Todos los capítulos de เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s: Capítulo 31 - Capítulo 40

การจากไปของแม่เฒ่าเสิ่นสร้างความโศกเศร้าให้กับทุกคนในบ้าน แต่ว่าพวกเขาไม่มีเวลาเศร้าต้องคอยรับแขกของสามพี่น้องเสิ่นที่ทำงานในกองทัพ อย่างเช่นตอนนี้บรรดาเพื่อนร่วมทีมที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีทยอยเดินทางมาแสดงความเสียใจพวกเขาคลุกคลีกับบ้านเสิ่นมานานเป็นเดือนและคอยแวะมาพูดคุยเล่นกับแม่เฒ่าเสิ่นตลอด การจากไปครั้งนี้สร้างความเสียใจให้พวกเขาเช่นเดียวกัน“อาเหว่ย”เสิ่นเฟยฟางเดินเข้ามาในห้องโถงไว้ทุกข์ เจอเข้ากับอาคนสนิทจึงเอ่ยเรียก เหว่ยเทาเห็นว่ายังมีเพื่อนร่วมงานอีกหลายคนเกรงว่าจะรบกวนพวกเขาจึงพาเด็กหญิงออกจากตรงนี้เหว่ยเทาจูงมือเสิ่นเฟยฟางมาข้างนอกและนั่งลงให้ระดับศีรษะเท่ากัน “ทำไมฟางเอ๋อร์มาอยู่ตรงนี้ล่ะ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ให้ออกมาอยู่ข้างนอกหรือ”ความหมายก็คือช่วงที่แขกเข้าบ้านเด็ก ๆ จะเข้าไปวุ่นวายแขก เพื่อไม่ให้เด็กเข้าไปรบกวนเลยสืบต่อกันมาตั้งแต่อดีตจะไม่ให้เด็กเข้าไปวุ่นวายในงานแม้จะอยู่อย่างสงบ หรืออีกเหตุผลก็คือเด็กหวาดกลัวหากเข้าใกล้อาจเสียสติหรือเป็นบ้าไปก็มี แต่คนอื่นจะคิดว่าวิญญาณร้ายเข้าสิงในอดีตที่กล่าวอ้างมาว่ากันว่าลูกเศรษฐีคนหนึ่งที่เกิดจากอนุภรรยาเสียสติตอนงานขาวดำของแม่ พ

ภายในห้องโถงเรือนหลักทุกคนนั่งรวมกันอยู่และนั่งก้มหน้าทุกคน บรรดาแม่ ๆ เป็นคนอธิบายเรื่องราวให้พ่อแม่และพี่สาวสามีฟัง แต่ละคนตกใจเหมือนกับที่สะใภ้ทั้งสามตกใจก่อนหน้านี้“เด็กพวกนี้ทำอะไรไม่ปรึกษาผู้ใหญ่เลย” เสิ่นกวงลี่บ่นไม่เว้นแม้แต่ลูกสาว “เฟยเอ๋อร์ก็โตแล้วทำไมไม่ห้ามน้องสาวของลูก แถมยังช่วยกันอีก”เสิ่นเฟยฟางส่ายหน้า “เป็นฟางเอ๋อร์ที่พาทุกคนทำเองค่ะ ป้าใหญ่อย่าว่าพี่สาวเลยนะคะ”“ไม่ใช่แค่เฟยเอ๋อร์และฟางเอ๋อร์ ก่อนหน้านี้ทุกคนทำอาหารเป็นและใช้ครัวได้ แต่ว่ามีผู้ใหญ่อยู่ด้วยนี่อะไรมีแค่เด็กไม่กี่ขวบ อันตรายจริง ๆ” เสิ่นกวงลี่ที่เคยดันหลังหลานสาวตอนนี้กลับบ่นเสียเองใช่ เรื่องนี้พวกเธอผิดเต็ม ๆ ที่คิดว่าจะทำขนมกันเองโดยไม่ให้ผู้ใหญ่รู้ สุดท้ายถูกจับได้คาหนังคาเขาและยังถูกบ่นอีกต่างหากแม่เฒ่าสามโบกมือ “เอาเถอะ ๆ อย่าบ่นหลานสาวของฉันเลย พวกหล่อนก็แค่อยากทำขนมเท่านั้น แป้ง น้ำตาลหมดก็แค่ไปซื้อใหม่”“แม่!”เสิ่นเฟยฟางรีบเดินไปนั่งข้าง ๆ ผู้เป็นย่า เอนตัวซบตัก “ฟางเอ๋อร์แค่อยากทำขนมไปลองขายท่าเรือ ถ้าบอกทุกคนก่อนก็ไม่ยอมให้ทำแน่ ๆ” เมื่อมีโอกาสเธอจึงยอมพูดสิ่งที่ต้องการทำออกไป“หลานอยากขา

