บททั้งหมดของ The Gentlemen Club Series: LOVE ENTANGLEMENT: บทที่ 81 - บทที่ 90

"Tumabi ka." utos ni Sean.Agad namang sumunod si Rain. Kahit halatang nahihirapan, buong lakas nitong itinulak pabalik ang malaking bookshelf hanggang sa tuluyan itong bumalik sa dating puwesto. Mariin itong nagbuntong-hininga bago siya binalingan, salubong ang mga kilay.Napayuko siya at hindi magawang salubungin ang mga mata nito.Hayan na... Siguradong katakot-takot na sermon na naman ang maririnig niya."Sa susunod, mag-ingat ka." Iritado ang tono nito, ngunit hindi niya maintindihan kung bakit tila may bahid ng pag-aalala sa boses nito.Kagat-labi siyang tumango."Sige na. Bumalik lang ako dahil may nakalimutan akong dalhin." Kaswal nitong sabi.Napamaang siya. Hindi siya... pinagalitan Patalikod na sana ang binata patungo sa pinto habang hawak ang isang envelope nang mapansin niya ang kaliwang pisngi nito. Mabilis niya itong pinigilan."Sandali lang." aniya.Kunot-noong napatingin ito sa kanya."May sugat ka." Mahina niyang sabi.Hindi na siya nag-isip pa. Dahan-dahan niyang hi

"Hey! I'm just kidding, you know." Halos mabulunan si Zander sa kabilang linya. "Kilalang-kilala na kita. Alam kong seryoso ka lang talaga sa mga sinasabi mo. You're the most straightforward person in our group. You always mean what you say." Tahimik na nakatingin si Sean sa kalsadang dinaraanan habang nakahawak sa manibela. Tama ang sinabi ng kaibigan. Hindi siya iyong taong nagsasalita nang walang basehan. Kung ano ang iniisip niya, iyon din ang lumalabas sa bibig niya. Hindi siya marunong magsugarcoat ng salita para lang pagaanin ang pakiramdam ng ibang tao. Kaya bakit bigla niyang naisip si Rain? Bakit sa lahat ng taong kilala niya, ang reaksyon ng dalaga ang biglang sumagi sa isip niya? Mahigpit niyang hinawakan ang manibela. Bahala siya kung nasaktan siya sa sinabi ko. Wala naman siyang sinabing kasinungalingan. That's who I am. Narinig niya ang mahinang pagtawa ni Zander. "Hey, don't tell me you're actually taking me seriously?" natatawang tanong nito. "Teka nga

"So, what are you waiting for? Go ahead and eat!" sabi ni Theodore habang itinuturo ang iba't ibang pagkaing nakahain sa mesa na mukhang ipinadeliver lamang ng mga ito. Nagkibit-balikat si Sean. Sa halip na kumuha ng plato, dahan-dahan niyang kinuha ang lunch box na dala niya at binuksan iyon. Kaagad na sumingaw ang mabangong amoy ng pagkain, dahilan upang hindi niya mapigilang mapangiti. Tahimik niyang kinuha ang kutsara at tinidor na nasa loob ng lunch box bago pinagmasdan sandali ang pagkain. Ano kaya ang lasa nito? Masyadong abala ang isip niya sa dalang lunch box kaya hindi niya namalayang nakatingin na pala sa kanya ang lahat ng kaibigan niya. Isusubo na sana niya ang unang kagat nang mapatingin siya sa mga ito. They were all staring at him with disbelief written all over their faces. "What?" kunot-noong tanong niya. "That's... a lunch box?" manghang tanong ni Ellis habang nakaturo pa sa kulay dilaw na lunch box. "Yes," sarkastikong sagot niya. "As far as I know, l

Magdadalawang linggo na rin simula nang maging all-around maid si Rain ng guwapo ngunit ubod ng sungit na si Sean Terible.Sa loob ng dalawang linggong iyon, hindi naman niya naranasan ang pagpapahirap na una niyang kinatatakutan. Sa totoo lang, mabait naman ang binata - iyon nga lang, napakaselan nito pagdating sa mga gamit at ayaw na ayaw nitong pinakikialaman ang mga importanteng bagay nito.At habang tumatagal, unti-unti na rin niyang nasasanay ang sarili sa malamig na pananalita at kasungitan nito. Kasabay niyon ay unti-unti rin niyang nakikilala ang tunay na pagkatao ng binata. Isa itong taong matatag, seryoso, at tila imposibleng matinag ngunit gaya ng lahat ng tao... May mga kahinaan din pala itong pilit na itinatago. Katulad na lamang nang gabing iyon. Hindi na naman makatulog si Rain. Muli na naman siyang inaatake ng insomnia. Napabuntong-hininga siya habang bumabangon mula sa mahabang sofa na dati-rati'y ikinasasama pa ng loob niyang higaan, ngunit habang tumatagal ay tila

Alisto si Sean habang dahan-dahang lumalapit sa lalaking nakahandusay sa sahig. Nang makalapit siya, mabilis niyang sinunggaban ang kuwelyo ng polo nito at marahas itong ibinaling paharap. "Who are you?" galit na tanong ni Sean habang mahigpit ang pagkakahawak sa kuwelyo nito. "Oi... Sean..." paos na saad ng lalaki, halatang kagigising lang. "I can't breathe..." Halos hindi na ito makahinga sa higpit ng pagkakahawak niya. Nanlaki ang mga mata ni Sean nang tuluyang makita ang mukha nito. "Dammit! What are you doing in my unit?" iritado niyang tanong bago marahas itong binitawan. "May tinataguan lang ako," sagot ng lalaki habang pilit na tumatayo. "Dito muna ako, puwede ba?" "You're drunk." Napangiwing saad niya nang maamoy ang matapang na alak sa hininga nito. "Umuwi ka na." "Hindi puwede. Sigurado akong hina-hunting na ako non. Baka nga nasa bahay ko na siya ngayon." Napailing ang lalaki habang pilit na pinapanatili ang balanse. "Damn! I should change my door lock. You're tur