sa huling pagkakataon ang boss ni Kuya."Napalingon pa ito kay Rico na naghihintay sa sasakyan."Hindi niya alam na patay na patay ako noon sa may-ari ng detective firm na ito. Kapag nalaman niya, siguradong sasama siya hanggang loob para bantayan a

Nahimas ni Sean ang kanyang sintido habang muling binabasa ang report na ipinadala niya kay Mr. Cordova sa pamamagitan ng email. Halos mag-iisang buwan na ang lumipas, ngunit wala pa ring malinaw na progreso sa kasong hawak niya. Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya natatagpuan si Viola Laurel. Napuntahan na niya ang address na ibinigay ng matalik nitong kaibigan, ngunit pagdating niya roon ay nalaman niyang matagal na pala itong lumipat ng tirahan. Mas lalong nakadagdag sa problema ang katotohanang walang sinuman sa dating mga kapitbahay nito ang nakaaalam kung saan na ito nakatira ngayon. Napabuntong-hininga siya. Napakahirap ng kasong iyon. Lalo na't halos wala siyang matinong impormasyon tungkol sa taong hinahanap niya. Napakakomplikado ng nakaraan ni Viola. Isa itong adopted child ng pamilya Laurel, at tila sinadya ring burahin ang lahat ng bakas ng dati nitong pagkakakilanlan. Wala na siyang makita ni isang dokumento tungkol sa buhay nito bilang si Viola Laurel. Sa pagkaka

Nagtatakang sinundan na lamang ng tingin ni Rain si Sean nang bumaba ito at pumasok sa isang convenience store. Habang naghihintay sa loob ng sasakyan, malaya niyang napagmasdan ang binata. He walks so manly. Kahit ang simpleng paglalakad nito ay napakaguwapo sa kanyang paningin. May kakaibang confidence sa bawat kilos nito, simple ngunit nakakabighani at sa mga mata niya, tila lalo itong gumagwapo sa bawat segundo. Her heart pounded harder. Geez! I'm in love with Sean. Pinagsawa niya ang kanyang mga mata sa pagmamasid dito hanggang sa tuluyan itong makabalik. Iniabot nito sa kanya ang isang supot. Nagtatakang sinilip niya ang laman. Nakita niya ang isang malamig na root beer in a can at breadsticks na may chocolate coating. Nanlaki nang bahagya ang mga mata niya bago siya napangiti. Paborito niya ang mga iyon. Madalas niya iyong kinakain kapag wala siyang ganang kumain ng hapunan. Hindi niya akalain na alam pala ni Sean ang mga paborito niyang snacks. Mabilis siyang sumulya

Mula sa terrace ng silid na ibinigay kay Rain, pinagmamasdan niya ang napakalawak na lupain ng mansyon. Napakaganda ng tanawin mula roon. Ang mga bituin ay nagmistulang maliliit na dekorasyon sa madilim na kalangitan, habang ang malamig na hangin ng madaling-araw ay marahang humahaplos sa kanyang balat. Hindi siya makatulog. Palibhasa’y unang gabi niya sa mansyon at hindi pa siya sanay matulog sa ibang lugar. Isa iyon sa mga kahinaan niya kapag wala siya sa pamilyar na lugar, nahihirapan siyang makatulog. Nakaupo siya sa isang bakal na upuan, nakataas pa ang dalawang paa habang marahang humihigop ng mainit na gatas. Panay ang buntong-hininga niya. Gusto niyang gisingin ang natutulog niyang kaibigan na kasama niya sa iisang kuwarto, subalit naisip niyang mahihirapan itong makatulog muli. Ayaw niyang makaistorbo pero kailangan niya ng makakausap. Gusto niyang ilabas ang lahat ng saloobin niya. Muli siyang nagbuntong-hininga bago binalingan ang hawak niyang baso. “Mababal

May kakaibang ngiti sa mga labi ni Kianna nang makasabay ni Rain sa pagbaba ng hagdan upang magtungo sa komedor. Kahit puyat ay maaga siyang nagising, subalit mas nauna pa ring bumangon si Sean. Nang magising siya, wala na ito sa kama. Siniko siya ng kaibigan. “Saan ka natulog kagabi?” tanong nito. “Sa tingin ko, gusto ka rin ni Sean, Best.” “Tumigil ka nga,” aniya, subalit may pumagkit na ngiti sa kanyang mga labi. “Uy! Napapangiti siya!” Patuloy pa rin ang pang-aasar nito. Nakangiting inirapan niya ang kaibigan. “Nakakatawa ka kasi. Ang aga-aga mong mang-asar.” “Ihh! Kunwari ka pa. Kinikilig ka naman.” Siniko lamang niya ito at hindi na pinatulan ang pangbubuska ng kaibigan. Ngunit hindi niya maikakaila ang maliit na ngiti sa kanyang mga labi. Kahit ayaw niyang aminin, may bahagi sa kanyang umaasa sa mga sinabi nito. Baka nga gusto rin ako ni Sean? Napailing siya sa sarili. Huwag kang umasa, Rain. Papasok na sila sa loob ng komedor nang marinig nila ang boses