“คุณชายน้อยโม่!”เสิ่นเฟยฟางเหมือนเห็นแสงสว่างในชีวิตหลังเห็นโม่ตงจวินยืนอยู่ด้านหน้าของพี่เลี้ยง และกำลังจะเดินไปอีกทาง ทำให้เธอรีบเดินไปหาเขาทันที ไหน ๆ ก็เจอกันแล้ว ใช้เวลาที่คนในบ้านเธอไม่อยู่แถวนี้ในการขอความช่วยเหลือ“พวกนายรังแกฟางฟางเหรอ?” โม่ตงจวินเห็นใบหน้าเหมือนจะร้องไห้ของเด็กผู้หญิงที่เขามอบป้ายชื่อสีทองให้ก็แสดงท่าทีเกรี้ยวกราดออกมา“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ ผมกับสหายแค่เดินผ่านมาเจอเด็กคนนี้เดินหลงทาง เลยจะพาไปส่งที่ทำงานพ่อของเธอครับ” ทหารคนที่บอกจะไปส่งเสิ่นเฟยฟางรีบเอ่ยแก้ตัวโม่ตรงจวินหันมาถาม “จริงเหรอ”“ค่ะ”แม้สาเหตุจะมาจากอีกคนแต่เสิ่นเฟยฟางก็ไม่อยากสร้างปัญหาให้พวกเขา อุตส่าห์อาสาไปส่งเธอหาผู้ปกครอง“ฟางฟางมากับใครหรือ ทำไมพวกเขาถึงปล่อยให้ฟางฟางอยู่คนเดียว”โม่ตงจวินขมวดคิ้วไม่พอใจจนเสิ่นเฟยฟางอยากหัวเราะ เพราะเขาอายุเพียงแปดขวบกลับมีสีหน้าแบบนี้แล้ว “พ่อให้รออยู่ตรงนั้นแต่ฟางเอ๋อร์อยากเดินมาทางนี้ รู้ตัวอีกทีก็หลงทางแล้ว”ยังดีว่าเสิ่นเฟยฟางพูดรู้เรื่องแล้วไม่อย่างนั้นคนตรงหน้าคงสั่งลงโทษครอบครัวของเธอแน่ ๆ ที่ปล่อยปละละเลย“อาฉี พวกเราไปส่งฟางฟางก่อน” เขาหันไปบอกพ

