Todos los capítulos de เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s: Capítulo 11 - Capítulo 20

ไม่รู้ว่าประตูบานนี้จะทนได้นานอีกแค่ไหน พวกเขาได้แต่อดทนรอความช่วยเหลือ ด้านหลังมีแม่เฒ่าเสิ่นผู้ชรานอนอยู่ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเหนื่อย “ซางจวินเอ๋ย พาสะใภ้กับคนอื่น ๆ หนีไปเถอะ ปล่อยยายแก่อย่างแม่ทิ้งไว้ที่นี่”พ่อเฒ่าสามส่ายหน้าทันที “ไม่ได้ พวกเราอยู่ที่นี่ด้วยกันก็ต้องไปด้วยกัน”อันที่จริงแล้วหน้าต่างสามารถพาพวกเขาทั้งหมดออกไปได้ ต้องบอกว่าด้วยเรี่ยวแรงของคนที่มีในบ้านแล้วพวกเขาไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว เพียงแต่ว่าแม่เฒ่าเสิ่นนั้นอายุมากหากเกิดการต่อสู้จริง ๆ เกรงว่าจะไม่ไหว อีกทั้งเด็ก ๆ อายุยังน้อย“ฮึก หะ...ให้ ฉันออกไป หาลูกสาวเถอะ” โจวเหม่ยฮุ่ยกลัวว่าลูกสาวของหล่อนจะถูกทำร้าย ตั้งแต่อดีตคนมากมายให้ความรักกับลูกชาย แต่หล่อนกับสามีมีเพียงลูกสาวจึงให้ความรักเต็มที่ หากลูกสาวเป็นอะไรไปสักคนหล่อนคงขาดใจตายหลี่โจวหว่านมองน้องสะใภ้พลางถอนหายใจ ฟางเอ๋อร์เป็นคนบอกให้หล่อนปิดประตูนั่นหมายความว่าหล่อนมีทางรอดแล้ว แต่ก็เข้าใจสะใภ้สี่ได้เพราะในห้องนั่นมีเพียงหลานสาวทั้งสี่คน“ตาเฒ่าสามอยู่ในห้องนี้ใช่ไหม แบ่งอาหารพวกเราบ้างเถอะ ไม่อย่างนั้นคงต้องตายกันแล้ว”“บ้านสามมีอาหารแต่ไม่แบ่งพวก

เสียงพูดคุยด้านนอกทำให้เจ้าของมิติลืมตาตื่น เสิ่นเฟยฟางมองไปรอบ ๆ ตัว ถึงได้เห็นว่าในมิติมันมืดแล้ว เวลาเท่ากับด้านนอกและตอนนี้ที่บ้านยังคงตามหาพวกเธออยู่ ส่วนพี่สาวทั้งสามหลังจากอิ่มก็หลับสนิทแต่การปรากฏตัวออกไปตอนนี้ต้องสร้างความตกใจให้คนอื่น การหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเธอไม่เชื่อว่าคนในครอบครัวจะไม่ช่วยกันตามหา แต่ยังไม่อยากอธิบายเพิ่มเติม จึงคิดว่ารอให้คนด้านนอกหลับก่อนถึงจะออกไปภายในห้องนอนห้องนี้ไม่มีคนเข้ามานอน ทุกคนออกไปนอนรวมตัวกันภายในห้องโถง จะว่านอนก็ไม่ถูกมีเพียงแม่เฒ่าเสิ่นกับเด็ก ๆ ที่นอนกันแล้ว ผู้ชายในบ้านออกไปตรวจสอบด้านนอกเพื่อหาเด็กทั้งสี่คน ส่วนผู้หญิงนั่งเฝ้าคนอื่น ๆ“โชคดีที่น้องชายสามตัดสินใจรีบไปตามพี่ชาย ไม่อย่างนั้นสถานการณ์ในบ้านคงแย่มากกว่านี้” ผูซีหลินถอนหายใจ และพัดไล่ยุงให้กับลูกชายทั้งสามตอนที่เสิ่นกวงเหยียนโดดกำแพงหลังบ้านออกไปเจอเข้ากับพี่สะใภ้และหลานชายทั้งสองพอดี ผูซีหลินไม่สามารถข้ามกำแพงเข้าไปได้จึงเลือกพาลูกชายทั้งสองเข้าไปหลบในบ้านเก่า ถึงอย่างไรความวุ่นวายก็อยู่ข้างหน้า ส่วนน้องชายสามีนั้นบอกจะไปตามพี่ชายและน้องชายในอำเภอกว่าจะไปถึงสองพี่น้

