Love The Laughter

Chapter 31Sydney’s POVNapatingin ako sa bintana nang makarinig ako ng masayang tawanan ng mga bata.Noong una ay hindi ko iyon pinansin. Akala ko ay mga batang naglalaro lamang sa kabilang kalye. Ngunit habang tumatagal, lalo kong naririnig ang kanilang hagikhikan at masasayang sigawan.Parang nakakahawa ang saya nila.Kaya naman lumapit ako sa bintana at sumilip.Tatlong bata ang nakita ko.Isang batang lalaki na mukhang siyam o sampung taong gulang at dalawang mas maliliit na bata na marahil ay nasa anim o pitong taong gulang lamang.Naghahabulan sila sa tapat ng bahay ni Brandon.Pawisan.Magugulo ang buhok.Pero walang bahid ng problema sa kanilang mga mukha.Tawang-tawa sila habang tumatakbo.Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.Nakakainggit silang panoorin.Napakasimple ng kaligayahan nila.Maya-maya ay may tumawag sa kanila.“Hoy, dahan-dahan!”Napalingon ako sa direksyon ng boses.At doon ko siya nakita.Isang babae.Halos kasing-edad ko lamang.Simple ang kasuotan niya.

Family, Familiar

Chapter 32Sydney’s POVMasaya akong pinagmamasdan ang mga bata habang nagkukulitan sila. Para silang mga ibong matagal na nakulong sa hawla at ngayon ay malayang nakakalipad. Walang iniisip na problema, walang iniindang responsibilidad. Ang mahalaga lamang sa kanila ay ang kasalukuyang sandali—ang tawanan, ang laro, at ang mga taong kasama nila.Nakaupo kaming lahat sa sala habang nagkukuwentuhan. Ang mga bata naman ay paikot-ikot sa amin, minsan nakikisali sa usapan, minsan nagbibiruan sa isa’t isa. Nakakatuwang panoorin kung gaano sila kakomportable sa mga nakatatanda. Walang takot, walang alinlangan. Malaya nilang nasasabi ang gusto nilang sabihin.“Ninong, dito na ba talaga kami titira?” tanong ng isa sa mga bata habang nakatingala kay Brandon.Tumango lamang si Brandon at ngumiti.“Oo. Dito na muna kayo. At bukas, papasok na kayo sa eskwelahan. Magpakabait kayo doon ha?”“Opo!” sabay-sabay nilang sagot.Napangiti ako. Kitang-kita ko kung paano lumambot ang ekspresyon ni Brandon

Warmed Up

Chapter 33Sydney’s POV“Ano na naman ang ginagawa mo sa opisina ko, Samuel?”Hindi ko na itinago ang pagkainis sa aking boses. Pagod na pagod na akong makita ang mukha niya. Sa tuwing nakikita ko siya, para akong binabalik sa panahong pinakamahina ako—sa panahong naniniwala akong may taong tunay na nagmamahal sa akin.“Look, Sydney. I just want to talk to you.”“Talk? About what?” malamig kong sagot.Napabuntong-hininga siya at naupo sa harapan ng mesa ko na parang siya pa ang agrabyado.“Hindi ka na ba naaawa sa akin? Naka float ako, Sydney. Ano na ba ang papel ko sa kumpanyang ito?”Hindi ako nagsalita.“Nandito nga ako pero parang wala naman akong silbi.”Bahagya akong napangisi.Noon, kapag nakikita ko siyang malungkot, agad akong naaalarma. Gagawin ko ang lahat para mapasaya siya. Pero ngayon? Wala akong maramdaman.“Kung gusto mo, just terminate me. Hindi yung pinapahirapan mo ako araw-araw.”Sa loob-loob ko, mas higit pa roon ang gusto kong gawin.Gusto ko siyang ipakulong.Gu

Stay Away From My Woman

Chapter 34Brandon’s POVPapasok na sana kami ni Allan sa opisina ni Sydney nang marinig ko ang boses ng isang lalaking nasa loob.Huminto agad ako.Kasunod noon ay ang boses ni Sydney."Hindi ako magrereklamo. Bumalik ka lang sa akin. Please."Napatigil ako.Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.Si Samuel.Kilala ko ang boses na iyon.At sa sumunod na segundo, parang may apoy na sumiklab sa loob ng dibdib ko."Just leave."Malamig ang sagot ni Sydney.Ngunit hindi sapat iyon para mapawi ang galit na bumabalot sa akin.Nakayukom ang mga kamao ko.Mahigpit.Napakahigpit.Halos pumutok ang mga ugat sa aking braso.Ang lakas ng loob ng lalaking iyon.Pagkatapos niyang wasakin ang buhay ni Sydney.Pagkatapos niyang lustayin ang pinaghirapan nito.Pagkatapos niyang iwan itong sugatan, nag-iisa, at halos mawalan ng dahilan para lumaban.Ngayon gusto niyang bumalik?Parang walang nangyari?Parang puwede niyang burahin ang lahat ng sakit na iniwan niya?Dahil sa kanya,

A Sudden Episode

Chapter 35Brandon’s POV“BRANDON! BRANDON! BRANDON!”“Asawa ko!”Halos mabasag ang katahimikan ng bahay dahil sa malakas na sigaw na iyon.Kasabay nito ay ang mabilis na pagbukas ng pinto.Humahangos na pumasok si Mayee.“Kuya!”Halos hindi na siya makahinga.“Si Ate Sydney!”Nanlaki ang mga mata ko.“Anong nangyari?”Pero wala na siyang oras para magpaliwanag.Umiiyak siya.Namumutla.At kitang-kita sa kanyang mukha ang matinding takot.Hindi na ako nagtanong pa.Mabilis akong napatakbo papunta sa silid ni Sydney.Habang tumatakbo ako sa hallway, halos marinig ko ang malakas na tibok ng puso ko.Hindi ko alam ang nangyari.Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin.Pero isang bagay lang ang nasa isip ko.Sana ligtas siya.Pagpasok ko sa silid...Napatigil ako.Nakatayo si Sydney sa gitna ng kwarto.Namumula ang kanyang mukha dahil sa mataas na lagnat.Nalilito.Takot.Pero nang makita niya ako...Biglang nagliwanag ang kanyang mga mata.“ASAWA KO!”Parang tumigil ang mundo.Hin

All Chapters of KILL ME SOFTLY MY BILLIONAIRE FARMBOY: Chapter 31 - Chapter 35

Love The Laughter

Family, Familiar

Warmed Up

Stay Away From My Woman

A Sudden Episode