การทำสัญญาระหว่างบ้านเสิ่นกับกองทัพเป็นความลับที่รู้กันเพียงไม่กี่คนเท่านั้น แม้แต่เสิ่นเฟยฟางเองยังไม่ได้ตามไปทำสัญญา เนื่องจากรู้ว่าทุกคนพออ่านหนังสือออกกันอยู่บ้าง อีกอย่างถ้าเธอไปด้วยต้องมีคนกลับมาส่งซึ่งมันไม่สามารถทำได้ หากเมื่อวานในกองทัพไม่ได้ประชุมเรื่องสำคัญก็ต้องรอให้ทุกคนเลิกงานกันก่อนในขณะที่บรรดาผู้ชายของบ้านไปทำสัญญาเรื่องการค้าขาย ในบ้านพ่อเฒ่าสามกำลังทำโต๊ะ เก้าอี้ และถาดไม้สำหรับวางขนม โดยมีเสิ่นจิ้งรุ่ย เสิ่นจิ้งเอ่อร์คอยช่วย และแม่เฒ่าสามที่คอยช่วยเช็ดใบตองให้ไปตากแดดนั่งอยู่ไม่ไกลคอยมาช่วยสามีตอนหลานช่วยชายช่วยไม่ได้ใบตองพวกนี้เสิ่นเฟยฟางนำออกมาจากในมิติโดยให้แม่เฒ่าสามช่วยแก้ต่างว่าพาสี่พี่น้องบ้านสี่ไปตัดมา คนอื่น ๆ ไปสวนมะพร้าวในป่าที่เป็นของส่วนรวม สำหรับคนไห่หนานมะพร้าวลูกที่หล่นลงพื้นพวกเขาไม่กินกันแล้ว และเป็นผลดีสำหรับบ้านเสิ่น จึงถูกขนมาเก็บไว้ในจวนกองใหญ่“ถั่วลิสงพอหาได้นะ แต่ว่าน้ำตาลหาไม่ง่ายเลย อีกอย่างปกติชาวบ้านธรรมดามีบ้านไหนที่เขาซื้อน้ำตาลกัน” โจวเหม่ยฮุ่ยถอนหายใจ ตัวหล่อนเองก็อยู่แถบนี้มาตั้งแต่เกิด น้ำตาลไม่ได้กันง่าย ๆนอกจากน้ำตาลทรายขาวที่

หน้าร้านขนมของบ้านเสิ่นตอนนี้มีลูกค้าเดินมาดูประปราย แต่พอรู้ราคาพวกเขาเดินหนีบ้างเลือกซื้อสักชิ้นไม่ให้ขายหน้าตนเองเพราะมากับสหาย ขายได้บ้างขายไม่ได้บ้างแต่ทุกคนยังให้การต้อนรับลูกค้าอย่างดี เสิ่นเฟยฟางจูงมือโม่ตงจวินไปยังถาดให้ลองชิม จิ้มขนมหมกชิ้นเล็กในถาดให้เขาได้ชิมดู “นี่คือขนมหมก ด้านนอกเป็นแป้งข้างในเป็นไส้มะพร้าวผัดถั่วลิสง” การบอกว่าด้านในคือไส้อะไรมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อดีก็คือลูกค้ากินพวกถั่ว มะพร้าวหรือส่วนผสมบางอย่างไม่ได้ก็จะไม่ได้หลงมากิน แต่บางครั้งก็เป็นภัยร้ายสามารถการแกะสูตรได้ง่ายสำหรับคนมีฝือเรื่องทำขนม สำหรับเสิ่นเฟยฟางไม่ได้กลัวเลยสักนิดเธอมีวิธีรับมือหลาย ๆ อย่าง ที่เตรียมเอาไว้แล้ว “คุณชายน้อยโม่พาพวกเรามาร้านนี้กันทำไม ไปร้านขนมของตระกูลฮวากันดีกว่า ตรงนั้นมีขนมมากมายให้พวกเราได้กิน มีแต่ขนมอร่อยทั้งนั้นแล้วก็ไม่ท้องเสียด้วย” ฮวาเจียเฉิง ลูกชายพลตรีในกองทัพเอ่ยเรียกความสนใจ เจิ้งหยูเชาลูกชายพันตรีเจิ้งและอายุมากกว่าคนอื่นในกลุ่มหนึ่งปีบอก “ไม่เอาน่าเจียเฉิง คุณชายน้อยโม่พาพวกเรามาที่นี่เพราะอยากกินขนมของคนอื่นไม่ใช่ของตระกูลฮวานะ” หวังเย่น้องเล็กในกลุ