ทหารทั้งสองเดินมาส่งเสิ่นเฟยฟางที่บ้าน สร้างความตกใจให้ผู้เป็นย่า “ฟางเอ๋อร์! หลานเป็นอะไรหรือทำไมพวกเขาถึงได้มาส่ง ไม่ใช่ว่าหลานไปเก็บผักป่าท้ายหมู่บ้านหรือ”แม่เฒ่าสามกำลังนั่งพักอยู่ในบ้านหันหน้าออกมาเจอคนที่เดินเข้ามาพอดี นางรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกมารับหลานสาวจากทหารหนุ่มทั้งสองคนผู้เดินมาส่ง“พวกเราเจอเด็กคนนี้อยู่ท้ายหมู่บ้าน แต่ไม่เจอคนอื่นเลยพามาส่งครับ”“ขอบคุณท่านทั้งสองมาก หลานสาวบ้านนี้ได้รับความตามใจจึงไม่ค่อยเชื่อฟัง” แม่เฒ่าสามถอนหายใจเฉินหมิงผู้มีหลานสาววัยนี้ย่อมเข้าใจ “ผมรู้ครับ ที่บ้านผมมีหลานสาววัยนี้เหมือนกันหล่อนถูกที่บ้านตามใจมาก”สำหรับบ้านอื่นอาจจะไม่เข้าใจบ้านที่รักหลานชาย หลานสาว เท่าเทียมกัน เพราะหลายบ้านรักแต่หลานชาย พอเจอบ้านที่เข้าใจกันทั้งสองจึงเข้าใจกันไม่น้อย“จริงสิ ตอนนี้บ้านของเรากำลังทำอาหารให้พวกคุณอยู่” แม่เฒ่าสามบอก “แต่ว่าพวกเราไม่มีข้าวหรือแป้งให้ มีเพียงอาหารเท่านั้น ต้องขออภัยด้วย”พวกเขาได้ยินเรื่องนี้จากหัวหน้าแล้ว “จริง ๆ ไม่จำเป็นต้องทำอาหารให้พวกเราก็ได้นะครับ”“ได้อย่างไรล่ะ”พูดคุยกันอีกสองสามคำก็แยกย้ายกันไป เสิ่นเฟยฟางถูกบ่นที่กลับมา

ออกจากตลาดมืดมาได้ก็ตรงไปยังท่าเรือประมงของอำเภอ ที่นี่เป็นส่วนกลางโดยตรงของรัฐบาล เรือประมงเป็นเรือของรัฐจะมีหัวหน้าประจำเรือเอาไว้ ค่าจ้างคิดเป็นรายสัปดาห์เพื่อง่ายต่อการคำนวณค่าจ้าง ผู้ชายมีแรงเยอะค่าจ้างวันละห้าเหมา และไม่ใช่ว่ามีงานทุกวันรวมถึงหากสัปดาห์นั้นขาดทำงานก็หางานใหม่ได้ทันทีเพราะงานหลักของคนในไห่หนานคืออาชีพประมง แต่ยังมีหลาย ๆ หมู่บ้านจะให้ความสนใจกับการเกษตร พื้นที่ทำเกษตรในไห่หนานไม่ได้มีมาก ยิ่งทุกพื้นที่เดือดร้อนลูกจ้างประมงส่วนมากจะเป็นคนในหมู่บ้านต่าง ๆ ที่รวมตัวกันมาเสิ่นเฟยฟางมองท่าเรือประมงอย่างสนใจ นอกจากเรือของรัฐบาลแล้วยังมีเรือของชาวบ้านอีกด้วย พวกเขาต้องจ่ายค่าลงท่าเรือไม่อย่างนั้นจะไม่ได้รับความคุ้มครอง และอนุญาตให้อยู่ภายในเขตที่จำกัดเท่านั้นหรือสำหรับใครที่ไม่อยากทำงานให้ท่าเรือแต่ไม่มีเรือของตนเอง สามารถเช่าเรือประมงจากท่าเรือได้ เรือหนึ่งลำสามารถออกทะเลได้ครั้งเดียวในราคา 20 หยวน จะใช้เวลากี่วันกี่คืนก็ได้แต่เมื่อไหร่เรือเทียบท่าไม่สามารถใช้เรือได้อีกไม่มีค่ามัดจำใด ๆ นอกจากค่าเช่าเรือเพราะพวกเขามั่นใจว่าเรือไม่สามารถออกนอกเขตได้ ที่สำคัญคือจะมีเร

เข้าสู่วันที่สิบของการอยู่บนเรือประมงและเป็นวันสุดท้ายของการออกเรือในครั้งนี้ เรือประมงของท่าเรือจะไปกลับตลอดทุกวันเพื่อให้ท่าเรือมีสินค้า เมื่อวานพวกเขากลับมาพร้อมข่าวสัญญาหิมะจะตกแล้ว ในแต่ละปีหิมะตกหนักและหนาวมาก ปีนี้ไม่รู้ว่าตกหนักแค่ไหนต้องการให้เรือประมงขึ้นฝั่งเพื่อรอดูสภาพอากาศก่อนสำหรับเรือประมงบ้านเสิ่นแล้วนับว่าเกินคาดสุด ๆ ในขณะแต่ละเรือต้องมองเรือลำอื่นว่าเรือไหนได้ของทะเล พวกเขาอยู่ใต้ลมลากอวนปลาวันละสามรอบ สี่รอบ ได้ของทะเลมากมายส่วนหนึ่งเป็นเพราะสัตว์ทะเลในมิติของเสิ่นเฟยฟางถูกนำออกมาให้ที่บ้านได้จับ ส่วนตนเองรับหน้าที่ชี้จุดว่าควรลากอวนบริเวณไหน แล้วก็รับหน้าที่นอนเสิ่นเฟยฟางเดินมานั่งหัวเรือ มองบรรยากาศที่ไม่ร้อน “อีกนานไหมคะ พวกเราจะถึงฝั่ง”“ต้องใช้เวลาหน่อย ของบนเรือเยอะ คลื่นทะเลอีก ไม่รู้ว่าเรือลำอื่นพากันกลับวันนี้เยอะ” เสิ่นกวงผิงบอกลูกสาวนอกจากเรือบ้านเสิ่นแล้วยังมีเรืออีกหลายลำที่กลับพร้อมกัน เห็นทีวันนี้คงเป็นวันสุดท้ายของการอยู่กลางน้ำแล้ว กลับฝั่งรอบนี้คงมีการปิดท่าเรือ“คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าสามวันที่ผ่านมาพวกเราจะจับสัตว์ทะเลได้เยอะ ฉันว่าพวกเราไม่ควร